BARYTA CARBONICA – studium leku oparte na przypadkach klinicznych.

Słowa kluczowe:

Baryta carbonica, angina, zapalenie migdałków, przerost migdałków, zapalenie ucha środkowego, terapia homeopatyczna,

Streszczenie

Autorka omawia pochodzenie, toksykologię, działanie ogólne, objawy charakterystyczne (w tym odczucia i modalności) oraz typ wrażliwy z morfologią, skłonnościami chorobowymi i cechami zachowania odpowiadającymi obrazowi leku Baryta carbonica. Podaje podstawowe wskazania kliniczne opisywanego leku. Przytacza przypadki kliniczne ze swojej praktyki typowego zastosowania preparatu Baryta carbonica  w nawracających anginach i przeroście migdałków oraz nietypowego zastosowania leku  w przypadku zapalenia ucha środkowego. W podsumowaniu autorka podkreśla bardzo dużą skuteczność terapii homeopatycznej przy zastosowaniu Baryta carbonica.

Baryta carbonica - BaCO3

Węglan baru jest lekiem pochodzenia mineralnego. Jego działanie zostało przebadane przez Hahnemanna. Zatrucie preparatem daje objawy nieżytowe z przewodu pokarmowego  z biegunką, wymiotami i krwawieniem z błony śluzowej żołądka; nadciśnienia tętniczego ze stwardnieniem tętnic; krwawienia z nerek oraz postępujących kurczów i niedowładów.

Główne objawy ogólne charakteryzujące lek to:

  • karłowatość ciała i umysłu,
  • niedorozwój psychiczny i fizyczny,
  • trudność w zrozumieniu i zapamiętywaniu,
  • opóźnienie, uwstecznienie,
  • przedwczesne starzenie się, zdziecinnienie,
  • skrajne wyczerpanie nerwowe i osłabienie ogólne,
  • skłonność do powiększania i stwardnienia migdałków, węzłów chłonnych (szyjnych, potylicznych, karkowych, krezki) i innych gruczołów, np. gruczołu krokowego,
  • zanik lub brak jakichś narządów.

Opis leku wg schematu Heringa

  1. Lokalizacja tkanki:
  2. układ limfatyczny: migdałki, węzły chłonne (zapalenie, przerost, stwardnienie),
  3. gruczoł krokowy (stwardnienie),
  4. ściany tętnic (stwardnienie).
  • Odczucia:
  • brak jasności myślenia i pojmowania,
  • brak jasnej świadomości,
  • utrata jasności intelektu,
  • otępienie,
  • nieśmiałość,
  • bojaźliwość,
  • osłabienie na poziomie psychicznym i fizycznym.

III. Modalności:

  1. Pogorszenie:
  • w towarzystwie,
  • pod wpływem dziania zimna i wilgoci,
  • poprzez leżenie na bolesnej stronie.
  1. Poprawa
  • w samotności,
  • poprzez ciepłe owinięcie,
  • po spożyciu zimnego jedzenia.
  1. Objawy towarzyszące:
  2. awersja do owoców (jak Ignatia i Phosphor),
  3. nagłe odczucie obrzydzenia podczas jedzenia,
  4. zimne, cuchnące poty stóp.

Typ wrażliwy to głównie dzieci, ludzie starsi lub przedwcześnie postarzali.

Dzieci typu Baryta carbonica późno uczą się chodzić i mówić, późno dojrzewają, późno też zdobywają samodzielność. Nie chcą się bawić, siedzą bezczynnie w kącie, często zakrywają twarz dłońmi i chowają się, gdy wchodzi ktoś obcy. Osoby starsze są spowolniałe, zdezorientowane, często z ubytkami pamięci.

       Morfologicznie są to osoby z postarzałą, pomarszczoną skórą, poważnym wyrazem twarzy, często dużym obwodem głowy, z powiększonym brzuchem i ze stwardniałymi węzłami chłonnymi. Chory jest bardzo nieśmiały, niezdecydowany, bojaźliwy wobec innych, niezbyt inteligentny, nierozgarnięty, jakby opóźniony w rozwoju. Spowolnienie procesów myślowych i osłabiona pamięć powodują brak wiary we własne możliwości. Pacjent często zamartwia się drobiazgami, „pożycza kłopoty” od innych.

Podstawowe wskazania kliniczne zastosowania leku to:

  • opóźniony rozwój intelektualny i ruchowy,
  • stan zatrzymanego rozwoju, czyli tzw. przedwczesne starzenie się,
  • zapobieganie procesom starzenia przy wejściu w wiek podeszły,
  • otępienie i zdziecinnienie u osób starszych, nieadekwatne do wieku,
  • nawracające anginy i stany zapalne gardła,
  • przerost migdałków,
  • przewlekły ropień okołomigdałkowy,
  • przerost i stwardnienie węzłów chłonnych,
  • zaburzenia trawienia (zaparcia),
  • zanik lub brak jakichś narządów,
  • deficyty motoryczne i intelektualne powstałe w wyniku udarów mózgu,
  • nadciśnienie tętnicze ze stwardnieniem tętnic w przebiegu miażdżycy,
  • przewlekłe zapalenie oskrzeli ze zwłóknieniem płuc u osób starszych,
  • kurcz przełyku i trudności z połykaniem u osób starszych,
  • przerost i stwardnienie gruczołu krokowego.

Przypadki kliniczne zastosowania leku Baryta carbonica:

Przypadek nr 1

Pacjentka, lat 28, zgłosiła się do gabinetu w grudniu 2008 r. z bólem gardła, bez gorączki i innych objawów chorobowych.

Dane z wywiadu: od dzieciństwa zdarzały się nawracające infekcje górnych dróg oddechowych, przerost migdałków i częste anginy. W czasie poprzedzającym wizytę wystąpiło nasilenie częstotliwości infekcji gardła, – co 2 tygodnie. Laryngolog planuje usunięcie migdałków.

Badanie: tylna ściana gardła zaczerwieniona, migdałki bardzo powiększone, tzw. całujące się, kryptowate, język rozpulchniony z białym nalotem; nad polami płucnymi szmer pęcherzykowy. Dziewczyna drobnej budowy, szatynka, niewysoka, szczupła, od zawsze ze skłonnościami do ropienia i przewlekania się infekcji.

Leczenie:

Mercurius solubilis 15 CH – 2 razy dziennie przez 10 dni,

Baryta carbonica 9 CH – 2 razy dziennie przez 4 tygodnie,

Silicea 15 CH – 1 raz w tygodniu przez 4 tygodnie.

W razie zaostrzenia bólu gardła w trakcie terapii przewlekłej – Homeogene 9 – 5 razy dziennie do ssania.

Wizyta kontrolna I (styczeń 2009 r.): samopoczucie pacjentki bardzo dobre. Od miesiąca bez bólu gardła i infekcji. W badaniu stwierdzono nieznaczne zmniejszenie migdałków. Tylna ściana gardła blada. Język z białawym nalotem.

Leczenie:

Mercurius solubilis 15 CH – 1 raz dziennie przez 4 tygodnie,

Baryta carbonica 9 CH – 2 razy dziennie przez 4 tygodnie,

Silicea 15 CH – 1 raz w tygodniu przez 4 tygodnie.

Ze względu na nawracające grzybice pochwy i grzybiczy nalot na języku dołączono: Monilia albicans 9 CH – 2 razy dziennie przez 4 tygodnie, preparat Lactobacillus dopochwowo – 10 dni po każdej miesiączce, dietę bezcukrową.

Wizyta kontrolna II (luty 2009 r.): samopoczucie bardzo dobre, bez infekcji gardła  i nawrotów grzybicy pochwy.

Kontynuacja terapii:

Baryta carbonica 30 CH – 1 raz w tygodniu przez 8 tygodni,

Silicea 30 CH – 1 raz w tygodniu przez 8 tygodni,

Monilia albicans 9 CH – 2 razy dziennie przez 8 tygodni, terapia izopatyczna.

Wizyta kontrolna III (kwiecień 2009 r.): bez infekcji gardła i innych objawów chorobowych.

Badanie: tylna ściana gardła blada, migdałki przerośnięte, o ½ mniejsze w porównaniu  z początkiem terapii

Leczenie:

Silicea 30 CH – 1 raz co 2 tygodnie przez 6 tygodni,

Monilia albicans 9 CH – 1 raz dziennie przez 6 tygodni,

terapia izopatyczna.

Wizyta kontrolna IV (kwiecień 2010 r.): po około 2 tygodniach po odstawieniu leczenia preparatem Baryta carbonica nastąpił epizod zapalenia gardła. Objawy ostre ustąpiły po zastosowaniu Homeogene 9. Przywrócono leczenie przewlekłe:

Baryta carbonica 9 CH – 2 razy dziennie przez 12 tygodni,

Silicea 30 CH – 1 raz w tygodniu przez 12 tygodni,

Monilia albicans 9 CH – 2 razy dziennie przez 12 tygodni, terapia izopatyczna.

Po 3 miesiącach terapii odstawiono lek Baryta carbonica, utrzymano Siliceę i Monilię albicans.

Niestety, we wrześniu 2010 r. wystąpił nawrót anginy i konieczne było zastosowanie 10-dniowego leczenia antybiotykiem.

Po zakończeniu leczenia zaostrzenia wprowadzono:

Silicea 200 CH – 1 raz w tygodniu przez 6 miesięcy,

Baryta carbonica 9 CH – 2 razy dziennie przez 6 miesięcy,

Monilia albicans 15 CH – 1 raz dziennie przez 6 miesięcy,

probiotyk 1 raz dziennie przez 2 miesiące.

Pacjentka zgłosiła się na wizytę kontrolną w marcu 2011 r. bez dolegliwości.

Badanie:

Tylna ściana gardła blada, migdałki przerośnięte, o ½ mniejsze w porównaniu z początkiem terapii.

Leczenie:

Silicea 200 CH – 1 raz w miesiącu przez 6 miesięcy,

Baryta carbonica 9 CH – 2 razy dziennie przez 6 miesięcy,

Monilia albicans 15 CH – 1 raz dziennie przez 6 miesięcy.

Przypadek nr 2

Pacjentka zgłosiła się do gabinetu  w listopadzie 2008 r. z objawami zapalenia gardła (ból gardła, uczucie obrzęku migdałków), dreszczami, temp. 36,9 st.C.

Dane z wywiadu: nawracające anginy od dzieciństwa. W okresie poprzedzającym wizytę nasilenie dolegliwości i wzrost częstotliwości zapalenia migdałków (co 1-2 miesiące, zawsze leczone antybiotykami).

Badanie: tylna ściana gardła jasnoczerwona z nalotami ropnymi, migdałki powiększone, przerośnięte, obrzęknięte.

Typ budowy karbonicznej – przysadzista, grubokoścista, otyła, z dużą okrągłą głową, krótkimi kończynami.

Leczenie:

Mercurius solubilis 9 CH – 2 razy dziennie przez 10 dni,

Apis melifica 15 CH – 2 razy dziennie przez 10 dni.

Wizyta kontrolna I (po 3 dniach leczenia): poprawa po leczeniu. Ustąpił ból gardła i stany podgorączkowe. W badaniu stwierdzono nadal powiększone migdały z nalotami ropnymi. Zalecono kontynuację leczenia jw. Po 10 dniach terapii zalecono włączenie preparatów na 4 tygodnie:

Baryta carbonica 9 CH – 2 razy dziennie,

Calcarea carbonica 30 CH – 1 raz w tygodniu.

Wizyta kontrolna II (marzec 2009r.): od listopada 2008 r. bez anginy i bólu gardła. Pacjentka nie zgłosiła się do kontroli po 4 tygodniach terapii, ponieważ czuła się bardzo dobrze. Do kontroli przyszła po infekcji pęcherza moczowego (leczonej przez innego lekarza).

Badanie: tylna ściana gardła blada, migdałki przerośnięte, bez nalotów.

Leczenie:

Baryta carbonica 9 CH – 2 razy dziennie przez 4 tygodnie, Calcarea carbonica 30 CH – 1 raz w tygodniu przez 4 tygodnie.

Wizyta kontrolna III (kwiecień 2009 r.): ból gardła i odczucie obrzęku migdałków od kilku dni.

Badanie: tylna ściana gardła blada, migdałki obrzęknięte bez nalotów. Lewy migdał bolesny przy palpacji.

Leczenie:

Apis melifica 15 CH – 2 razy dziennie do ustąpienia objawów

Homeogene 9 – 5 razy dziennie do ustąpienia objawów.

Po ustąpieniu objawów zalecono:

Baryta carbonica 9 CH – 2 razy dziennie przez 3 miesiące,

Calcarea carbonica 1000 CH – 1 raz w miesiącu przez 3 miesiące.

Pacjentka nie zgłosiła się do kontroli.

Przypadek nr 3

Pacjent, lat 13, zgłosił się z mamą do gabinetu w grudniu 2008 r. z powodu utrzymującego się od kilku dni kłucia i uczucia „strzelania” w prawym uchu (szczególnie przy przełykaniu),                z towarzyszącym niedosłuchem i odczuciem zatkanego ucha. Objawom nie towarzyszyła gorączka, a jedynie nieznaczna, gęsta wydzielina z nosa.

Dane z wywiadu: od wczesnego dzieciństwa u pacjenta występowała skłonność do infekcji górnych dróg oddechowych, kwaśnych wydzielin (poty, ulewania). Od kilku miesięcy poprzedzających wizytę częste, nawracające przeziębienia i zapalenia gardła.

Budowa ciała karboniczna: otyły, krępy blondyn z okrągłą, dużą, kwadratową głową.

Badanie: tylna ściana gardła blada, ucho lewe – błona bębenkowa blada, ucho prawe – przekrwiony górno-przedni kwadrant błony bębenkowej.

Leczenie:

Ferrum phosphoricum 15 CH – 2 razy dziennie,

Kalium bichromicum 9 CH, Hydrastis canadensis 9 CH- po 5 granulek każdego leku rozpuszczonych w ½ szklanki wody – do wypicia przez 1 dzień.

Wizyta kontrolna I:  po kilku dniach poprawy w zakresie bólu i odczucia trzasków w uchu nastąpił nawrót dolegliwości, głównie pod postacią odczucia świstów i trzasków. Chłopiec nie odczuwał zbyt silnego bólu. Nie ustąpiło uczucie niedosłuchu i głębokiego zatkania ucha. Katar zmienił się na nieznacznie rozluźniony, płynący. W badaniu otoskopowym stwierdzono nasilenie zaczerwienienia i napięcie błony bębenkowej ucha prawego.

Podano:

Capsicum Annom 200 CH – jednorazowo,

Kalium muriaticum 9 CH – 2 razy dziennie.

Wizyta kontrolna II:  pacjent nie odczuwał żadnej poprawy ani pogorszenia w zakresie dolegliwości związanych z uchem. Nastąpiło tylko odblokowanie nosa i dalsze rozrzedzenie wydzieliny.

            Ze względu na nieustępujący po rutynowym leczeniu stan zapalny z żywoczerwonym zaczerwienieniem błony bębenkowej podano:

Belladonna 1000 CH – jednorazowo,

Kalium muriaticum 9 CH – 2 razy dziennie przez kilka dni.

            Nastąpiła kilkudniowa poprawa, a następnie pogorszenie. W badaniu otoskopowym: obraz ucha prawego – bez zmian (zaczerwienienie i napięcie błony bębenkowej).

            Z powodu braku poprawy po leczeniu homeopatycznym włączono doustne leczenie antybiotykiem: Cefuroxym – 500 mg 2 razy dziennie przez 10 dni, i skierowano chłopca na konsultację laryngologiczną. Laryngolog utrzymał leczenie antybiotykiem i rozważał paracentezę.

Badanie kontrolne (po 5 dniach leczenia antybiotykowego) uwidoczniło nadal napiętą błonę bębenkową z utrzymującym się zaczerwienieniem. Dziecko nie odczuwało już bólu ucha. Skarżyło się głównie na niedosłuch („jakby miało wodę w uchu”) i bardzo przeszkadzające odczucia trzasków i świstów.

            Zastanawiający był fakt, że przy typowym obrazie otoskopowym stanu zapalnego ucha środkowego z napięciem i silnym zaczerwienieniem błony bębenkowej pacjent prawie nie odczuwał bólu. Głównym objawem przeszkadzającym dziecku było zatkanie ucha, odczucia trzasków, świstów i niedosłuch. Zadano sobie pytanie: czego mały pacjent nie chciał słyszeć i od czego się w ten sposób izolował?

            Biorąc pod uwagę brak jakiejkolwiek reakcji na dobrze dobrane leki homeopatyczne,    a następnie rutynowe leczenie alopatyczne, zebrano jeszcze raz dokładny wywiad lekarski od pacjenta i jego mamy.

Na pierwszy plan wysunęły się objawy:

- potrzeba odsunięcia od siebie pewnych niekorzystnych dla chłopca informacji, dotyczących zarówno życia prywatnego, jak i szkolnego (konflikt z wychowawczynią),

- pewnego rodzaju zamknięcie się w sobie i wycofanie jako reakcja lękowa na to, co może się zdarzyć w przyszłości (ewentualność pojawienia się w ich życiu nowego partnera mamy).

            Biorąc pod uwagę typ konstytucyjny, a zarazem typ wrażliwy pacjenta, podano:

Calcarea carbonica 1000 CH – jednorazowo,

a po kilku dniach z powodu braku reakcji w kierunku poprawy Baryta carbonica 1000 CH – jednorazowo, a następnie Baryta carbonica 1000 CH – kilka dni z wody (po 5 granulek rozpuszczonych w ½ szklanki wody – do wypicia przez 1 dzień).

            Po kilku dniach stopniowo ustępowały dolegliwości niedosłuchu oraz odczucia trzasków i świstów. Po około tygodniu stwierdzono ustąpienie zmian chorobowych w badaniu otoskopowym i całkowity powrót dziecka do zdrowia.

Podsumowanie

Przedstawione przypadki kliniczne z mojej praktyki obrazują łatwość i bardzo dobrą skuteczność terapii homeopatycznej przy zastosowaniu preparatu Baryta carbonica według standardowych schematów leczenia nawracających angin i przerostu migdałków podniebiennych. Natomiast przykład ostatniego pacjenta uczy nas – lekarzy praktykujących homeopatię – dużej pokory, potwierdza konieczność całościowego, holistycznego spojrzenia na każdego pacjenta, oceny jego sytuacji emocjonalnej, domowej, zebrania wywiadu rodzinnego, niezależnie od tego, czy zgłasza się on do nas, wydawałoby się, tylko z zapaleniem gardła czy z bólem ucha.

Piśmiennictwo

  1. Jouanny J., Crapanne J.B., Dancer H., Masson J.L.: Leczenie homeopatyczne – choroby

      ostre. Instytut Wydawniczy Daimonion, Lublin 1988.

  1. Demarque D., Jouanny J., Poitevin B., Saint-Jean Y.: Homeopatyczna materia medica.

      Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 2005.

  1. Czelej J.: Praktyczny poradnik homeopatyczny. Medyk, Warszawa 1998.
  2. Kent J.T.: Repertorium. WL Similimum, Nowy Sącz 2004.
  3. Phatak R.S.: Materia medica. WL Similimum, Nowy Sącz 2001.
  4. Kent J.T.: Wykłady homeopatycznej materia medica. WL Similimum, Nowy Sącz 2002.
  5. Clarke J.H.: Encyklopedia praktycznej materia medica. WL Similimum, Nowy Sącz 2003.

Autor: Alina Małmyszko-Czapkowicz – lek. med., specjalista medycyny rodzinnej. Niepubliczny Zakład Opieki Zdrowotnej w Lublinie. Adres do korespondencji: Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.

 

BARYTACARBONICA 1

BARYTACARBONICA 2

BARYTACARBONICA 3

BARYTACARBONICA 4

 

comments
© 2015 Homeopatia Polska - Strona - Forum