Homeopatia na świecie
i w Polsce

"W 2009 roku w Szwajcarii odbyło się referendum, które zaowocowało włączeniem homeopatii do obowiązkowego systemu ubezpieczeń medycznych. I jest to zapisane w Konstytucji."

Homeopatia w szpitalach

"Wyniki badań prowadzonych przez profesora Michalea Frassa wykazały, że leczenie Homeopatyczne ma wpływ na odległy wynik leczenia pacjentów leczonych z powodu sepsy na oddziale intensywnej opieki medycznej."

Dlaczego homeopatia jest tak kontrowersyjna?

 

Dr Peter Fisher
Clinical Director
Royal London Hospital for Integrated Medicine
Great Ormond Street
London WC1N 3HR
Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.
http://www.uclh.nhs.uk/rlhim

 

Homeopatia przyciągnęła w ostatnim czasie sporo uwagi: raport Komitetu Nauki i Technologii przy Izbie Gmin opublikowany w lutym 2010 wezwał do usunięcia jej spod auspicjów NHS [brytyjski odpowiednik NFZ] i wstrzymania dalszych prac badawczych. Raport ten ostro jednak skrytykowano, zwłaszcza dlatego, że nie powołano się w nim na ani jedno świadectwo pacjenta poddanego leczeniu homeopatycznemu – i tylko jednego praktykującego (mnie), cytując za to szereg dobrze znanych sceptyków, w tym przedstawicieli Sense about Science [„O nauce z sensem”], grupy nacisku prowadzącej natarczywą kampanię przeciw homeopatii. Pod krytycznym wobec raportu wnioskiem o przyspieszoną debatę (Early Day Motion 908, sesja legislacyjna 2009/2010) podpisało się 70 parlamentarzystów. Rząd zareagował odrzuceniem sugestii, by Ministerstwo Zdrowia podjęło „niecodzienny krok odebrania kasom chorych [Primary Care Trusts] wolności do własnych decyzji”, i odmówił odcięcia funduszy dla dalszych prac badawczych.

Mimo, że licząca 200 lat homeopatia atakowana jest nie po raz pierwszy, wciąż pozostaje żywa. Wyniki sprzedaży stale rosną, jej popularność jest zaś międzynarodowa: stosuje ją ponad 50% Francuzów, a Niemcy nie pozostają daleko w tyle. W Indiach działa ponad 250 tys. lekarzy homeopatów; zarazem w krajach tak od siebie odmiennych jak Stany Zjednoczone oraz były blok wschodni, homeopatia, która zdawała się być w ostatecznym zaniku przez większą część XX stulecia, przeżyła spektakularne odrodzenie pod koniec wieku.

Nasz szpital, Royal London Hospital for Integrated Medicine (do września 2010 Royal London Homeopathic Hospital), jest najbardziej polecanym szpitalem w całym NHS, według witryny NHS Choices.

Skąd bierze się ten jaskrawy brak konsensusu? Homeopatia to forma medycyny uzupełniającej, oparta o koncepcję “podobne leczyć podobnym”, stworzoną przez niemieckiego lekarza Samuela Hahnemanna na początku XIX w., choć podobne idee pojawiały się w historii medycyny już wcześniej. Koncepcja ta przejawia się w toksykologii i farmakologii: hormeza, efekt odbicia i farmakologia paradoksalna, wszystko to paradoksalne działanie leków i toksyn jako funkcja dawki i czasu. Oparte raczej o reakcję organizmu, niż o pierwotny efekt lekarstwa. Homeopatia bazuje na usystematyzowanym wykorzystaniu tych efektów. Ale kontrowersyjność homeopatii leży w tym, że stosuje ona leki rozcieńczone, w tym rozcieńczenia tzw. „ultramolekularne”, rozcieńczone (zgodnie z Prawem Avogadra) do punktu, w którym substancja wyjściowa przestaje już istnieć.

Oto fundamentalny problem naukowy, część naukowców przekonuje więc, że „homoepatia nie działa, bo nie może działać” i wszelkie odnotowane efekty muszą być dziełem placebo. A jednak próby kliniczne dostarczają prowokujących dowodów, że homeopatia jest skuteczna wobec schorzeń takich jak biegunka, fibromialgia, grypa, katar sienny, choroba zwyrodnieniowa stawów, zapalenie zatok przynosowych czy zawroty głowy, czego nie da się przypisać efektowi placebo. Próby kliniczne nie są najlepszą metodą rozstrzygania podstawowych kwestii naukowych, stąd też nastąpił gwałtowny wzrost liczby badań laboratoryjnych. Najlepsze potwierdzenie posiada efekt histaminy w teście degranulacji bazofilów [Human Basophil Degranulation Test], laboratoryjnym modelu reakcji alergicznej. Histamina jest częścią reakcji alergicznej, lecz w rozcieńczeniach homeopatycznych działa kojąco, odkrycie wielokrotnie potwierdzone przez różne zespoły naukowe. Osobną rzeczą jest mechanizm zachodzenia tych efektów. Choć prace są na etapie wstępnym, uważa się że grać w nim rolę rolę mogą obecne w wodzie „nanostruktury”. Do zwolenników tego poglądu należy laureat Nagrody Nobla Luc Montagnier, który opublikował znaczące wyniki potwierdzające tę hipotezę; aczkolwiek wymagające jeszcze potwierdzenia w niezależnych eksperymentach.

Z homeopatią wiążą się trzy główne zagadnienia publiczne: uregulowanie profesji, uregulowanie rynku leków oraz kwestia zapewniania dostępu do niej przez NHS. Krytyka homeopatii to w dużej części efekt nieodpowiedzialnych porad których udzielają niekoncesjonowani praktykujący, na przykład w kwestii zapobiegania malarii. The Faculty of Homeopathy, przyjmująca wyłącznie zarejestrowanych statutowo pracowników służby zdrowia, stosuje ostrą politykę w tej kwestii. Wielu praktykujących nie jest jednak uregulowanymi pracownikami służby zdrowia i standardy są bardzo niejednolite. Już w 2000 r. Komitet Nauki i Technologii przy Izbie Lordów, pod przewodnictwem Lorda Waltona, zalecił aby uregulować działalność akupunkturzystów i zielarzy, w ślad za którymi mogliby pójść homeopaci. Andrew Lansley ogłosił w lutym że zielarze mają być podlegać Health Professions Council [Radzie Zawodów Medycznych]; mógłby to być precedens dla homeopatów.

W odpowiedzi na raport komisji sejmowej [Commons Select Commitee], MHRA [Medicines and Healthcare products Regulatory Agency; rządowy organ regulujący rynek leków] zainicjowała nieformalne konsultacje w sprawie uregulowania medycyny homeopatycznej. Nacisk kładzie się na zobowiązania względem europejskiego systemu prawnego oraz przyszłe losy licencji na leki homeopatyczne [Product Licenses of Right] w ramach konsolidowania ustawy o lekach [the Medicines Act].

Wreszcie, dostęp do homeopatii poprzez NHS. NHS zawsze udostępniał świadczenia homeopatyczne, a popyt na nie pozostaje silny. Stosuje ją znacząca liczba lekarzy rodzinnych, choć statystyki sytuują się znacznie poniżej reszty Europy Zachodniej, gdzie system jest bardziej wrażliwy na popyt wśród pacjentów. Ośrodki specjalistyczne: Bristol i Glasgow Homeopathic Hospital, oddział w Liverpoolu oraz w Royal London Hospital for Integrated Medicine rozszerzyły pole działania poza homeopatię, wybierając medycynę zintegrowaną: połączenie medycyny konwencjonalnej z wysokiej jakości medycyną komplementarną, w służbie jak najlepszych wyników dla pacjentów. Medycyna Zintegrowana kładzie nacisk na relację między lekarzem i pacjentem, wybór oraz leczenie naturalne przed sięgnięciem po inwazyjne i kosztowne interwencje.

W momencie gdy NHS bardzo potrzebuje terapii bezlekowych i zachęcania do profilaktyki, te ośrodki mają żywotną rolę do odegrania. Medycyna Zintegrowana jest ruchem międzynarodowym, US Consortium of Academic Health Centres for Integrative Medicine [Amerykańskie Konsorcjum Akademickich Ośrodków Zdrowia na rzecz Medycyny Zintegrowanej] składa się z 46 medycznych ośrodków akademickich, między innymi Stanford, Yale, Johns Hopkins, Harvard i Mayo Clinic. 

Nie jest dziełem przypadku, że homeopatia jest popularna i żywotna, a debata naukowa ożywiona. Parlament nie powinien ingerować w wybory konsumentów ani pacjentów, z wyjątkiem przypadków zagrożenia dobra publicznego. Powinien natomiast zachęcać do badania naukowych fenomenów takich jak homeopatia.

comments
© 2015 Homeopatia Polska - Strona - Forum