Przewlekłe zapalenie zatok

Zatoki są pustymi przestrzeniami w obrębie twarzoczaszki, które połączone są z jamą nosową wąskimi przewodami, w których przemieszcza się powietrze i śluz. W warunkach fizjologicznych wnętrze zatok jest jałowe, nie powinny znajdować się tam żadne drobnoustroje. Przestrzenie zatok oraz przewody łączące pokrywa nabłonek z rzęskami. Jeśli funkcjonuje on prawidłowo, rzęski systematycznie przesuwają powstającą wydzielinę i przesuwają ją w kierunku jamy nosowej. U zdrowego człowieka stanowi to wystarczające zabezpieczenie przed dostaniem się do zatok bakterii, bytujących w nosie lub gardle.

Uszkodzenie ruchu rzęskowego i wynikające z tego upośledzenie usuwania wydzieliny z zatok jest podstawowym mechanizmem prowadzącym do rozwoju zapalenia zatok. Stan ten jest często spowodowany pochopnym nadużywaniem leków obkurczających (tabletki o działaniu ogólnym lub krople o działaniu miejscowym), które powodują zwężenie naczyń krwionośnych. Sprawia to, że rzęski przesuwające śluz zatrzymują swój ruch, bo mają odcięty dopływ krwi. Śluz, pozbawiony możliwości swobodnego przepływu, zaczyna zalegać w jednym miejscu, co sprzyja wzrostowi szkodliwych bakterii. Stąd mnóstwo osób, które stosują nawet przy zwykłym katarze leki obkurczające śluzówkę, nabawia się na początku ostrej, a z czasem przewlekłej infekcji zatok.

Innymi czynnikami, które mogą powodować rozwój przewlekłego zapalenia zatok jest również: palenie papierosów, wielokrotne narażanie zatok na nadmierny wysiłek, związany z gwałtownymi zmianami ciśnienia (np. w czasie nurkowania), podłoże alergiczne (alergie układu oddechowego, astma), niedoleczone infekcje bakteryjne lub wirusowe górnych dróg oddechowych, a także proces zapalny toczący się w nieleczonych zębach, zwłaszcza w obrębie zębów szczęki

O przewlekłym zapaleniu zatok mówimy wówczas, gdy infekcja trwa dłużej niż 12 tygodni. Jest ona najczęściej wynikiem nieprawidłowego leczenia lub „przechodzenia” ostrego zapalenia zatok bez leczenia w ogóle. W tym stanie często obserwuje się brak regeneracji nabłonka rzęskowego w zatokach, wskutek czego dochodzi do pojawienia się objawów o charakterze przewlekłym.

Symptomy infekcji przewlekłej nie są tak gwałtowne, jak dzieje się to w przypadku zapalenia ostrego. Najczęściej chorzy skarżą się na ból głowy i twarzy, chociaż raczej ma on charakter ćmiący i tępy, niż silny i ostry. Ból z reguły nasila się o poranku, przy podnoszeniu ciężkich przedmiotów oraz podczas schylania głowy. Po tylnej ścianie gardła spływa wydzielina, powodująca z czasem pokasływanie, odchrząkiwanie, odczucie kuli w gardle. Może pojawić się stan podgorączkowy, bóle mięśniowe, bardzo złe samopoczucie, a także rozdrażnienie i stan chronicznego zmęczenia i osłabienia.

Niezbędne jest zatem podjęcie skutecznego leczenia przewlekłej infekcji zatok – nie tylko ze względu na uciążliwe objawy, lecz również dlatego, że zaniedbane zapalenie zatok może prowadzić do poważniejszych stanów chorobowych. Bezpośrednimi sprawcami zapalenia zatok są bakterie. Jednak z punktu widzenia medycyny naturalnej, zapadalność na tę infekcję wiąże się z indywidualnym sposobem reagowania i jednostkową podatnością na określone choroby. Dlatego doskonałym sposobem na skuteczne pozbycie się uporczywej przypadłości jest homeopatia, która zajmie się także usunięciem przyczyny schorzenia oraz zrównoważeniem podłoża chorobowego pacjenta. Jako, że choroba ma charakter przewlekły, leczenie również będzie trwało dłużej niż w stanie ostrym. Wskazane jest, aby odbywało się pod okiem homeopaty, który będzie w stanie dobrać odpowiedni lek homeopatyczny, dopasowany do indywidualnego sposobu reagowania chorego, a następnie poprowadzić terapię z uwzględnieniem zastosowania kolejnych leków, włączanych w miarę potrzeby, a także innych metod leczniczych.

Za pomocą homeopatii można pozbyć się dolegliwości zatokowych na dobre. Leki dobierane są tu na podstawie szczegółowych objawów, jakie prezentuje chory, rodzaju wydzieliny oraz indywidualnego sposobu odczuwania choroby. Do najważniejszych leków, mających zastosowanie w leczeniu przewlekłego zapalenia zatok należą między innymi:

Kalium bichromicum – polecany, jeśli naczelnym objawem jest silny ból, zlokalizowany głównie u nasady nosa, rozpieranie lub palenie w nosie, a wydzielina, którą udaje się wydmuchać jest bardzo gęsta, kleista, ropna, ciągnąca się, o żółtawym lub brunatnym zabarwieniu, nawet z obecnością krwawych smużek. Może wystąpić również ból głowy i rozpieranie w okolicy zajętych zatok, a ponieważ wydzielina ma charakter silnie drażniący, chory odczuwa również bolesne podrażnienia nosa i gardła. Pogorszenie wszelkich symptomów następuje po ekspozycji na zimno.

Cistus canadensis – lek użyteczny w chronicznym zapaleniu zatok, któremu towarzyszy uciskowy ból u nasady nosa. Przy wdychaniu zimnego powietrza u chorego pojawia się odczucie palącego zimna w nosie oraz kichanie. Ciekawym objawem w obrazie tego leku jest złagodzenie dolegliwości bólowych nosa w momencie, gdy wypełniony jest on wydzieliną.

Silicea – to ważny lek, polecany szczególnie w nawracających i/lub przewlekłych, ropnych stanach zapalnych zatok. Często towarzyszą im powiększone liczne, niekiedy stwardniałe i odgraniczone węzły chłonne. Chory wykazuje wyjątkową wrażliwość ogólną na zimno, pojawia się także odczucie zimna w chorych zatokach. Szczególnie głowa i jej okolice są wrażliwe na niską temperaturę. Osoba taka jest z reguły osłabiona, zmęczona, wykazuje niską odporność i wyraźne skłonności do powracających infekcji ropnych, zwłaszcza po przebyciu ostrej choroby o podłożu wirusowym lub bakteryjnym.

Hepar sulphur – lek wskazany wówczas, gdy chory skarży się na silny ból głowy, zatok, czasem uszu. Charakterystyczna jest duża ogólna nadwrażliwość na ból oraz pogorszenie wszelkich dolegliwości pod wpływem zimna, jednocześnie przy znacznej poprawie stanu ogólnego pod wpływem ciepła, a zwłaszcza wilgotnego ciepła, np. pary. Jeśli zatem stan chorego poprawia się pod wpływem inhalacji parowej lub w ciepłej kąpieli z bardzo gorącą wodą, może być to wskazówka do podania tego leku.

Kalium iodatum – w obrazie tego leku wydzielina w przebiegu zapalenia zatok jest wodnista i ma charakter palący i podrażniający, co powoduje silny ból i ucisk u nasady nosa. Chory wykazuje dużą nadwrażliwość na zimno i zimne powietrze, które powoduje kichanie, nasila dolegliwości i ogólnie pogarsza samopoczucie. Ciekawe jest to, że normalnie osoba taka nie lubi ciepła i woli przebywać w chłodzie, natomiast w trakcie choroby unika zimna i świeżego powietrza. 

Hydrastis canadensis – w tym przypadku mamy do czynienia z gęstą, ropną i żółtawą wydzieliną, która spływa po tylnej ścianie gardła, powodując podrażnienie śluzówek, co z kolei prowokuje częste odchrząkiwanie lub odkasływanie.

Mercurius solubilis – to lek użyteczny w przewlekłym zapaleniu zatok, przebiegającym z ropną wydzieliną, o zielonkawym kolorze i silnie drażniącym charakterze. Schorzeniu może towarzyszyć nieprzyjemny zapach z ust, niekiedy z metalicznym posmakiem w jamie ustnej. Większość objawów nasila się nocą oraz pod wpływem wilgotnego zimna. W przebiegu choroby może pojawić się krwawienie z nosa. Typowe są też kłujące i głębokie bóle okolic zajętych procesem chorobowym, nieprzyjemnie pachnące wydzieliny oraz ogólne dojmujące osłabienie i zmęczenie.

Sticta pulmonaria – objawy wskazujące na konieczność zastosowania tego leku, to przede wszystkim całkowicie niedrożny nos z silnym uczuciem zapchania, opuchnięcia i bolesnego rozpierania u nasady. Chory ma potrzebę nieustannego wydmuchiwania nosa, co jednak okazuje się całkowicie bezskuteczne – nie pojawia się żaden wyciek, nasila się natomiast ból głowy z tępym uciskiem w okolicy czoła. Po podaniu leku dochodzi do uwolnienia wydzieliny, co przynosi pacjentowi ogromną ulgę i łagodzi ból.

Pulsatilla – można ją zastosować zarówno w ostrym, jak i przewlekłym zapaleniu zatok, któremu może towarzyszyć utrata smaku i powonienia. Zazwyczaj nos jest suchy i niedrożny wieczorem i nocą, natomiast w ciągu dnia pojawia się ropny, żółtozielony wyciek, który nasila się w cieple, a zmniejsza pod wpływem świeżego, chłodnego powietrza.

Cinnabaris – u osoby potrzebującej tego leku ból zlokalizowany jest na stronie grzbietowej nosa i jest na tyle dokuczliwy, że choremu przeszkadza nawet ucisk okularów na nosie (jeśli je nosi). Po tylnej ścianie gardła spływa śluzowa, lepka wydzielina, zaś w okolicy oczodołów mogą pojawić się silne, przeszywające bóle.

W przebiegu jakiegokolwiek stanu zapalnego zatok warto także pamiętać, aby unikać kontaktu z dymem tytoniowym oraz innymi zanieczyszczeniami, które dostają się do dróg oddechowych i je podrażniają. Istotne jest również nawilżanie powietrza, zwłaszcza w sezonie grzewczym, gdy zbyt suche powietrze nadmiernie wysusza śluzówki, co sprzyja podrażnieniom górnych dróg oddechowych oraz uniemożliwia eliminację szkodliwych drobnoustrojów wraz ze śluzem. Z tego samego powodu powinniśmy przyjmować duże ilości płynów. Wskazane są zwłaszcza rozmaite ciepłe napary ziołowe o działaniu nawilżającym i łagodzącym, jak np. herbata z kwiatów lipy oraz osuszającym, jak np. napar z tymianku. Pamiętajmy, że zatoki lubią ciepło, więc zadbajmy o czapkę i ogólnie ciepłe okrycie, korzystnie zadziałają również ciepłe okłady lub inhalacje parowe, udrażniające drogi oddechowe i ułatwiające pozbycie się zalegającej wydzieliny.

comments
© 2015 Homeopatia Polska - Strona - Forum