Homeopatia na świecie
i w Polsce

"W 2009 roku w Szwajcarii odbyło się referendum, które zaowocowało włączeniem homeopatii do obowiązkowego systemu ubezpieczeń medycznych. I jest to zapisane w Konstytucji."

Homeopatia w szpitalach

"Wyniki badań prowadzonych przez profesora Michalea Frassa wykazały, że leczenie Homeopatyczne ma wpływ na odległy wynik leczenia pacjentów leczonych z powodu sepsy na oddziale intensywnej opieki medycznej."

A. Leczenie homeopatyczne opiera się na zasadzie podobieństwa

Ocena użytkowników: 0 / 5

Gwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywna
 

Słowo alopatia znaczy „inny niż choroba” – aplikowane leki działają przeciwstawnie w stosunku do choroby i jej objawów. Stąd bierze się stosowanie leków, które są „anty”, jak antybiotyki, leki antydepresyjne, przeciwzapalne, przeciwbólowe itd.

Słowo homeopatia znaczy „podobny do choroby” ,  opiera się na zasadzie podobieństwa i polega na stosowaniu leków bardzo rozcieńczonych w procesie ich przygotowywania - zawierają one bardzo małe dawki substancji aktywnych, które w dawkach większych wywołują u osoby zdrowej objawy podobne do objawów chorobowych obserwowanych u pacjenta.

Oznacza to, że ta sama substancja aktywna podana w dużych dawkach wywołuje u człowieka zdrowego objawy choroby, zaś podana w minimalnych dawkach może tę chorobę wyleczyć.

Wysokie rozcieńczenia leków homeopatycznych w naturalny sposób pobudzają organizm do walki z chorobą.Wywołują tymczasową sztuczną chorobę, podobną do tej, na którą pacjent właśnie cierpi , stymulują układ odpornościowy do walki z chorobą podstawową. Wzmacniając jego wewnętrzne siły odpornościowe w odróżnieniu od środków alopatycznych, które jedynie tłumią symptomy, nie lecząc choroby.

Działają one na poziomie energetycznym-kwantowym, a nie wagowym-materialnym.

Homeopatyczna metoda przygotowania leku polega na otrzymaniu substancji aktywnej poprzez rozcieńczanie i dynamizację materiału wyjściowego, co może być przeniesione na nośnik leku – np. granulki.

 

 KLUCZOWE ZAŁOŻENIA HOMEOPATII 

Leczenie homeopatyczne bazuje na założeniu, że nie ma dwóch osób cierpiących na tę samą chorobę. Każdy człowiek wykształca indywidualne sposoby reagowania na różne stresy oraz utrzymania wewnętrznej harmonii. Oczywiście, istnieją szeroko rozumiane podobieństwa, można zatem dokonać pewnej kategoryzacji, ale szczegółowa analiza zawsze wykaże znaczne różnice. Przede wszystkim nie ma dwóch identycznych osób. Weźmy np. zwyczajny ból gardła. Przypuśćmy, że wybraliśmy 20 osób, u których wystąpiło zakażenie tymi samymi zarazkami sadowiącymi się w gardle. Uważa się zwykle, że wszyscy oni cierpią na tę samą chorobę, ale mimo to występują różnice w reakcjach pacjentów. Na przykład jeden pacjent czuje znaczną ulgę po wypiciu czegoś ciepłego, a inny właśnie wtedy czuje się gorzej; jeden może mieć wysoką gorączkę i pocić się, podczas gdy inny ma normalną temperaturę; jednemu może być gorąco, odkrywa się i chce przebywać na świeżym powietrzu, innemu też jest gorąco, ale chce się przykryć aż po czubek nosa; jeden może chcieć wrócić do pracy, a inny wolałby natychmiast położyć się do łóżka itd.

 

Homeopatia przykłada równie wielką wagę do objawów psychicznych (np. przygnębienia), jak do fizycznych.

 

PRAWO PODOBIEŃSTWA. Prawo podobieństwa Hahnemann sformułował w 1796 r. jako drugą zasadę homeopatii. Jego artykuł: Eksperyment dotyczący zastosowania nowej zasady dla określenia medycznych właściwości leków opisuje tę regułę, opartą na wynikach testowania leków na zdrowych ochotnikach. Prawo podobieństwa zostało sformułowane w Organonie sztuki lekarskiej: Aby leczyć łagodnie i trwale, zawsze wybieraj lek zdolny wywołać podobną chorobę (homion pathos) u tego, który ma być leczony. Objawy występujące u pacjenta są dopasowywane do objawów wywoływanych przez lek u zdrowej osoby podczas tzw. próby lekowej. Kiedy obrazy są do siebie podobne, lek zostaje wybrany.

Te różnice wykazują, że każdy osobnik odpowiada w sobie właściwy sposób na czynnik chorobotwórczy i że każda osoba jest niepowtarzalną całością, a to oznacza możliwość obserwacji, w jak specyficzny sposób układ odpornościowy działa u każdego z nas. Całkowicie rozsądne wydaje się zastosowanie leku, który zdolny jest wywołać taką samą lub bardzo podobną odpowiedź układu immunologicznego jak samouzdrawiająca odpowiedź organizmu przejawiająca się w postaci wytworzenia konkretnych objawów chorobowych. Dawno temu, jeszcze w czasach starożytnych, sformułowano regułę podobieństwa, która poprzedziła ustalenie zasad homeopatii w XVIII w. Znał ją Paracelsus w XV w., można ją znaleźć w pismach Hipokratesa z IV w. p.n.e., jest ona jedną z zasad leczenia w medycynie ajurwedyjskiej, zapisanej ponad 5000 lat temu. Mówi, że „to, co może wywołać chorobę, może ją również wyleczyć”, czyli „podobne leczy podobne”. Ciekawe, że przykłady funkcjonowania tego prawa dają się obserwować w różnych dziedzinach. Dobrze wiadomo, że naświetlanie promieniami radioaktywnymi może wywołać nowotwór, ale również można go w ten sposób zniszczyć. Wiele środków farmaceutycznych używanych w chemioterapii także potrafi wywoływać nowotwory u zdrowego człowieka.

Podobne leczy podobne - każda substancja, która wywołuje zespół objawów u zdrowej osoby, może wyleczyć ten sam zespół objawów u człowieka chorego.

© 2015 Homeopatia Polska - Strona - Forum