GORĄCZKA DENGA – możliwości leczenia homeopatycznego.

Dengue Fever- Possibilities of Homeopathic Treatment

Ewa Wojciechowska

Słowa kluczowe: gorączka Denga, choroby tropikalne, leczenie homeopatyczne, profilaktyka homeopatyczna, genus epidemicus.

Streszczenie

Gorączka Denga dotyka rocznie 100 mln osób w ponad 100 krajach świata, a co roku z jej powodu umiera około 25 tys. ludzi. W zależności od stanu immunologicznego pacjenta wirus daje różne obrazy kliniczne, od łagodnej postaci grypopodobnej, poprzez postać klasyczną, aż do ciężkiej postaci krwotocznej. Leczenie jest wyłącznie objawowe, w ciężkich postaciach kluczowym postępowaniem jest intensywne nawadnianie. Bardzo skuteczne jest w  tym przypadku leczenie homeopatyczne, możliwe do zastosowania we wszystkich stadiach tej choroby, możliwa jest także profilaktyka lekami homeopatycznymi.

Do napisania tego artykułu zainspirowało mnie wystąpienie jednego z kolegów homeopatów podczas konferencji w Reims we wrześniu bieżącego roku. Zostało tam powiedziane, że nie można bagatelizować chorób tropikalnych, ponieważ przy masowym przemieszczaniu się turystów po całym świecie możliwość zachorowania na gorączkę Denga staje się coraz bardziej realna w każdym miejscu Europy. Dlatego warto wiedzieć więcej o tym zagrożeniu, a przede wszystkim mieć świadomość, czy i jak można pomóc choremu, oczywiście biorąc pod uwagę także leczenie homeopatyczne.

Wprowadzenie

Gorączka Denga dotyka rocznie 100 mln osób w ponad 100 krajach świata, a co roku z jej powodu umiera około 25 tys. ludzi. Choroba ta występuje u około 3 proc. osób powracających z podróży zagranicznych. Czynnikiem etiologicznym jest wirus z rodziny Flaviviridae, przenoszony przez komary z rodzaju Aedes. W zależności od stanu immunologicznego pacjenta wirus daje różne obrazy kliniczne, od łagodnej postaci grypopodobnej, poprzez postać klasyczną, aż do ciężkiej postaci krwotocznej. Potwierdzenie rozpoznania uzyskuje się za pomocą testów serologicznych. Leczenie jest wyłącznie objawowe, w ciężkich postaciach kluczowym postępowaniem jest intensywne nawadnianie. Bardzo skuteczne jest w tym przypadku leczenie homeopatyczne, możliwe do zastosowania we wszystkich stadiach tej choroby. Konieczna jest także profilaktyka, zapobieganie opiera się przede wszystkim na stosowaniu środków ochrony przed komarami.

            W trakcie badań klinicznych jest tetrawalentna, atenuowana szczepionka, niestety jeszcze niedostępna. Możliwa jest także profilaktyka lekami homeopatycznymi, ale o tym poniżej.

Epidemiologia

Epidemie na półkuli zachodniej występują okresowo od ponad 200 lat, ale w ostatnich 30 latach częstotliwość zachorowań znacznie się zwiększyła. Dotyczy to również gorączki Denga – wzrost zapadalności na nią odnotowano szczególnie w takich krajach, jak Indie, Bangladesz, Brazylia, Kambodża, Indonezja, Malezja, Meksyk, Pakistan, Singapur, Sri Lanka, Tajlandia i Wietnam.      

            Gorączka Denga jest obecnie jedną z najszybciej rozprzestrzeniających się chorób zakaźnych, drugą po malarii, najczęstszą przyczyną występowania gorączki po powrocie z podróży zagranicznej. Występuje w ponad 100 krajach na świecie. Aktualne szacunkowe dane podają liczbę 100 mln nowych przypadków zachorowań rocznie, przede wszystkim w Azji, ale w ostatnich latach również w Ameryce Południowej i Afryce. 250 tys. spośród zachorowań przebiega z gorączką krwotoczną, a 25 tys. osób rocznie umiera z powodu Dengi. WHO uznaje tę relatywnie nową globalną pandemię za palący problem zdrowia publicznego.

Etiologia i patogeneza

Wirus Dengi należy do rodziny Flaviviridae. Metodami serologicznymi można odróżnić 4 serotypy wirusa (DEN-1, DEN-2, DEM-3, DEN-4) – zakażenie daje dożywotnią odporność jedynie na serotyp, który je wywołał. To sprawia, że na Dengę można zachorować 4 razy w ciągu życia. Głównym rezerwuarem są ludzie, choć zakażane mogą też być inne naczelne. Zakażenie przenoszą komary z rodzaju Aedes, przede wszystkim Aedes egipti oraz Aedes albopictus.

            Choroba rozwija się na skutek namnażania się wirusa, początkowo w obrębie układu chłonnego, a następnie w skórze i układzie siateczkowo-śródbłonkowym, co prowadzi do wiremii. Okres inkubacji wynosi od 3 do 7 dni, choć możliwy jest rozwój objawów nawet do 2 tygodni po zakażeniu. Pierwsze zakażenie przebiega jako łagodna postać grypopodobna lub klasyczna Denga. Kolejne infekcje wywołane przez inny serotyp mogą powodować zespół hemolityczny, co prawdopodobnie ma związek z istnieniem krzyżowo reagujących przeciwciał.

Rozpoznanie

Standardem rozpoznawania Dengi są testy serologiczne (PCR lub ELISA), w których stwierdza się przynajmniej 4-krotny wzrost miana przeciwciał klasy IgM lub IgG. Wymagają one jednak pobrania dwóch próbek krwi, w tym jednej z okresu rekonwalescencji, w związku z czym ich praktyczna przydatność jest ograniczona, a diagnozę stawia się zazwyczaj na podstawie przesłanek klinicznych.

Przebieg

Gorączka Denga występuje zwykle w dwóch postaciach:

  1. łagodna – Simple Dengue Fever (DF),
  2. krwotoczna – Dengue Haemorrhagic Fever (DHF).

Pierwsza postać charakteryzuje się nagle pojawiającą się gorączką z towarzyszącym bólem głowy w okolicy zaoczodołowej, a także znacznego stopnia bólem mięśni i stawów. Ten ostatni objaw dał Dendze potoczną nazwę – „breakbone fever”, czyli gorączki „łamiącej kości”. W czasie gdy gorączka ustępuje, u około połowy chorych pojawia się plamisto-grudkowa wysypka, trwająca od 2 do 4 dni, której może towarzyszyć świąd i łuszczenie się skóry. Mogą pojawić się także dolegliwości ze strony górnych dróg oddechowych i układu pokarmowego, limfadenopatia, zaczerwienienie twarzy oraz zapalenie spojówek. Sporadycznie występują powikłania krwotoczne, zapalenie serca, wątroby lub mózgu. Do charakterystycznych zmian w badaniach laboratoryjnych należy trombocytopenia, leukopenia z limfopenią, hiponatremia oraz zwiększona aktywność enzymów wątrobowych oraz dehydrogenazy mleczanowej.

            Objawy postaci krwotocznej początkowo są identyczne z postacią klasyczną. Po około 4-7 dniach, a więc w czasie ustępowania gorączki, występuje ból brzucha, wymioty, niepokój, dochodzi do zaburzeń świadomości. W badaniach stwierdza się hipotermię, wysięki do jam ciała oraz objawy skazy krwotocznej. W badaniach laboratoryjnych pojawia się małopłytkowość  współistniejąca z podwyższonym hematokrytem. Postępująca utrata płynów na skutek ich ucieczki do przestrzeni trzeciej lub krwawienia może doprowadzić do rozwinięcia wstrząsu.

Leczenie farmakologiczne

Leczenie łagodnych postaci Dengi jest objawowe i zazwyczaj może być prowadzone w warunkach ambulatoryjnych, choć zdarzają się przypadki wymagające hospitalizacji. Zastosowanie mają leki przeciwgorączkowe, odpoczynek w łóżku oraz uzupełnianie płynów doustnie. Co 24 godziny należy badać morfologię krwi obwodowej w celu szybkiego wykrycia ewentualnej postaci krwotocznej. Pacjenci z trombocytopenią poniżej 100 tys./mm³ powinni być hospitalizowani z uwagi na podwyższone ryzyko wystąpienia krwotocznej postaci Dengi. Postać krwotoczna z powodu znacznego zagrożenia dla życia wymaga bezwzględnej hospitalizacji.

Profilaktyka

Obecnie nie istnieje zarejestrowana szczepionka przeciwko wirusowi Dengi. Niskie finansowanie badań oraz brak odpowiedniego zwierzęcego modelu choroby sprawiają, że mimo dużego zapotrzebowania postęp w tej dziedzinie jest niezadowalający. Mimo tych trudności udało się opracować obiecującą tetrawalentną, atenuowaną szczepionkę. Znajduje się ona na etapie drugiej fazy badań klinicznych. W związku z brakiem aktualnie dostępnej profilaktyki immunologicznej na pierwszy plan wysuwa się zapobieganie poprzez stosowanie zarówno mechanicznych, jak i chemicznych środków ochrony przed komarami.

            Zaleca się przyjmowanie witamin z grupy B, które wydzielając się przez skórę, odstraszają owady swoim zapachem, oraz witaminy C, która wpływa mobilizująco na układ odpornościowy.

Gorączka Denga a homeopatia

Rząd Kolumbii ogłosił oficjalnie, że zaleca stosowanie leków homeopatycznych  w prewencji i leczeniu gorączki Denga na obszarach zagrożonych chorobą. Służby medyczne i mieszkańcy Kolumbii przyjęli to z ogromnym zadowoleniem, wiedząc, że jest to skuteczna, bezpieczna i niskokosztowa metoda lecznicza. Podobnie często, z tych samych powodów, po te właśnie leki sięgają terapeuci w Indiach, Brazylii i Tajlandii.

Leki homeopatyczne dobiera się zarówno do objawów samej choroby, jak i do indywidualnego sposobu reagowania pacjenta. Natomiast lekiem „genus epidemicus” jest Eupatorium perfoliatum, który sprawdził się  w leczeniu gorączki Denga na każdym etapie patologii tej choroby.

            Kiedy przeważają krwawienia, w pierwszej kolejności zwykle zastosujemy lek Ipeca, a w dalszej: Lachesis, Hamamelis horridus, Ferrum metallicum i Secale cornutum.

            China officinalis oraz Baptisia tinctoria pomogą w okresie rekonwalescencji, kiedy powrót do zdrowia jest powolny i towarzyszy mu duże osłabienie.

            Kolejne leki, które należy wziąć pod uwagę, to:

Acidum sulfuricum, Aconitum napellus, Arnica montana, Arsenicum album, Arum triphyllum, Baptisia tinctoria, Belladonna, Bryonia alba, Cantharis, China rubra, Colocynthis, Eupatorium perfoliatum, Ferrum metallicum, Gelsemium, Hamamelis, Mercurius solubilis, Nux vomica, Podophyllum, Pyrogenium, Rhus toxicodendron oraz Secale cornutum.

Poniżej omówione zostaną wskazania do zastosowania każdego z nich, ale najpierw należy  przypomnieć najważniejsze objawy gorączki Denga, które brane są pod uwagę w różnicowaniu leków.

Są to:

  • bóle głowy, zwykle w okolicy czołowej,
  • bóle zaoczodołowe,
  • bóle mięśniowe,
  • bóle stawowe,
  • wybroczyny,
  • wysypka krostkowo-grudkowa,
  • nudności,
  • brak apetytu,
  • osłabienie.

Podczas gdy większość objawów mija w ciągu 14 dni, 2 ostatnie symptomy mogą utrzymywać się jeszcze wiele tygodni po chorobie.

Acidum sulfuricum – stany infekcyjne przebiegające z osłabieniem. Krwawienia ciemną, rzadką krwią. Plamica krwotoczna. Osłabienie po infekcji.

Aconitum napellus – nagła wysoka gorączka z odczuciem niepokoju i napadową tachykardią. Krwotoki pochodzenia tętniczego, krew jest czerwona, ciepła i błyszcząca. Bóle zaoczodołowe.

Arnica montana – drobne wybroczyny, kruchość naczyń, stan gorączkowy z osłabieniem, dreszczami i dużym pragnieniem, nietolerancją dotyku. Czerwona przekrwiona twarz, podczas gdy reszta ciała jest zimna. Bóle stawów przy gorączce.

Arsenicum album – duże osłabienie, utrata sił z niepokojem ruchowym, z dużym pragnieniem (pacjent pije tylko małe ilości, ale często). Uczucie zimna z pożądaniem świeżego powietrza. Bóle stawów przy gorączce.

 Arum triphyllum – nieżyt nosa z jego niedrożnością, zapalenie krtani, głos dwutonowy. Wysuszone krwawiące wargi. Wydzieliny silnie drażniące.

Baptisia tinctoria – bóle głowy z zaczerwienioną i przekrwioną twarzą oraz bólami gałek ocznych. Przy infekcji osłabienie fizyczne i psychiczne, ospałość, powolność. Uczucie rozbicia mięśniowego. Nudności przy gorączce.

Belladonna – nagła wysoka gorączka z przekrwieniem i odczuciem gorąca oraz potami. Drgawki gorączkowe, majaczenia, nadwrażliwość na światło, zimno i hałas. Bóle zaoczodołowe. Bóle stawów przy gorączce. Wysypka krostkowo-grudkowa.

Bryonia alba – chory leży w nieruchomej pozycji, nawet najmniejszy ruch pogarsza jego dolegliwości. Stawy są obrzęknięte, dolegliwości zmniejszają się przy ucisku i obandażowaniu.

Cantharis – piekące zmiany krostkowo- pęcherzowe na skórze. Zmiany zapalne gardła i jamy ustnej, z odczuciem skurczu.

China rubra – krwawienia z nosa i dziąseł. Osłabiające poty z silnym pragnieniem. Gorycz w ustach, brak pragnienia i nudności przy gorączce.

Colocynthis – bóle w nadbrzuszu – kolkowe, z wymiotami.Skrajne pobudzenie i nadwrażliwość przy bólu, poprawa przez silny ucisk bolesnego miejsca.

Eupatorium perfoliatum – duża obolałość całego ciała z bólami kostnymi. Odczucie jakby mięśnie były oddzielone od kości. Nudności przy gorączce.

Ferrum metallicum – niedokrwistość z powodu krwawień. Naprzemiennie bladość i zasinienie twarzy, bladość błon śluzowych. Nadwrażliwość na hałas, dotyk. Napadowy kaszel i duszność przy najmniejszym wysiłku. Bóle stawów przy gorączce.

Gelsemium sempervirens – odczucie poobijania, potłuczenia wszystkich mięśni, jakby odmawiały posłuszeństwa. Brak pragnienia i odczucie przejmującego zimna. Wysypka krostkowo-grudkowa.

Hamamelis – wynaczynienia z naczyń żylnych pod wpływem niewielkiego ucisku. Krwotoki żylne. Przekrwienie z odczuciem rozpierania.

Ipeca – krwotoki żywoczerwoną i ciepłą krwią z nudnościami, pogorszenie pod wpływem  zimna i w czasie ruchu, ślinotok. Nudności przy gorączce.

Mercurius solubilis – dreszcze z „gęsią skórką”, głównie wieczorem i nocą na przemian  z uderzeniami gorąca. Uogólnione osłabienie. Bóle okostnowe kości czaszki. Brak apetytu. Bóle zaoczodołowe, bóle stawów przy gorączce, wysypka krostkowo-grudkowa.

Nux vomica – gorączka z dreszczami pod wpływem najmniejszego ruchu, poprawa po rozgrzaniu, wtedy występuje duże pragnienie.

Podophyllum – nudności bez wymiotów, uczucie silnego osłabienia, bóle zaoczodołowe.

Pyrogenium – dreszcze następujące po gorączce, która jest bardzo wysoka. Majaczenie  i zbyt wolny puls, bóle stawów przy gorączce.

Rhus toxicodendron – odczucie obolałości całego ciała. Obrzęk stawów, poprawa dolegliwości stawowych przy ruchu, bóle zaoczodołowe, bóle stawów przy gorączce, wysypka krostkowo-grudkowa.

Secale cornutum – bóle głowy, krwawienia ciemną krwią, bóle stawów przy gorączce.

W stanach ostrych leki przepisujemy w rozcieńczeniu 15-30 CH, powtarzanie dawek będzie zależało od utrzymywania się i nasilenia objawów.

            Poza lekami objawowymi warto także podać każdemu pacjentowi lek indywidualnego sposobu reagowania, ale w tym celu niezbędna jest konsultacja u doświadczonego lekarza homeopaty.

 

Homeopatyczna profilaktyka

Simple Dengue Fever

W obszarach epidemicznych zaleca się podawanie osobom zagrożonym leku Eupatorium perfoliatum 200 CH trzy razy dziennie przez trzy dni i systematycznie dwa razy w tygodniu.

Dengue Haemorrhagic Fever

Ipeca 200 CH podajemy dwa razy dziennie przez trzy dni, a następnie dwa razy tygodniowo wszystkim pacjentom, którzy są podatni. Można też podawać ten lek naprzemiennie z Eupatorium perfoliatum w celu zapobiegania obu typom gorączki Denga.

Piśmiennictwo

  1. Steffen R., Rickenbach M., Wilhelm U., Helminger A., Schar M.: Health problems after travel to developing countries. J Infect Dis 198, 156: 84-91.                                                         
  2. Hill D.R.: Health problems in a large cohort of Americans traveling to developing countrtes. J Travel Med 2000, 7: 259-266.
  3. Ryan E.T., Wilson M.E., Kain K.C.: Illness after international travel. N Engl J Med 2002 Aug 15, 347 (7): 505-516.
  4. Halstead S.B.: The XXth century dengue pandemic: need for surveillance and research, World Health Stat Q 1992, 45: 292-298.
  5. Kay B.: Dengue vector surveillance and control. Curr Opin Infect Dis 1999, 12: 425-432.
  6. Rigau-Perez J., Clark G., Gubler D., Reiter P., Sanders E., Vorndam A.: Dengue and dengue haemorrhagic fever. Lancet 1998, 352: 971-977.   
  7. Wilder-Smith A., Schwartz E.: Dengue in travelers. N Engl J Med 2005, 353 (9): 924-932.
  8. Gibbons R.V., Vaughn D.W.: Dengue: an escalating problem. BMJ 2002, 1563-1566. 9.  Schwartz E., Mendelson E., Sidi Y.: Dengue fever among travelers. Am J Med 1996, 101:     516-520. 
  9. O'Brien D., Tobin S., Brown G.V., Torresi J.: Fever in returned travelers: review of hospital admissions for a 3-year period. Clin Infect Dis 2001, 33: 603-609.
  10. Steinlauf S., Segall G., Sidi Y., Schwartz E.: Epidemiology of travel-related hospitalizations. J Travel Med 2005, 2: 136-141.
  11. Eisenhut M., Schwarz T.F., Hegenscheid B.: Seroprevalence of dengue, chikungunya and sindbis virus infections in German aid workers. Infection 1999, 27: 82-85.
  12. Guzman M.G., Kouri G.: Dengue: an update. Lancet Infect Dis 2002, 2: 33-42.
  13. Vaughn D.W., Green S.: Dengue and dengue hemorrhagic fever [w:] Hunter's tropical medicine and emerging infectious diseases, ed. G.T.Strickland Philadelphia, Saunders 2000: 240-241.
  14. Wichmann O., Muehlberger N., Jelinek T.: Dengue – the underestimated risk in travellers. Dengue Bull 2003, 27: 126-137.
  15. Edelman R.: Dengue Vaccines Approach the Finisch Line. Clinical Infectious Diseases 2007, 45: 56-60.
  16. Patena K.: Denga – niedoceniona przyczyna gorączki po powrocie z tropików. www.lekarzzakaznik.pl/publikacje/31263.
  17. Demarque D., Jouanny J., Poitevin B., Saint-Jean Y.: Homeopatyczna materia medica, Boiron, Kraków 1995.
  18. Boericke W.B.: Homeopathic Materia Medica, Jain Publishers, New Delhi 1992.
  19. Kent's Repertorium Generale, Barthel & Barthel Verlag, Berg 1989.

Autor: Ewa Wojciechowska  - lek. med., Indywidualna Specjalistyczna Praktyka Lekarska, Szczecin. Prezes Polskiego Towarzystwa Homeopatii Klinicznej. Adres do korespondencji: Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.

 

GARĄCZKA DENGA 1

GARĄCZKA DENGA 2

 

GARĄCZKA DENGA 3

GARĄCZKA DENGA 4

 

comments
© 2015 Homeopatia Polska - Strona - Forum