×

Uwaga

There is no category chosen or category doesn't contain any items

Łuszczyca cz. 2

Henryk Markiewicz

Słowa kluczowe: łuszczyca skóry, odmiana stawowa, odmiana krostkowa, leczenie homeopatyczne.

Streszczenie

            Łuszczyca należy do chorób, których przyczyn dokładnie nie poznano. Może wystąpić w każdym wieku, jednak szczyt zachorowań przypada na 25.- 28. rok życia i dotyczy 1-2 proc. ludzi na świecie. Przewlekły i nawrotowy charakter tej choroby sprawia, że trudno się ją leczy zarówno metodami konwencjonalnymi, jak też lekami homeopatycznymi. Na skórze tworzą się ogniska różnej wielkości i kształtu, pokryte grubą warstwą białosrebrzystych łusek, najczęściej na łokciach, goleniach, kolanach i skórze głowy. Dużo kłopotów w leczeniu sprawiają jej nietypowe postacie- łuszczyca stawowa i krostkowa. Ważna w tej chorobie jest dieta, która powinna uwzględniać jedzenie tłustych ryb, oleje z nasion, przyjmowanie wiesiołka, lecytyny oraz witamin A, E i B6. Wyeliminować należy produkty mleczne, podroby, tłuszcze zwierzęce, przyprawy i alkohol. Na łuszczycę nie chorują grenlandzcy Eskimosi, odżywiający się prawie wyłącznie rybami. Na rozwój choroby wpływ mają stresy i urazy psychiczne. Znakomitą zasadą zachowania pacjenta, która sprzyja wydłużeniu okresów bezobjawowych oraz zmniejszeniu nasilenia objawów, jest spokój, refleks i odpoczynek. Leczenie homeopatyczne dobrze dobrane może przynieść nieocenione skutki, ale jest trudne i długotrwałe. W prezentowanym artykule autor omawia leki rzadziej stosowane. Leki główne przedstawione zostały w poprzednim numerze „Homeopatii Polskiej” (nr 4/2011).

Leki rzadziej stosowane

Antimonium tartaricum- lek mający powinowactwo do błon śluzowych i nabłonka dróg oddechowych oraz skóry. Główne objawy towarzyszące schorzeniom, w których jest zazwyczaj stosowany, to senność, bladość i uczucie wyczerpania. Dolegliwościom podstawowym mogą towarzyszyć również stany lękowe, drażliwość, obniżenie nastroju, skłonność do drżenia w obrębie różnych grup mięśni poprzecznie prążkowanych, a także objawy nadmiernego pocenia się, nudności i biegunka praz znaczna ospałość. Pacjent w okresie występowania objawów choroby bywa drażliwy i narzekający, łatwo wybucha gniewem. Charakterystyczne jest też pragnienie zimnej wody, którą pacjent pije małymi łykami, oraz upodobanie do kwaśnych potraw. Często też po jedzeniu występują mdłości, a nawet wymioty z uczuciem ogólnego osłabienia i dużym lękiem. Lek ten jest stosowany najczęściej w leczeniu schorzeń oskrzelowo- płucnych z obfitą wydzieliną śluzową  u pacjentów z utrudnionym odkrztuszaniem. Dolegliwościom towarzyszą: duszność, uczucie wyczerpania i zimne poty. Czasem pojawia się u pacjenta uczucie rozpaczy i strach przed samotnością. Do wykorzystania Tegu leku w terapii zachęca m. in. Clarke: „Antimonium tartaricum. Zastosowanie kliniczne: […] Łuszczyca […]. Ponadto świąd skóry. Krostkowate wykwity na skórze. Wykwity o wyglądzie przypominającym zmiany w świerzbie” (1). Pogorszenie wszelkich dolegliwości następuje pod wpływem ciepła i wilgoci oraz wieczorem. Poprawa- poprzez przyjęcie wyprostowanej pozycji siedzącej, po odkrztuszeniu wydzieliny i czasem po wymiotach.

Benzoicum acidum- działa na stawy, mięśnie, cerce i nerki, w mniejszym stopniu na skórę. Objawy skórne to: swędzenie, pieczenie, zaczerwienienie, nadmierne wysuszenie, złuszczanie się skóry; łuszczyca. Niewielu autorów wskazuje na kwas benzoesowy przy leczeniu łuszczycy, jednym z nich jest Leibold. Głównym wskazaniem dla tego leku jest kamica dróg moczowych, a zwłaszcza kamica moczanowa, występująca u pacjentów ze skłonnością do nawracających infekcji dróg moczowych (mocz o zapachu amoniaku, przenikający ubranie pacjenta), ponadto lek ten stosowany jest w wielostawowym reumatyzmie, wywołanym najczęściej infekcją ogniskową i współwystępowaniem dolegliwości ze strony serca i nerek- podrażnienie. Pogorszenie stanu pacjenta występuje na skutek ruchu na świeżym powietrzu oraz przy zmniejszonej diurezie, a poprawa po wpływem działania ciepła.

Borax- działa w obrębie skóry, błon śluzowych i układu nerwowego. Szeroko stosowany  w leczeniu objawów choroby lokomocyjnej. Dobrze działa u pacjentów wrażliwych na hałasy, odczuwających lęk przed upadkiem, przy pochylaniu się do przodu oraz podczas ruchu w dół (choroba lokomocyjna w windzie). Pacjenci w obrazie leku Borax cierpią na bezsenność, a gdy zasną, dręczą ich koszmary nocne. Mają skłonność do pobudzenia psychoruchowego, są nerwowi, bardzo wrażliwi. „Repetytorium homeopatii DHU” opisuje między innymi Borax w następujący sposób: „[…] Zawroty głowy, oszołomienie, drżenie kończyn, nadwrażliwość na szmery, zaburzenia snu, źle gojąca się skóra ze skłonnością do wszystkich możliwych stanów zapalnych, jak róża, opryszczka, trądzik, skóra łojotokowa, łuszczycopodobne zmiany skórne […]” (2). Kompendium leków homotoksykologicznych zaleca również zastosowanie leków zawierających Borax w leczeniu łuszczycy. Pogorszenie następuje przy ruchu z góry w dół, przy wilgotnej i chłodnej pogodzie oraz po wypiciu wina.

Calcarea carbonica- lek homeopatyczny o szerokim zastosowaniu, stosowany niekiedy w ostrych schorzeniach, ale najczęściej, jako lek podłoża chorobowego, na przykład  w konstytucyjnym leczeniu homeopatycznym. Pacjenci typu Calcarea carbonica charakteryzują się osłabienie psychofizycznym. Lek ten jest stosowany najczęściej u pacjentów z nadwagą, o jasnej cerze, których mięśnie cechują się obniżonym napięciem, występuje u nich również skłonność do powiększenia różnych grup węzłów chłonnych. Pacjenci w obrazie Calcarea carbonica cechują się zwiększoną wrażliwością na zimno, nie znoszą chłodu, zwłaszcza wilgotnego zimna, zimnych kąpieli. Wszelkie dolegliwości wyraźnie nasilają się po ekspozycji na niekorzystne warunki pogodowe, w tym zwłaszcza na wilgotną i chłodną pogodę. Pacjenci często czują się zmęczeni i silnie się pocą, zwłaszcza w czasie snu (głównie w obrębie głowy i karku). Pot oraz wydzieliny ciała często mają kwaśny zapach. Upodobania dietetyczne osób typu Calcarea carbonica: typowe jest upodobanie do jajek, ziemniaków, słodyczy, mleka, słonych potraw, ale może też pojawić się awersja do mleka lub mięsa. Pacjenci piją także często zimne płyny. Bywają powolni, ale metodyczni, pracują powoli i nie lubią, kiedy się ich popędza. Nie lubią zmian w pracy i życiu. Miewają lęki, na przykład dotyczące ciemności, samotności, wykazują też skłonność do obniżenia nastroju. Może występować u nich skłonność do różnych zaburzeń metabolicznych (cukrzyca, otyłość, kamica), zmian naczyniowych, nadciśnienia tętniczego, miażdżycy. Z chorób skórnych charakterystyczne dla nich są: wyprysk, pokrzywka, łuszczyca- zwłaszcza na skórze owłosionej. Pogorszenie następuje pod wpływem zimna, zwłaszcza wilgotnego, pod wpływem wysiłku zarówno fizycznego, jak i intelektualnego, a także czasem po spożyciu potraw mącznych i mleka. Poprawa- w czasie ciepłej, suchej pogody.

Calcarea phosphorica- lek zaliczany do grupy leków psorycznego sposobu reagowania, podgrupy tuberkulicznej. Dobrze reagują na ten lek osoby zaliczane do pewnego typu konstytucjonalnego, który charakteryzuje się m.in. cechami budowy i reaktywności ogólnej. Należą do nich osoby o smukłej budowie ciała, łatwo męczące się, u których występuje obfite pocenie w obrębie głowy i szyi (podobnie jak w obrazie objawów Calcarea carb.), u których historycznie opisywano skłonność do zachorowania na gruźlicę. Do najbardziej charakterystycznych cech obrazu tego leku można zaliczyć zaburzenia zachowania i nastroju, uczucie niezadowolenia. Zachowanie pacjentów cechuje brak zdecydowania. Także reakcje organizmu są ospałe, co prowadzi do uczucie niezadowolenia z życia, jednak pacjent robi wszystko, aby osiągać dobre wyniki, pogłębiać swą wiedzę i rozwijać się. Jeśli nie osiągnie swojego celu, staje się niezadowolony i zamyka się w sobie. Często skarży się na bóle głowy i brzucha. Miewa napady lęku przed samotnością, chorobą, śmiercią. Pacjent ma zwiększoną wrażliwość na zimno i jest wrażliwy na burzę (Phosphorus), przeciągi i wiatr. Ma słaby apetyt. W okresie dziecięcym pacjenci w obrazie tego leku cierpią często na tzw. bóle wzrostowe, a ich zachowanie w tym okresie życia jest niespokojne. W okresie szkolnym są to dzieci niemogące usiedzieć w jednym miejscu kilku minut, stąd często miewają trudności nauce. Pacjenci w obrazie Calcarea phosphorica mają upodobanie do potraw słonych i wędzonych. Lek ten stosowany jest dość szeroko w schorzeniach dermatologicznych, wśród których można wymienić trądzik młodzieńczy oraz łuszczycę w późniejszym wieku. Skóra jest sucha, zimna, włosy jedwabiste, długie rzęsy. Pogorszenie następuje w zimnie i przy zmianie pogody, a poprawa- przy ciepłej pogodzie i na świeżym powietrzu.

Chrysarobinum- lek rzadko stosowany. Substancje składowe rośliny Andria araroba, z której otrzymywany jest ten preparat, wykazują silne właściwości redukcyjne oraz działają bezpośrednio drażniąco na skórę. W homeopatii lek ten był wykorzystywany w leczeniu łuszczycy, przebiegającej z nadmiernym wysuszeniem skóry, która jest niekiedy pokryta strupami.

Corallium rubrum- stosowany głownie w leczeniu zapalenia górnych dróg oddechowych, krztuśca oraz uporczywego kaszlu występującego w przebiegu infekcji grypowej o charakterze duszącym i szczekającym odgłosie. U pacjentów z objawami nieżytu błony śluzowej nosa mogą pojawić się złudzenia węchowe lub krwawienia z nosa. Kaszel w obrazie tego leku nasila się w nocy, skóra pacjenta zaczerwienia się w czasie napadu, a po napadzie kaszlu pacjent czuje się wyczerpany. U szczupłych dzieci występuje powiększenie migdałków podniebiennych oraz mogą się pojawić wyrośla adenoidalne, a także powiększenie węzłów chłonnych podszczękowych. Występuje też zwiększona wrażliwość oskrzeli na wdychanie zimnego powietrza. Corallium rubrum znajduje zastosowanie również w przebiegu leczenia zapaleń zatok czołowych i szczękowych. W mniejszym stopniu preparat ten jest stosowany w leczeniu łuszczycy. Pogorszenie stanu chorego następuje pod wpływem ekspozycji na zimne, świeże powietrze, przy zmianie otoczenia z ciepłego na zimne, a poprawa- w cieple i nocą.

Kalium muriaticum- lek ten jest często stosowany w leczeniu dolegliwości błon śluzowych, błon surowiczych oraz skóry. Pacjenci dobrze reagujący na działanie tego leku miewają często skłonność do przepracowywania się w domu, chcąc swoim dzieciom oszczędzić obowiązków domowych. Opisane powyżej zaburzenia zachowania doprowadzają do konfliktów i reakcji sytuacyjnych o podłożu nerwicowym, co może być przyczyną występowania zaburzeń snu lub bezsenności, a czasem doprowadza do skrajnego wyczerpania. Pacjenci w obrazie tego leku cechują się zwiększoną wrażliwością na zimno, nie znoszą przeciągów. Do ważnych wskazań dermatologicznych tego leku należą między innymi obrzęki na skórze pourazowe lub zapalne, łuszczyca, a także wykwity pęcherzykowe z białą treścią, które w okresie ustępowania cechują się otrębiastym złuszczaniem skóry. W publikacjach firmowanych przez Dolisosa poleca się ten preparat w przebiegu leczenia łuszczycy: „ Łuszczyca z dużymi suchymi łuskami” (3).

Kalium sulfuricum- działa na błony śluzowe i skórę, a jego sposób działania przypomina trochę Pulsatillę. Podobnie jak ona ma w obrazie swoich objawów zielonożółte wydzieliny, bóle o zmiennej lokalizacji, pogorszenie następuje wieczorem i w ciepłym pokoju, a poprawa na świeżym powietrzu oraz w chłodzie. Leki te różnią się natomiast opisem charakterystycznych cech zachowania pacjenta; zachowanie Kalium sulfuricum: pacjent jest wrażliwy na hałas, rozdrażniony, uparty i łatwo wpada w złość, ale jednocześnie jest osobą o dobrym sercu, robiącą dużo dobrego dla innych. W schorzeniach dermatologicznych można zastosować ten lek w wypryskach, łuszczącej się i swędzącej egzemie, łuszczycy oraz liszajcu.

Luesinum- bioterapeutyk dość rzadko stosowany w leczeniu chorób skóry, ale dający dobre rezultaty terapeutyczne w różnych schorzeniach, pod warunkiem występowania charakterystycznych modalności, z zwłaszcza nasilenia objawów w nocy, od zachodu do wschodu słońca. Luesinum jest również stosowane z powodzeniem w leczeniu zaostrzeń objawów astmy oskrzelowej występujących w nocy, a także leczeniu dolegliwości reumatycznych, dolegliwości stawowych przebiegających ze zmianami zwyrodnieniowymi, zniekształceniami kostnymi, ze zniszczeniem chrząstek, z nasileniem dolegliwości w nocy lub nad brzegiem morza, nocnych bólów głowy uniemożliwiających sen, a także zmian skórnych, w tym rybiej łuski, łysienia z suchą skórą, pękających zmian skórnych oraz niektórych postaci łuszczycy (dłoniowo- piętowej). U pacjentów w obrazie Luesinum występuje ogromny strach przez nocą, snem, fizyczne i psychiczne wyczerpanie podczas budzenia się. Lek ten stosowany jest z powodzeniem w leczeniu zaburzeń zachowania, w tym natręctw i myśli obsesyjnych, jak strach przed chorobami zakaźnymi, drobnoustrojami (stąd objaw charakterystyczny dla Luesinum, jakim jest bardzo częste mycie rąk), obawa przed porażeniem, bankructwem, chorobą nowotworową. Pacjenci w obrazie tego leku należą do osób niespokojnych, pobudzonych, cierpiących na bezsenność, ze skłonnością od stanów obniżenia nastroju. Wielu z nich ma skłonność do przewlekłych zapaleń błon śluzowych. Z opisywanych modalności najważniejsze jest nocne nasilenie objawów.

Natrum muriaticum- główny lek tuberkulinicznego sposobu reagowania, podgrupy psorycznego sposobu reagowania. Jeden z najczęściej stosowanych preparatów homeopatycznych, ze względu na jego szerokie spektrum działania. Wiele schorzeń rozwija się po różnego rodzaju silnych urazach emocjonalnych. Scott twierdzi, że zastosowanie Natrum muriaticum rozładowuje zablokowane emocje- smutek, strach, złość. W następstwie zmartwień u osób wrażliwych może pojawić się bezsenność. Pacjenci w obrazie tego leku mają trudności z wyrażaniem uczuć, ale też łatwo ich uczucia zranić. Tłumią w sobie gniew, żal, rozczarowanie i frustrację, ale rzadko płaczą w obecności innych osób. Swoim łzom dają upust w samotności. Unikają zbliżenia, z obawy przed zranieniem i doznaniem zawodu. Szukają samotności, nie chcą być pocieszani przez innych. Są bardzo wrażliwi na hałasy, mają też Silne przekonanie o braku własnej wartości. Pacjent w obrazie Natrium muriaticum odczuwa niepokój i lęk, w czasie snu często wykonuje mimowolne ruchy. Smutek, zniechęcenie i obniżenie nastroju, a także pesymistyczne nastawienie do otoczenia dopełniają opisu objawów psychicznych ze strony tego leku. Wśród wskazań dermatologicznych do jego zastosowania należy wymienić: trądzik młodzieńczy, opryszczka, okresowo występujące objawy wyprysku od czasu dzieciństwa, łuszczyca, głównie u młodych pacjentów, suchość skóry, zmiany skórne związane z nadmiernym wysuszeniem naskórka w obrębie całego ciała, z wyjątkiem twarzy i górnej części klatki piersiowej. Pacjenci w obrazie tego leku skarżą się na osłabienie, kruchość włosów, mają skłonność do powstawania kurzajek, czyraków, a także do występowania pokrzywki. Okresowo pojawiają się u nich bóle twarzy, które są wywołane przez zimno. Pacjenci reagują silnie na muzykę. Pacjenci w obrazie Natrum muriaticum mają wrażliwość skóry na opalanie, a po ekspozycji na słońce mogą się czuć wyczerpani i cierpieć z powodu bólu głowy. Pacjenci lepiej czują się na świeżym powietrzu lub po chłodnej kąpieli. Miewają ogromną ochotę na sól, słone jedzenie i chleb. Niekiedy jednak występuje niechęć do chleba i soli, często też nie lubią tłuszczów. Miewają zaparcia i trudności z wypróżnianiem, przebiegające z oddawaniem nadmiernie suchego stolce. Opisywane są też rzadziej występujące objawy: język geograficzny (miejscowe wygładzenie powierzchni błony śluzowej języka) oraz pęknięcia dolnej wargi. Pogorszenie, nasilenie dolegliwości ogólnych występuje rano około godziny 10, często w czasie przebywania nad morzem i pod wpływem pocieszania, poprawa- na świeżym powietrzu i po chłodnej kąpieli.

Oleander- wpływa na komórki nerwowe, serce oraz skórę. Pacjenci wrażliwi na ten lek przejawiają niepokój, cierpią na bezsenność oraz spadki ciśnienia tętniczego krwi. Mogą występować u nich uporczywe zaparcia na przemian z biegunkami. [Objaw wymagający dokładnej diagnostyki- przyp. red.]. Lek Oleander stosowany jest w leczeniu niewielkiej niewydolności serca, ze wskazaniami zbliżonymi do naparstnicy. Illing zaleca go również w leczeniu chorób trzustki oraz bębnicy jelit. Lek ten może być również skuteczny w leczeniu pacjentów z bólami głowy w okolicy czołowej i towarzyszącym niepokojem. U pacjentów w obrazie Oleander obserwuje się też częste zmiany tętna z towarzyszącym im uczuciem niepokoju i czuciem pustki w obrębie klatki piersiowej. Pacjenci mają skłonność do występowania objawów bólów i zawrotów głowy, niedowładów kończyn dolnych, świądu skóry, a także objawów otępienia. W leczeniu chorób skóry Oleander może znaleźć zastosowanie u pacjentów ze skłonnością do łatwo powstających, powierzchownych urazów naskórka, nadmiernego złuszczania skóry w obrębie głowy, co może odpowiadać niektórym zmianom w przebiegu łuszczycy, ograniczonym tylko do owłosionej skóry głowy.

Phytolacca- działa na błonę śluzową gardła, tkankę kostną, tkankę łączną włóknistą i mięśniową, gruczoły sutkowe. Jest to również skuteczny lek w przebiegu leczenia niektórych infekcji. Pacjent w obrazie Phytolacca jest senny, apatyczny, miewa przekrwienie bóle głowy, zwłaszcza w okolicy czołowej. Odznacza się dużym niepokojem, brakiem zainteresowania życiem. Często bywa osłabiony i krańcowo wyczerpany. Lek polecany, jeśli pogorszenie następuje pod wpływem zimna i wilgoci, a także pod wpływem ruchu, mimo wyraźnie odczuwanej przez pacjenta potrzeby poruszania się, co wyraźnie nasila u niego dolegliwości bólowe. Dolegliwości występują częściej po prawej stronie ciała pacjenta. Lek działa skutecznie, łagodząc dolegliwości bólowe u kobiet, przy objawach zastoju pokarmu w gruczołach mlecznych, w podrażnieniu nerek związanym z zapaleniem układu moczowego, a przede wszystkim w przebiegu leczenia przewlekłych zalań migdałków podniebiennych. Stosowany także uzupełniająca w przebiegu leczenia ropnia i raka piersi. Doktor Lockie opisuje Phytolacca americana: „[…] Leczy łuszczycę […]. Phytolacca americana jest przepisywana osobom chorym na łuszczycę, gdy pojawiają się rany zabarwione na fioletowo” (4). Jest to lek stosowany również w leczeniu pacjentów z mononukleozą zakaźną oraz wszędzie tam, gdzie dochodzi do powiększenia węzłów chłonnych lub gruczołów, na przykład w śwince. Pogorszenie stanu ogólnego następuje głównie pod wpływem zimna i wilgoci, w ruchu, przy wstawaniu z łóżka, a poprawa- pod wpływem ciepła, podczas suchej pogody i spoczynku.

Sarsaparilla- lek stosowany głównie w leczeniu schorzeń skóry i układu moczowego. Skuteczny w przebiegu leczenia napadów kolki nerkowej oraz przewlekłego zapalenia pęcherza moczowego i gruczołu krokowego u pacjenta z kamicą nerkową. Najważniejszy objaw ze strony układu moczowego, który może wskazywać na potrzebę zastosowania Sarsaparilla, to ból pod koniec oddawania moczu, promieniujący od prawej nerki w dół. Mocz jest mętny, a chory może krzyczeć z bólu podczas mikcji, poprawa, zmniejszenie objawów następuje w cieple, mocz jest łatwiej oddawany w pozycji stojącej. W dermatologii Sarsaparillę stosuje się w leczeniu egzemy, sączących zmian pęcherzykowych, z  towarzyszącym świądem, a także wykwitów skórnych podobnych do zmian skóry w łuszczycy („Kompendium leków DHU”), w leczeniu pęknięć skóry i świądu nasilających się w czasie wilgotnej pogody, na wiosnę i w czasie upałów u osób szczupłych o suchej skórze. Sarsaparillę można stosować w leczeniu bólów reumatycznych, dny moczanowej, jeśli towarzyszy im kamica nerkowa. Hahnemann nazywał Sarsaparillę lekiem „antypsorycznym”, który należy podawać często, w wysokich rozcieńczeniach, zwłaszcza w przypadku swędzących zmian skórnych. Grandgeorge podaje ciekawą uwagę o Sarsaparilli: „Lekarstwo uważa się za skuteczne dla osób nadmiernie przywiązanych do swych przodków i odziedziczonych po nich dóbr. Dla ludzi, którzy są załamani i zrozpaczeni po utracie ojcowizny, na przykład po nieuniknionej sprzedaży starego domu rodzinnego (doktor Fayeton)” (5).

Staphysagria- lek stosowany m.in. w leczeniu schorzeń skóry, układu moczowo- płciowego oraz przyzębia. Osoby wrażliwe na działanie to często osoby charakteryzujące się pewnymi cechami zachowania. Najczęściej są to pacjenci nadpobudliwi, ze skłonnością do neurastenii, zwiększoną drażliwością, skłonnością do płaczu, podwyższonym poziomem lęku z powodu kłopotów, uczucia tłumionej zniewagi, upokorzenia, gniewu i oburzenia. Jednocześnie są to najczęściej osoby bardzo wrażliwe, przejmujące się nadmiernie opinią otoczenia, szybko się obrażające. Są to jednak ludzie nieśmiali, o nadmiernej pobudliwości płciowej, mający często myśli erotyczne i potrzebujący stale nowych podniet. Często też występują u nich okresy bezsenności. Gdy zasną, mają sny pełne lęków, niepokoju. Osoba w obrazie Staphysagria znajduje przyjemność w swoich dolegliwościach, ciągle rozpamiętuje to, co ją złości lub co ją rozczarowało. Staphysagria ma również skłonność do zazdrości (Grandgeorge). Dominującym objawem tego leku u pacjentów z dolegliwościami dermatologicznymi jest silny świąd, towarzyszący różnym zmianom skórnym, zmieniający miejsce pod wpływem drapania. Lockie opisuje choroby skórne: „Staphysagria jest stosowana w leczeniu chorób skórnych powstałych w wyniku podrażnienia systemu nerwowego, takich jak łuszczyca” (6). Pogorszenie stanu ogólnego następuje pod wpływem gniewu, oburzenia, upokorzenia, rozpasania seksualnego i od palenia tytoniu, a poprawa następuje w spokoju.

Sulphur- najważniejszy lek psorycznego sposobu reagowania. Posiada niezwykle szeroki wachlarz wskazań, gdy uwzględni się odpowiedni dla Sulphuru typ konstytucjonalny. Cechą charakterystyczną jest okresowość występowania objawów chorobowych, współistnienie lub naprzemienne występowanie nawracających zmian skórnych na tle alergicznym lub innym z objawami zapalenia w obrębie błon śluzowych i surowiczych, objawów ze strony układu krążenia oraz przewodu pokarmowego, w tym zaburzeń trawienia związanych z dysfunkcją wątroby, ze skłonnością do chorób pasożytniczych i z brakiem reakcji na dobrze dobrane leki homeopatyczne. Lek ten stosowany jest w leczeniu różnych dolegliwości u osób o charakterystycznych cechach zachowania (jak niedbała postawa), niedbających o swą powierzchowność oraz przestrzeganie zasad higieny i czystości, mających nieprzyjemny zapach ciała, skórę szarą, o niezdrowym wyglądzie. Sulphur jest również często preparatem z wyboru w leczeniu osób, które przejawiają niechęć do mycia się, zwłaszcza zimną wodą, i mających zaczerwienienie błon śluzowych w okolicy naturalnych otworów ciała, a także skłonność do świądu skóry, do ziębnięcia rąk i stóp w ciągu dnia oraz palenia stóp w nocy. Ponadto odczuwają niechęć do spożywania mięsa i mleka oraz mają skłonność do występowania ostrych, palących wydzielin. Zachowanie pacjentów w obrazie Sulphur cechuje występowanie stanów niepokoju i lęku, skłonności do bezsenności w nocy i dużej senności  w ciągu dnia. Objawy skórne, typowe dla Sulphur: skóra sucha, chropowata, swędząca i piekąca, o nieprzyjemnym zapachu, pomimo częstego mycia. Skłonność do intensywnego pocenia się. Sulphur jest z powodzeniem stosowany we wszystkich rodzajach zmian skórnych, zarówno suchych, jak i sączących, pęcherzykowych oraz rumieniowych. Do licznych wskazań tego preparatu w zakresie chorób skórnych należy łuszczyca, pod warunkiem że towarzyszy jej świąd nasilający się w cieple łóżka i pod wpływem wody. Po świądzie zwykle występuje uczucie pieczenia skóry. Pogorszenie stanu ogólnego i zmian skórnych następuje pod wpływem zmiennej pogody, zimna, wilgoci, w cieple łóżka, pod wpływem alkoholu i tytoniu oraz wieczorem o północy. Poprawa następuje przez ruch, w cieple i przy suchej pogodzie.

Teucrium marum verum- lek mający powinowactwo do błon śluzowych nosa i odbytnicy. Stosowany w przebiegu leczenia polipów nosa i szyjki macicy, a także przy ozenie, zapaleniu gardła i migdałków podniebiennych. Lek można zastosować przy świądzie odbytu, zwłaszcza wieczorem w łóżku, z towarzyszącym pobudzeniem nerwowym i bezsennością. Świąd odbytu występuje również po każdej defekacji. Lek ten ma w swoim obrazie suchość skóry oraz zmiany skórne charakterystyczne dla łuszczycy, zwłaszcza zlokalizowane na kciuku. (Grandgeorge). W sferze psychiki obserwuje się typowe dla obrazu tego leku objawy pobudzenia psychoruchowego oraz nadpobudliwość na bodźce zewnętrzne.

Thuja occidentalis- podstawowy lek homeopatyczny sykotycznego sposobu reagowania, o szerokim spektrum zastosowania terapeutycznego. Thuja działa na układ moczowo- płciowy, skórę, układ nerwowy i limfatyczny. Jest lekiem głębokiego działania. Wskazania dermatologiczne dla tego leku to: brodawki, kłykciny, brodawczaki, trądzik młodzieńczy i różowaty, zmiany sączące i złuszczające, łuszczyca, zaburzenia wzrostu włosów, paznokci, łojotok, przewlekłe owrzodzenia skóry, wypadanie włosów, wyprysk w okolicy odbytu, szczeliny odbytu. Objawom chorobowym charakterystycznym dla obrazu tego leku towarzyszy zwiększona wrażliwość na zimno, silne poty w obrębie skóry głowy i szyi. Większość zmian i dolegliwości występuje po lewej stronie ciała. Pacjenci typu Thuja mogą mieć jednocześnie dobre maniery, mogą być wrażliwi, uprzejmi, prawdomówni i skrupulatni we wszystkim, co robią. Niektórzy autorzy wskazują na fakt, że pacjenci typu Thuja mogą mieć skłonność do fanatyzmu religijnego, dbają o drobiazgi, są uporządkowani, praworządni (Borland). Thuja jest lekiem stosowanym w leczeniu powikłań poszczepiennych, często przynosi bardzo dobre rezultaty w leczeniu tych schorzeń, które wystąpiły u pacjenta po szczepieniach. Cechą charakterystyczną dla obrazu tego leku jest występowanie pogorszenia przy chłodnej, wilgotnej pogodzie, około godziny trzeciej nad ranem i trzeciej po południu. Poprawa w pozycji leżącej na lewym boku, w cieple i pod wpływem masażu (przy dolegliwościach bólowych).

Thyreoidinum- lek stosowany w zaburzeniach wydzielania hormonów tarczycy (zarówno w przebiegu leczenia nadczynności, jak i niedoczynności tego gruczołu). Ponadto lek ten znajduje zastosowanie w leczeniu otyłości, niektórych postaci pośledzenia umysłowego, łuszczycy i przewlekłe utrzymujących się objawów wyprysku, z nadmiernym wysuszeniem skóry. Częściej stosuje się wysokie rozcieńczenia tego leku, w przebiegu leczenia objawów nadczynności. Preparat ten jest również stosowany w celu regulacji przemiany materii u pacjentów z objawami niepokoju i pobudzenia układu wegetatywnego. Zastosowanie tego leku wymaga dużej ostrożności i dokładnego różnicowania objawów u pacjenta.

Tuberculinum- należy do leków psorycznego sposobu reagowania (podgrupy tuberkulinowej) i ma bardzo szerokie zastosowanie, ponieważ działa m.in. na błony śluzowe układu moczowo- płciowego, na tkankę limfatyczną, skórę i układ nerwowy. Pacjenci o typie Tuberculinum cechują się chwiejnością emocjonalną, potrzebą częstych zmian, występują u nich okresy obniżonego nastroju i zwiększona drażliwość (zwłaszcza rano), skłonność do bezsenności (głównie po godzinie trzeciej nad ranem). Z objawów dermatologicznych charakterystyczne jest występowanie: skóra jest sucha i szorstka (podobna do papieru ściernego). Lek jest skuteczny w leczeniu pacjentów z objawami alergii skórnych, wyprysku, rumienia guzowatego, egzemy suchej, trądziku. Mohinder Singh Jus opisuje:„U Tuberculinum występują silne swędzące egzemy. Drapanie powoduje sączące pęknięcia skóry. Z reguły jednak egzema jest bardzo sucha i wygląda jak łuszczyca. Ciągle tworzą się drobne łuski, jakby skórę posypano pudrem. […] Świąd i wypryski skórne pojawiają się przez miejscowe działanie ciepła” (7). Poprawa u Tuberculinum następuje w górach, na średnich wysokościach (zwłaszcza u dzieci), na świeżym powietrzu i podczas umiarkowanego ruchu. Pogorszenie- po dużym wysiłku, ćwiczeniach fizycznych, w cieple zamkniętych pomieszczeń, rano i pod wpływem wilgotnej i zimnej pogody.

Zea italica- w terapeutycznym poradniku homeopatycznym firmy Dolisos znajduje się wzmianka odnośnie do leczenia łuszczycy: „Łuszczyca. Zea italica […] dobry lek drenujący  u pacjentów ze skórą pokrytą suchymi, łuszczącymi się wykwitami” (3).

Piśmiennictwo

  1. Clarke J.H.: Encyklopedia praktycznej Materia Medica. Wydawnictwo Lekarskie Similimum, Nowy Sącz 2003, t. 1: 281.
  2. Repetytorium homeopatii DHU. Prywatna Oficyna Wydawnicza Planeta, Poznań 1992: 72-73.
  3. Terapeutyczny poradnik homeopatyczny Dolisos. Oficyna Wydawnicza Medyk, Warszawa.
  4. Lockie A.: Homeopatia. Poradnik. Wydawnictwo Solis, Warszawa 2007: 83.
  5. Grandgeorge D.: Duchowy aspekt leku homeopatycznego, Ukryty sens choroby. Wydawnictwo Lekarskie Similimum, Nowy Sącz 1998: 195.
  6. Lockie A.: 57.
  7. Mohinder Singh Jus, Typy dzieci w homeopatii. Oficyna Wydawnicza Margraf, Szczecin 1998: 62.

 

AUTOR: Henryk Markiewicz- lek. med., specjalista medycyny przemysłowej, homeopata, Łódź. Adres do korespondencji: ul. Olimpijska 7/248, 94-043 Łódź.

 

Łszczyca cz 2 1

Łszczyca cz 2 2

Łszczyca cz 2 3

Łszczyca cz 2 4

Łszczyca cz 2 5

Łszczyca cz 2 6

Łszczyca cz 2 7

 

comments
© 2015 Homeopatia Polska - Strona - Forum