Zespół jelita drażliwego

Zespół jelita drażliwego

Schorzenie to, zwane czasem w skrócie IBS (z ang. Irritable Bowel Syndrome), to przewlekła choroba jelit, należąca do najczęściej diagnozowanych chorób układu pokarmowego. Dotyczy w zasadzie jelita grubego i objawia się bólami brzucha o nieokreślonej etiologii, wzdęciami, zaburzeniami wypróżniania, uczuciem ucisku w obrębie brzucha. Ze względu na to, że dochodzi tu do upośledzenia perystaltyki jelit, efektem może być biegunka – jeśli perystaltyka jest zbyt szybka, lub zaparcia – gdy motoryka jelit ulega zwolnieniu.

Do tej pory nie znalazło się jednoznaczne i zadowalające wyjaśnienie etiologii tej choroby. Oprócz takich przyczyn, jak nadwrażliwość trzewna, czy przebyte kiedyś biegunki o charakterze infekcyjnym, coraz częściej doszukuje się przyczyn o podłożu psychologicznym i emocjonalnym. Nie jest to pozbawione sensu, gdyż prawidłowa perystaltyka jelit podlega kontroli hormonalnej i nerwowej. Stąd zaburzenia na tej osi mogłyby powodować dolegliwości zlokalizowane w przewodzie pokarmowym. Potwierdzałby to również fakt, że u osób dotkniętych zespołem IBS dolegliwości nasilają się często pod wpływem stresu i czynników emocjonalnych. 

Oprócz tego, że objawy zespołu jelita drażliwego utrudniają codzienne funkcjonowanie, zmuszając chorego do częstych wizyt w toalecie, ograniczając dietę tylko do dobrze tolerowanych produktów pokarmowych oraz powodując przykre dolegliwości bólowe i nadwrażliwość na najmniejsze bodźce, mogą obejmować one również inne symptomy, nie związane bezpośrednio z przewodem trawiennym. Chory może uskarżać się między innymi na bóle głowy, przewlekłe zmęczenie, osłabienie, zaburzenia koncentracji, rozdrażnienie czy niepokój. U pacjentów z tym schorzeniem obserwuje się także liczne lęki i stany depresyjne. Tego typu zaburzenia mogą nasilać z kolei objawy ze strony układu pokarmowego i w rezultacie tworzy się błędne koło, w którym pacjent całkowicie się gubi i traci nadzieję, że kiedykolwiek poczuje się lepiej.

Tym bardziej należy jak najszybciej wdrożyć leczenie, które obejmie swoim spektrum zarówno dolegliwości na płaszczyźnie fizycznej, jak i te związane ze sferą emocjonalną i mentalną, czyli będzie miało podejście holistyczne do chorego. Takim rodzajem terapii jest między innymi leczenie homeopatyczne. Pamiętać jednak należy, że – z racji przewlekłego charakteru schorzenia – terapia tej jednostki chorobowej może potrwać długo i powinna przebiegać pod nadzorem doświadczonego homeopaty, który spojrzy na pacjenta całościowo, uwzględni indywidualny sposób reagowania chorego i na tej podstawie dobierze lek.

Do najczęściej stosowanych w zespole jelita drażliwego leków homeopatycznych należą:

Argentum nitricum – to lek, który obejmuje swoim obrazem syndromy typowe dla zespołu jelita drażliwego, a zwłaszcza jeśli weźmiemy pod uwagę potencjalnie psychosomatyczny charakter tej choroby. Wskazany będzie, gdy chory skarży się na bóle brzucha o nieokreślonej etiologii oraz niezwykle silne i bolesne wzdęcia, przebiegające z dużą ilością gazów, częstym i gwałtownym odbijaniem się i silnym rozdęciem brzucha. Objawem dominującym jest zazwyczaj biegunka, z zielonkawym i śluzowatym stolcem i możliwą domieszką krwi. Symptomy pokarmowe pogarszają się po spożyciu słodyczy, na które pacjent wykazuje szczególną ochotę. Na uwagę zasługuje fakt, że dolegliwości pogarszają się także pod wpływem napięcia emocjonalnego, stresu, oczekiwania, zdenerwowania lub tremy. Ogólnie osoba taka jest dość nerwowa, zachowuje się pospiesznie, impulsywnie, jakby miało zabraknąć jej czasu; nie potrafi ukryć emocji i lęków, boi się choroby, zamkniętych przestrzeni i ma lęk wysokości. Jest typowym przykładem ścisłej zależności pomiędzy stanem psychicznym, a obecnością i pogorszeniem się dolegliwości na płaszczyźnie fizycznej. Jest ważnym lekiem w IBS, ponieważ skłonności chorobowe manifestują się tu przede wszystkim w obrębie przewodu pokarmowego i dotyczą w dużej mierze stanów zapalnych jelita grubego.

Mercurius corrosivus – znajduje zastosowanie we wszelkich stanach zapalnych jelit, które objawiają się skurczowym bólem oraz krwawieniami. Jeśli zatem w przebiegu zespołu jelita drażliwego wystąpi u chorego biegunka, której towarzyszy silne parcie na odbyt, piekący ból, śluzowy lub śluzowo-ropny stolec podbarwiony krwią, o bardzo nieprzyjemnym zapachu, można sięgnąć po ten lek. Charakterystyczne jest, że wypróżnienie nie przynosi złagodzenia dolegliwości u pacjenta, chociaż zazwyczaj w przebiegu zespołu jelita drażliwego obserwuje się zmniejszenie bólu po oddaniu stolca.

W przypadku dolegliwości IBS, nasilających się pod wpływem sytuacji stresowych, można pomyśleć o leku Ignatia amara. Specyficzną cechą tego leku jest pogorszenie dolegliwości pod wpływem przeciwności losu, zmartwień, niepokoju, złości czy nieszczęścia. Takie uwarunkowania rodzą następnie objawy z poziomu fizycznego, wśród których znajduje się wiele symptomów typowych dla IBS, a więc między innymi spastyczne bóle brzucha, aerofagia, kolki jelitowe, uczucie pustki w żołądku, zaburzenia apetytu. Jeśli powiążemy objawy nerwicowe i lękowe typowe dla tego leku (uczucie kuli w gardle, wzdychanie, tachykardia o podłożu emocjonalnym, zmienność nastrojów, depresja reaktywna pochodzenia emocjonalnego) z obecnością dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego, Ignatia może istotnie pomóc w leczeniu zespołu jelita drażliwego.

Kolejnym ważnym lekiem, mającym zastosowanie w IBS jest Arsenicum album. Chory, potrzebujący tego leku, cechuje się bardzo silnym osłabieniem i męczliwością. Najczęściej jest wychudzony, blady i łatwo marznący. Objawy ze strony przewodu pokarmowego, to głównie biegunka, której mogą towarzyszyć wymioty; wydaliny mają tu charakter wodnisty i silnie podrażniający, w stolcu może pojawić się krew. W przypadku doboru tego leku ważny jest ogólny sposób reagowania pacjenta. Osoba taka cechuje się silnym niepokojem o swoje zdrowie, brakiem nadziei na wyzdrowienie, a nawet lękiem przed śmiercią. Nasilenie objawów fizycznych pogłębia ten stan, stąd możliwe są reaktywne stany depresyjne, ogólne wyczerpanie i zmęczenie.

W zespole jelita drażliwego może przydać się również taki specyfik jak Ferrum metallicum. Bywa pomocny w przypadku, gdy pacjent cierpi na wzdęcia i uczucie ciężaru w nadbrzuszu, a biegunka bywa raczej bezbolesna i pojawia się tuż po jedzeniu lub nawet w trakcie jedzenia. Stolce zawierają niestrawione resztki pokarmu, bywają podrażniające. Pacjent ma zmienny apetyt, jest ogólnie dość silnie osłabiony, zwłaszcza że osłabienie nasila się znacznie wskutek utraty płynów ustrojowych, która tutaj występuje regularnie w wyniku częstych biegunek.

Asa foetida przyda się natomiast, jeśli zaburzenia perystaltyki dotyczą także przełyku. Pacjent ma wrażenie guli, przemieszczającej się z żołądka w górę lub tkwiącej w gardle, jakby nic nie chciało zejść niżej, a jedzenie podchodziło do gardła. Mogą również wystąpić skurcze przełyku, utrudniające połykanie. Innymi objawami są głośne odbijania, nasilone wzdęcia w okolicy nadbrzusza oraz spore rozdęcie brzucha.

Magnesia carbonica zalecane jest w przypadku silnych wzdęć brzucha, nie ustępujących pomimo oddania gazów, po których pojawia się biegunka w postaci wodnistego, spienionego, zielonkawego stolca o kwaśnym zapachu. Objawom tym z reguły towarzyszy ból brzucha o typie kolki. Czasami biegunka występuje naprzemiennie z zaparciami. Wówczas stolec ma białawę barwę i przypomina z wyglądu kit lub ciasto. Charakterystyczne dla tego leku jest pogorszenie objawów dyspeptycznych i pozostałych dolegliwości pokarmowych po spożyciu mleka oraz przetworów mlecznych.

Podophyllum jest lekiem zalecanym w gwałtownych, wodnistych i strzelających biegunkach, które często wyrzucają chorego nad ranem z łóżka. Stolec jest wymieszany z dużą ilością gazów, obfity, nagły i podrażniający. Po wypróżnieniu pozostaje uczucie pustki, osłabienia w jamie brzusznej i silnego wyczerpania. Ból brzucha jest nieco łagodzony poprzez zgięcie się wpół lub przyciągnięcie nóg do brzucha. Jedzenie zazwyczaj nasila dolegliwości. Biegunka występuje tu naprzemiennie z zaparciami.

Jak widać, istnieje sporo leków homeopatycznych do wyboru jeśli chodzi o leczenie zespołu jelita drażliwego. Te wyżej wymienione to tylko kilka przykładów, leków jest znacznie więcej, wspomnieć można chociażby jeszcze o Nux vomica, Nitricum acidum, Natrium muriaticum czy Natrium sulphuricum.

Objawy ze strony przewodu pokarmowego, na które działają homeopatyczne środki lecznicze są z reguły podobne, ponieważ są to typowe symptomy dla IBS, dlatego leki trzeba różnicować jeśli chodzi o indywidualny sposób reagowania chorego. Ważna jest także etiologia schorzenia oraz sytuacje, w których dochodzi do pogorszenia lub poprawy stanu chorego. Dopiero na podstawie pełnego obrazu choroby można dobrać skuteczny lek, który nie tylko złagodzi objawy fizyczne, lecz zadziała także na przyczynę choroby.

comments
© 2015 Homeopatia Polska - Strona - Forum