×

Uwaga

There is no category chosen or category doesn't contain any items

Łuszczyca.

Słowa kluczowe: łuszczyca skóry, odmiana stawowa, odmiana krostkowa, leczenie homeopatyczne.

Streszczenie

            Łuszczyca należy do chorób, których przyczyn dokładnie nie poznano. Może wystąpić w każdym wieku, jednak szczyt zachorowań przypada na 25.-28. rok życia i dotyczy 1-2 proc. Ludzi na świecie. Przewlekły i nawrotowy charakter tej choroby sprawia, że trudno się ją leczy zarówno metodami konwencjonalnymi, jak też lekami homeopatycznymi. Na skórze tworzą się ogniska różnej wielkości i kształtu, pokryte grubą warstwą białosrebrzystych łusek, najczęściej na łokciach, goleniach, kolanach i skórze głowy. Dużo kłopotów w leczeniu sprawiają jej nietypowe postacie – łuszczyca stawowa i krostkowa. Ważna w tej chorobie jest dieta, która powinna uwzględniać jedzenie tłustych ryb, oleje z nasion, przyjmowanie wiesiołka, lecytyny oraz witamin A, E i B6. Wyeliminować należy produkty mleczne, podroby, tłuszcze zwierzęce, przyprawy i alkohol. Na łuszczycę nie chorują grenlandzcy Eskimosi, odżywiający się prawie wyłącznie rybami. Na rozwój choroby wpływ mają stresy i urazy psychiczne. Znakomitą zasadą zachowania pacjenta, która sprzyja wydłużeniu okresów bezobjawowych oraz zmniejszeniu nasilenia objawów, jest spokój, relaks i odpoczynek. Leczenie homeopatyczne dobrze dobrane może przynieść nieocenione skutki, ale jest trudne i długotrwałe.

W artykule autor przedstawia i omawia leki stosowane w leczeniu tego schorzenia.

Leki główne

Arsenicum album – to jeden z głównych leków psorycznego sposobu reagowania. Stosowany w leczeniu dolegliwości błon śluzowych, wątroby, nerek, układu nerwowego i skóry. Szczególnie odpowiedni w chorobach z towarzyszącą wielką astenią, zwiększoną wrażliwością na zimno i palącymi bólami ustępującymi w cieple. Dolegliwości bólowe nasilają się u  Arsenicum album nocą, szczególnie po północy. U pacjentów wrażliwych na lek obserwujemy wystąpienie lub zaostrzenie objawów w zimnie, przy zmianie pogody oraz w przeciągach. Są to osoby introwertyczne, często rozpaczające, ale również bardzo wrażliwe; nieznoszące samotności, bojaźliwe i trwożliwe; wrażliwe na hałas, dotyk oraz ból. Mają często zaburzenia snu, w okresach nasilonego lęku. Najbardziej typowymi objawami tego lęku jest silne pobudzenie psychoruchowe, a także znaczne osłabienie ogólne i wyczerpanie, intensywne odczucie chłodu i palącego bólu. Uczucie lęku u pacjentów  w obrazie Arsenicum nasila się w samotności. Mają oni jednocześnie skłonność do drobiazgowości, mogą się cechować wymagającym, uporządkowanym usposobieniem oraz pesymistycznym nastawieniem. Niemal stałą cechą ich zachowania jest niepokój i strach aż do lęku przed śmiercią, chorobą, samotnością lub katastrofą. Inne objawy charakterystyczne dla obrazu tego leku to: silne pragnienie, wrażliwość na zapachy, cuchnące wydzieliny z towarzyszącym uczuciem palenia. W dermatologii Arsenicum album stosuje się w leczeniu dermatoz, egzem, liszaja płaskiego i łuszczycy. Skóra jest sucha, swędząca i paląca. Mogą występować też różnorodne sączące zmiany skórne. W łuszczycy zmiany skórne mają charakter rumieniowo-złuszczający, a łuski przypominają otręby lub mąkę. Zmiany grudkowe spoczywają zwykle na bladej, zimnej, pomarszczonej, wysuszonej łuskowatej skórze lub ograniczonym rumieniu, należy je różnicować ze zmianami łuszczycopodobnymi. Łuszczyca przebiega z zaostrzeniami występującymi w regularnych odstępach czasu lub w określonych porach roku, najczęściej wiosną i jesienią. Pogorszenie dolegliwości ogólnych obserwujemy po północy, w samotności i pod wpływem zimna, a poprawa następuje pod wpływem ciepła i ogrzewania.

Arsenicum iodatum – lek należący do podgrupy tuberkulicznej psorycznego sposobu reagowania. Typ wrażliwy to najczęściej osoby szczupłe, z dobrym apetytem, źle znoszące skrajne temperatury (zimna i ciepła w zamkniętym pomieszczeniu), pobudzone, nerwowe, niespokojne, będące stale w ruchu, ale jednocześnie w pełni sił fizycznych (co może wskazywać na objawy nadczynności tarczycy). Są to pacjenci ze skłonnością do nawracających infekcji układu oddechowego, do alergii skórnych lub oddechowych. W schorzeniach skóry Arsenicum iodatum ma zastosowanie w przebiegu leczenia: przewlekłych zmian skórnych złuszczających, niektórych postaci łuszczycy, dermatoz łuszczyco podobnych, wyprysku ze skłonnością do zliszajowacenia i grzybic skóry. W łuszczycy skóra jest sucha, zimna, często swędząca, objawem pierwotnym jest czerwono-brunatna grudka, a łuski spoczywają na zmienionej rumieniowo podstawie. Większość autorów podaje, że są to zazwyczaj drobne łuski; rzadziej duże łuski. Pogorszenie, nasilenie wszystkich objawów następuje pod wpływem skrajnych temperatur i pod wpływem głodu. Poprawa – w trakcie jedzenia. Ciekawe spostrzeżenia opisuje dr Grandgeorge: „Osoby typu Arsenicum iodatum lubią ubierać się w żywe kolory w przeciwieństwie do osób typu Arsenicum album, którym podoba się kolor czarny” (1).

Berberis aquifolium – główne wskazania do zastosowania tego leku to dna moczanowa, a z chorób skórnych łuszczyca i trądzik. Jak podaje dr Reckeweg, jest to środek szczególnie skuteczny w łuszczycy. Jest lekiem o działaniu bardzo podobnym do działania Berberis vulgaris.

Berberis vulgaris – stosowany w leczeniu schorzeń układu moczowego, wątroby i dróg żółciowych oraz narządu ruchu i skóry. Ruch oraz wstrząsy powodują u pacjenta w obrazie tego leku nasilenie wszystkich dolegliwości, a po oddaniu dużych ilości moczu następuje poprawa. Często pacjenci wrażliwi na lek charakteryzują się chorowitym wyglądem, bladością, są wyczerpani i przedwcześnie postarzali. Często też występują u nich zawroty głowy i apatia. W leczeniu chorób skóry jest skutecznym lekiem w terapii wyprysku obrączkowatego, łupieżu różowego Gilberta, łupieżu pstrego oraz łuszczycy, którą cechuje występowanie nadmiernej suchości skóry, świądu oraz drobnego złuszczania się. Zmiany są zazwyczaj okrągłe i goją się od środka, pozostawiając zaczerwienioną otoczkę. Towarzyszy temu uczucie świądu i pieczenia nasilające się pod wpływem drapania, poprawę przynosi zimno i zimne okłady. Pacjenci najbardziej podatni na działanie Berberis vulgaris są zwykle otyli, cierpią najczęściej na przewlekły reumatyzm oraz dnę z towarzyszącymi zaburzeniami czynności wątroby lub nerek.

Calendula officinalis – lek stosowany głównie w chorobach skóry, o właściwościach podobnych do właściwości Arniki, przynosi dobre rezultaty również w leczeniu owrzodzeń żołądka i dwunastnicy. Często stosowany miejscowo, zwłaszcza na rany ze skłonnością do ropienia, z silnym bólem; zazwyczaj stosuje się go zarówno zewnętrznie, jak i wewnętrznie. Dobre rezultaty daje zastosowanie go w leczeniu łuszczycy. Eisele i in. piszą  o tym leku:”[…] silna skłonność do zaziębień, szczególnie przy wilgotnej pogodzie; duża wrażliwość na świeże powietrze; wyczerpanie wskutek utraty krwi i silnych bólów; drażliwy; płochliwy; wrażliwy na odgłosy” (2). Pogorszenie następuje przy zimnej, wilgotnej pogodzie oraz w ruchu.

Graphites – lek mający wpływ na skórę, krew i układ krążenia, gruczoły wydzielania wewnętrznego oraz przewód pokarmowy. Jest skuteczny u osób otyłych, lękliwych, niezdecydowanych, skłonnych do depresji, wrażliwych na chłód. W chorobach skóry jest skuteczny w przypadku leczenia: łuszczycy, wyprysku atopowego, pęknięć skóry, nadmiernego rogowacenia, bliznowców, brodawek okołopaznokciowych oraz zmian skórnych sączących pokrytych strupami przypominającymi miód. Wykwity łuszczycowe, które umiejscawiają się często za uszami, na grzbiecie dłoni lub w zgięciach stawowych. Często paznokcie ulegają pogrubieniu i przybierają żółte zabarwienie. Eisele i in. opisują Graphites:

„Łuszczyca […] Osoba z nadwagą, nieczuła, z problemami skórnymi; szybko się zaziębia; ociężała w myśleniu; z trudem podejmuje decyzje; bojaźliwa, płochliwa, płacze przy muzyce, smutna, kapryśna; liczne choroby skóry. […] skóra sucha z uszkodzeniami (pęknięcia, szczeliny); małe zaognienia łatwo ropieją […]” (3). Różnym dolegliwościom towarzyszą charakterystyczne zaparcia (bez potrzeby oddania stolca) lub stolce obfite ze śluzem. W obrazie tego leku często występuje także ciekawy, raczej rzadko spotykany w materii medica objaw – awersja do słodyczy oraz pragnienie piwa. Objawy nasilają się w cieple, a głównie w ciepłym łóżku, wtedy też występuje uczucie pieczenia i świąd. Poprawa następuje pod wpływem ruchu na świeżym powietrzu.

Hydrocotyle  asiatica – lek stosowany w ginekologii, w leczeniu infekcji dróg rodnych, takich jak stany zapalne narządów rodnych oraz upławy, którym często towarzyszą bóle głowy o charakterze neuralgii i uczucie ogólnego rozbicia. Wielu autorów zaleca lek w leczeniu łuszczycy z pogrubieniem skóry i świądem. Łuszczenie skóry jest zazwyczaj obfite. Towarzyszą mu: uczucie gorąca oraz silne poty. Lek skuteczny również w terapii zmian skórnych, którym towarzyszy świąd, zwłaszcza zmian rumieniowych, takich jak m.in. wyprysk o różnej etiologii.

Kalium arsenicosum – polecany głównie w niektórych chorobach skóry, jak na przykład suchy wyprysk z łuszczeniem, łuszczyca, liszaj płaski lub w innych dermatozach ze zmianami rumieniowo-złuszczającymi. Zarówno w łuszczycy, jak i innych zmianach złuszczających występują szerokie łuski; mogą powstawać szczeliny w zgięciach łokciowych i kolanowych. Zmiany skórne przebiegają ze świądem, który nasila się pod wpływem ciepła oraz w trakcie rozbierania się. Ponadto lek ten zasługuje na uwagę w przebiegu terapii przewlekłego zapalenia nerek z obrzękami, przewlekłym zespole nerczycowym i chorobach serca.

Natrum sulfuricum – stosowany w leczeniu schorzeń układu oddechowego, przewodu pokarmowego, układu kostno-stawowego, nerwowego oraz skóry. U osób z sykotycznym sposobem reagowania najlepiej stosować jako lek głębokiego działania. Pacjenci z tej grupy wykazują dużą nadwrażliwość na zimno, mają zły nastrój, są często przygnębieni, smutni, a nawet depresyjni. Miewają myśli samobójcze, jednak troska o rodzinę powstrzymuje ich od tego czynu. Jest to objaw wymagający konsultacji lekarza specjalisty. Często też występuje u nich bezsenność. Miewają skłonność do występowania brodawek lub kłykcin kończystych. Od dzieciństwa preferują jedzenie tłustych potraw (co u dzieci bywa rzadkością). Źle czują się w klimacie nadmorskim. Ze wskazań dermatologicznych na pierwszym miejscu pod względem częstości występowania należy wymienić łuszczycę oraz wszelkie złuszczające zmiany skórne z przezroczystymi, szerokimi żółtymi lub białymi łuskami na czerwonej, błyszczącej i wilgotnej skórze. Skóra w otoczeniu zmian jest ściemniała, zaczerwieniona, błyszcząca, niekiedy spękana ze skłonnością do tworzenia się szczelin (Poncet). Są to pacjenci ze skłonnością do otyłości, głównie typu brzusznego, oraz do gromadzenia tkanki tłuszczowej na udach. Częsta jest też skłonność do występowania dny moczanowej. Bardzo skuteczny lek w terapii bólów głowy występujących po wypadkach, urazach czaszki i kręgosłupa, nawet w odległej przeszłości. W stanach pourazowych lek często łączony z Arnicą i Hypericum. Pogorszenie, nasilenie objawów następuje pod wpływem wilgoci, mgły, zimna oraz rano, a poprawa – w cieple i podczas suchej pogody.

Petroleum – lek stosowany w leczeniu dolegliwości ze strony ośrodkowego układu nerwowego, objawów pobudzenia układu nerwowego wegetatywnego, skóry, błon śluzowych (głównie przewodu pokarmowego). W chorobach skóry Petroleum można zastosować przede wszystkim w leczeniu wyprysków, pęknięć skóry, szczelin skóry, pęknięć opuszków palców, a zwłaszcza wyprysku zawodowego mechaników samochodowych, głównie w zimie. Lek jest wskazany dla osób mających skórę o niezdrowym wyglądzie, suchą i popękaną, sprawiającą wrażenie brudnej. U pacjentów z takimi objawami Petroleum jest skuteczne w leczeniu łuszczycy, zwłaszcza jeśli zmiany na skórze przebiegają naprzemiennie z nieżytami błon śluzowych, głównie błony śluzowej jelit, ze skłonnością do biegunek lub kiedy biegunka pojawia się po ustąpieniu zmian skórnych. U pacjentów wrażliwych na działanie tego leku obserwuje się zawroty głowy w godzinach porannych, uczucie zimna w ściśle określonych miejscach, są też wrażliwi na zmianę pogody. Pod względem zachowania są to często pacjenci drażliwi, ze skłonnością do gniewu, mają zaburzenia percepcji. Petroleum jest lekiem często stosowanym w leczeniu objawów choroby lokomocyjnej, zwłaszcza morskiej. Często u pacjentów występuje też nadmierna potliwość pod pachami oraz stóp, a także poty o nieprzyjemnym zapachu. Pogorszenie, nasilenie wszelkich dolegliwości następuje w zimie i pod wpływem zimna oraz pod wpływem ruchu biernego (podróż morska, samochodem, pociągiem). Poprawa – w cieple.

Selenium – stosowany w leczeniu schorzeń ośrodkowego układu nerwowego, męskich narządów płciowych, nerwów obwodowych, krtani i skóry. Skuteczny w stanach wyczerpania fizycznego i umysłowego spowodowanych ciężkimi chorobami, długotrwałym wysiłkiem, umysłowym lub nadmierną aktywnością seksualną. Demarque i in. opisują: „[…] Silne osłabienie; niepowstrzymana potrzeba położenia się i spania. Wyczerpanie fizyczne  i umysłowe w wyniku: zbyt aktywnego współżycia seksualnego, przedłużającego się wysiłku intelektualnego, ciężkich wyczerpujących chorób. Zaburzenia pamięci o typie >>zapominalski w ciągu dnia, ale w nocy śni o tym, czego zapomniał zrobić w ciągu dnia<<. Zaburzenia snu, bezsenność lub sen nieprzynoszący wypoczynku (koci sen)” (4). Charakterystyczne objawy Selenium to oprócz silnego osłabienia wzmożona potrzeba snu, bóle głowy nad lewym okiem oraz tłusta skóra ze skłonnością do wysypek. Z objawów towarzyszących można wymienić: uczucie tętnienia w jamie brzusznej po spożyciu posiłku (często uniemożliwiające sen), upodobanie do alkoholu i używek. Objawy skórne: tłusta skóra z zaskórnikami i pęcherzykami, zmiany skórne – szczególnie na skórze głowy, swędzenie, skłonność do pocenia się, uczucie gorąca, zmiany w obrębie paznokci. Łojotok i łysienie łojotokowa te. Selenium jest lekiem wskazanym w leczeniu łuszczycy dłoni. Pogorszenie stanu następuje pod wpływem przebywania w przeciągu, podczas snu, pod wpływem ciepłej pogody, na słońcu i po spożyciu alkoholu.

Sepia officinalis – jest lekiem głównie sykotycznego sposobu reagowania, ale może również zadziałać u pacjentów z cechami reakcji psorycznej. Powszechnie mówi się, że jest to lek kobiecy, ale w praktyce sprawdza się również w leczeniu różnych schorzeń u mężczyzn. Pacjenta ze wskazaniem do podania Sepii cechuje zmienność nastroju, skłonność do obniżonego nastroju przygnębienia, smutku, płaczu. Nietrudno go obrazić. Nie lubi towarzystwa, ale często boi się zostać sam. Może żywić obojętność lub wręcz niechęć do partnera lub rodziny, często odczuwa uczucie pustki wewnętrznej, apatię albo depresję psychiczną. Jest małomówny i zobojętniały na wszystko, co go otacza. Drażnią go przeciwności, hałas, pocieszanie. U kobiet wszystkie te cechy nasilają się w okresie menopauzy. Często pacjenci skarżą się na zaparcia, cierpią z powodu opadania narządów wewnętrznych, a kobiety z powodu wypadania macicy, dlatego siadają najczęściej z założonymi nogami, a stojąc, krzyżują nogi. Pacjenci mogą czuć awersję do jedzenia, często nie są w stanie znieść jego zapachu, co prowadzi do nudności. Mogą też odczuwać głód, mieć wrażenie czczości w żołądku, które nie znikają pod wpływem jedzenia. Mają często niezwykłą  ochotę  na potrawy kwaśne, gorzkie albo ostro przyprawione. Mogą nie tolerować  tłuszczu, mięsa, mleka, chleba lub soli. Często też pacjentki typu wrażliwego Sepia skarżą się na uczucie „tkwiącej kuli” (gardło, brzuch, odbytnica lub macica), występują u nich zaburzenia miesiączkowania, a nawet wtórny brak miesiączki. Często stwierdza się u takich pacjentek nadmierne owłosienie, skłonności do łojotoku i trądziku, śniadą karnację skóry twarzy. Występuje też skłonność do zaburzeń ze strony wątroby i układu moczowego, grzybic, żylaków podudzi i hemoroidów. Pacjentki łatwo marzną, mają często zimne stopy. Z dolegliwości skórnych można wymienić: wyprysk atopowy  w okolicach ust, wyprysk grzybiczy, opryszczkę (głównie przedmiesiączkową), łuszczycę z pęknięciami skóry, o  okrągłym kształcie, a także plamy ciążowe. Łuszczyca umiejscawia się najczęściej  w zgięciach łokci, pod kolanami, na twarzy, z zaostrzeniem zmian na wiosnę. Poncet opisuje zastosowanie Sepii w pediatrii przy wykwitach rumieniowo-złuszczających: „Sepia – wskazana jest w dobrze ograniczonych zmianach rumieniowo-łuszczących występujących w łuszczycy, umiejscowionych głównie na łokciach i kolanach, z towarzyszącymi krwawiącymi szczelinami, które są bezbolesne lub o niewielkiej bolesności” (5).

Thuja occidentalis – najważniejszy lek sykotycznego sposobu reagowania, stosowany głównie jako lek głębokiego działania. Skuteczny przede wszystkim w leczeniu dolegliwości układu moczowo-płciowego, nerwowego, limfatycznego oraz chorób skóry, głównie  o charakterze przewlekłym. Charakterystyczny obraz objawów pacjenta w obrazie tego leku cechuje się nadmiernym nawodnieniem tkanek, produkcją niewielkich wyrośli skórnych, skłonnością do przewlekłych infekcji, podstępnym rozwojem chorób i skłonnością do depresji. Osoby w obrazie Thuja są otyłe lub z nadwagą. Ich skóra ma niezdrowy  wygląd  z brązowymi plamami, brodawkami i innymi wykwitami. Pacjenta wrażliwego na Thuję dręczy bezpodstawny niepokój, strach i lęk. Stany obniżonego nastroju często przebiegają  u niego z różnymi fobiami, kancerofobią, uczuciem ogólnego wyczerpania, zobojętnienia, zahamowaniem i ze spowolnieniem myślenia. Niektórzy autorzy opisują gwałtowną drażliwość, zazdrość, kłótliwość i skłonności do oszukiwania. Często objawy zmian zachowania pojawiają się u pacjenta po odbytych szczepieniach, dlatego Thuja stanowi ważny lek stosowany przy powikłaniach poszczepiennych. Nierzadko osoby typu Thuja bywają podstępne i wyrachowane. Ze wskazań dermatologicznych należy wymienić: łagodne nowotwory skóry, kurzajki, gruczolaki, polipy, kłykciny, wyprysk, łojotokowe zapalenie skóry owłosionej z łupieżem, trądzik krostkowaty oraz łuszczycę. Obserwujemy też w obrazie Thuja zaburzenia wzrostu paznokci oraz wypadanie włosów. Na ogół są to osoby wrażliwe na chłód , u których zimno i wilgoć powodują pogorszenie, nasilenie dolegliwości. Thuja jest lekiem bardzo skutecznym w leczeniu łuszczycy, zwłaszcza  jeśli zmiany łuszczycowe wystąpiły po szczepieniach. Pogorszenie wszelkich dolegliwości obserwuje się: w zimnie i wilgoci, między 3 i 4 godziną nad ranem, po szczepieniach, po wypiciu kawy i herbaty. Poprawa następuje w cieple, po spoceniu się.

Piśmiennictwo

  1. Grandgeorge D.: Duchowy aspekt leku homeopatycznego. Ukryty sens choroby.

       Wydawnictwo  Lekarskie Similimum, Nowy Sącz 1998: 47.

  1. Eisele M., Friese K.-H., Notter G., Schlumpberger A.: Homeopatia. Wskazania i  stosowane substancje czynne. Porady i zalecenia. Wyd. Med. Pharm Polska, Wrocław

       2006: 190.

  1. Tamże: 224.
  2. Demarque D., Jouanny J., Poitevin B., Saint-Jean Y.: Homeopatyczna materia medica.

      Wydawnictwo Lekarskie PZWL na zlecenie Boiron Francja, Warszawa 2001: 562.

  1. Poncet J-E.: Homeopatia w pediatrii – leczenie stanów ostrych. Instytut Wydawniczy

      Daimonion Polska, Lublin 2006: 167.

Autor: Henryk Markiewicz – lek. med., specjalista medycyny przemysłowej, homeopata, Łódź. Adres do korespondencji: ul. Olimpijska7/248, 94-043 Łódź.

 

Łuszczyca 1

Łuszczyca 2

Łuszczyca 3

Łuszczyca 4

 

comments
© 2015 Homeopatia Polska - Strona - Forum