Leki wężowe – najbardziej tajemnicze i fascynujące leki zwierzęce w homeopatii.

Leki pochodzenia wężowego nie stanowią zbyt licznej grupy wśród leków homeopatycznych, ale być może dlatego warto im się przyjrzeć dogłębniej. Zauważymy bowiem wówczas, że niekiedy możemy znaleźć takiego „węża” wśród naszych pacjentów.

W celu optymalnej charakterystyki tej grupy leków, najlepiej przeanalizować dokładnie cechy, jakimi wyróżnia się ta szczególna grupa zwierząt. Poprzez poznanie węży, ich zachowania, reakcji, ale także symboliki, z jaką się kojarzą, możemy zyskać świeży wgląd w tę grupę leków i zacząć je rozpoznawać u ludzi.

Zachowanie węży

Węże są zwierzęta zimnokrwistymi; ich przetrwanie zależy od pozostania w cieple, otrzymania ciepła z zewnątrz. Ponieważ są pozbawione nóg, wydawałoby się, że nie mogą się szybko przemieszczać. Tymczasem często potrafią zaatakować z szybkością przekraczającą wszelkie oczekiwania. Dla przykładu czarna mamba, najszybszy wąż świata może poruszać się z prędkością około 24 km/h. Węże potrafią także skakać, pływać i zwinnie przemieszczać się po drzewach.

Ze względu jednak na ograniczoną możliwość ruchu starają się nie wydatkować zbyt wiele energii na pogoń za ofiarą, stąd opracowały niezwykle skuteczne mechanizmy polowania na zasadzie „teraz albo nigdy, wszystko albo nic”. Analogią takiego zachowania u ludzi może być działanie w desperacji, tzw. „po trupach do celu”.

Podstawowym mechanizmem przetrwania u węży jest pożądanie ukrycia się, jest to główny temat u tych gadów. Dlatego węże działają niezauważenie, są ciche, dobrze ukryte i sprytne. Można to porównać do osób, które stwarzają pozory, kłamią, lawirują, maskują się, nie mówią całej prawdy, bywają zdradliwe, skrywają swoje prawdziwe uczucia i intencje. Preferują ukrywanie, introwersję, bycie bardziej wewnątrz niż stawianie czoła zewnętrznemu światu.

Patrząc na węża, bardzo trudno jest stwierdzić, co aktualnie robi lub jakie ma zamiary. Nie wiadomo, czy śpi czy czuwa, czy szykuje atak. Często nawet nie wiemy, gdzie jest dokładnie jego głowa, a gdzie ogon. Węże są tajemnicze, nieprzewidywalne i skryte.

Większość węży jest samotnikami. Rzadko spotkać je można w towarzystwie osobników nawet tego samego gatunku. Podobnie leki wężowe raczej stronią od towarzystwa. Wynika to z ogromnej podejrzliwości i braku zaufania do innych ludzi z jednej strony, a z drugiej z obawy, że ktoś mógłby ich skrzywdzić. Dlatego jeśli już szukają obecności innych osób, to nie z potrzeby ich towarzystwa, lecz z potrzeby bycia chronionym lub protegowanym przez innych.

Postrzeganie węży przez człowieka

Węże mają szczególne miejsce w ludzkiej świadomości. Przede wszystkim mnóstwo osób boi się lub brzydzi węży. Mało kto pozostaje wobec nich całkowicie obojętny. Budzą nie tylko strach i respekt, ale często również fascynację, zainteresowanie i podziw. Można czuć do nich wstręt i obrzydzenie, można też uważać je za piękne, wdzięczne, tajemnicze i mesmeryzujące zwierzęta.

Symbolicznie wąż najczęściej reprezentuje ucieleśnienie zła, kłamstwa, podstępu i przebiegłości. Źródłem takiego postrzegania węża jest oczywiście scena kuszenia Ewy w rajskim ogrodzie. Archetyp węża w wielu kulturach i religiach nie zawsze jednak wiąże się z czymś negatywnym. Wąż może być również symbolem nieskończonej przemiany, mądrości, siły i tajemnicy. Jego wieloznaczność sprawia, że nie można opisać go w prostych słowach. Ten dualizm i niejednoznaczność klasyfikacji sprawia, że stosunek ludzi do węży bywa ambiwalentny. Tak też bywa z osobami, które potrzebują leku wężowego – możemy ich lubić lub nienawidzić, budzą w nas odrazę lub fascynację, są czarujący i uwodzicielscy, a jednocześnie przerażają i onieśmielają. Przyciągają i odpychają. Cechują się siłą, inteligencją, przebojowością, lecz jednocześnie są wrażliwi, delikatni i labilni.

Cechy leków wężowych

  1. Restrykcja – leki wężowe nie znoszą wszelkich restrykcji. Każde ograniczenie pogarsza ich dolegliwości. Jest tak zarówno na poziomie fizycznym – najbardziej widoczne na przykładzie nietolerancji ucisku ubrania, szczególnie w okolicy szyi, ale także na poziomie niefizycznym, gdy każda restrykcja, nacisk bądź ucisk wywołuje pogorszenie ich stanu emocjonalnego i psychicznego. Zarówno emocje, jak i elementy typowo związane z ciałem (krew miesiączkowa, inne wydzieliny) muszą być uwolnione, aby pacjent poczuł się lepiej.
  1. Złośliwość i zjadliwość – są to często osoby o ciętym języku, które nie bardzo się przejmują opinią innych o sobie. Nie szczędzą złośliwości, uwag czy słów krytyki w stosunku do innych.
  1. Pozazmysłowość – określana najczęściej jako umiejętność jasnowidzenia, czyli dostrzegania czegoś, czego nie można doświadczyć za pomocą pięciu zmysłów. Wiąże się to z dużą wrażliwością na otaczające środowisko, silną intuicją i profetycznymi snami.
  1. Podejrzliwość – leki wężowe nie ufają innym ludziom i dlatego mogą stronić od towarzystwa. Dobrze czują się same ze sobą, często są samotnikami i nie starają się tego zmienić.
  1. Niechęć do zmian – wszelkie zmiany odczuwane są przez nie jako zagrożenie. Dlatego mogą być postrzegane jako konserwatywne i nieelastyczne. Każda nowa sytuacja może pogarszać ich symptomy. Zmiana cyklu życiowego może skutkować ujawnieniem się problemów zdrowotnych. Źle się czują np. w okresie dojrzewania, ciąży lub menopauzy. Zwłaszcza menopauza przynosi gwałtowną zmianę i wpływa istotnie na osobowość takiej osoby, ponieważ dla niej wiąże się ona z utratą atrakcyjności i potencjału seksualnego. Nawet początek nowego dnia oznacza gorszy nastrój i samopoczucie, dlatego pacjenci potrzebujący leku wężowego gorzej czują się po śnie (bardzo wyraźna modalność), gdy zaczyna się nowy dzień, nowe wyzwania, sytuacje, miejsca.
  1. Atrakcyjność – jest to ważna cecha ogólnie dla leków zwierzęcych. U węży wiąże się ona w dużej mierze z seksualnością, gdyż często prezentują one duże pożądanie seksualne; ważny jest dla nich wygląd zewnętrzny i atrakcyjność dla płci przeciwnej.
  1. Kłamliwość – węże są mistrzami zwodzenia, czarowania i udawania, potrafią zręcznie manipulować innymi. Są przekonujące, umieją oszukiwać, lawirować, ukrywając jednocześnie swoje prawdziwe intencje. Wszak wiadomo, że rozdwojony język węża jest symbolem nieprawdziwej, mylącej i kłamliwej mowy.
  1. Gadatliwość – to cecha wyraźnie zaznaczona u wielu leków wężowych. Mówią bardzo dużo i bardzo szybko.
  1. Agresja – to kolejna cecha wspólna dla wielu leków zwierzęcych. U węży wiąże się ona także z ukryciem, atakiem z ukrytej pozycji, z elementem zaskoczenia i zasadzki. U osób potrzebujących leków wężowych znaczną częścią zachowania kierują impulsy i instynkt. Na sprzeciw reagują często niepohamowaną agresją, atakiem i złością, której nie są w stanie opanować. Ta przewaga instynktów zwierzęcych może prowadzić do zachowania, którego same potem żałują, lecz w momencie wybuchu nie są w stanie ich kontrolować.
  1. Egocentryzm – leki wężowe są skupione głównie na sobie i swoich potrzebach. Obserwuje się tu słaby instynkt macierzyński, co różnicuje węże np. ze ssakami – osobami o wyraźnie zaznaczonym, silnym instynkcie opiekuńczym. Węże nie troszczą się o swoje dzieci tak bardzo. Jeśli w ogóle wykazują zainteresowanie drugą osobą, to dlatego, że w pewien sposób się z nią identyfikują. Zawsze jednak to przede wszystkim one znajdują się w centrum swojej uwagi.
  1. Pośpiech – osoba potrzebująca leku wężowego często prezentuje sporo pośpiechu w wielu aspektach swojego życia. Szybko mówi, porusza się, działa. Także objawy chorobowe mogą nagle się zmieniać i następować po sobie. Również emocje szybko się zmieniają – gniew i złość pojawiają się błyskawicznie, ale równie szybko ustępują.
  1. Skaza syfilityczna – leki wężowe cechują się miazmą syfilityczną. Źródłem tych leków są bowiem głównie jady węży, zawierające składniki hemotoksyczne i neurotoksyczne. Ich działanie powoduje poważne zniszczenia w całym organizmie, a w rezultacie śmierć, czyli destrukcję ostateczną. Niszczący wpływ jadu jest tu zatem ewidentnym wskaźnikiem skazy syfilitycznej.
comments
© 2015 Homeopatia Polska - Strona - Forum