Homeopatia na świecie
i w Polsce

"W 2009 roku w Szwajcarii odbyło się referendum, które zaowocowało włączeniem homeopatii do obowiązkowego systemu ubezpieczeń medycznych. I jest to zapisane w Konstytucji."

Homeopatia w szpitalach

"Wyniki badań prowadzonych przez profesora Michalea Frassa wykazały, że leczenie Homeopatyczne ma wpływ na odległy wynik leczenia pacjentów leczonych z powodu sepsy na oddziale intensywnej opieki medycznej."

B. Historia Homeopatii

Ocena użytkowników: 5 / 5

Gwiazdka aktywnaGwiazdka aktywnaGwiazdka aktywnaGwiazdka aktywnaGwiazdka aktywna
 

       

HIPOKRATES

Hipokrates urodził się ok. 460 r. p.n.e. na wyspie Kos. Był bardzo wysoko cenionym i szanowanym lekarzem chirurgiem oraz założycielem szkoły medycznej, w której nauczał, że lekarz powinien kierować się umiejętną obserwacją i doświadczeniem. Wierzył, że organizm ma zdolność do samouzdrawiania – to pacjent ma być leczony, a nie choroba. Hipokrates zaobserwował, że ludzie dzielą się na różne typy; każdy ma skłonność do zapadania na właściwe sobie odmiany zachorowań, podatne na różne rodzaje leczenia. Zwrócił uwagę na wpływ klimatu i kultury na dolegliwości. Porównywał też ze sobą przypadki, aby otrzymać ogólny obraz choroby i był znakomitym prognostykiem. Hipokrates był pierwszym lekarzem, który podkreślał znaczenie higieny, czynników środowiskowych, sposobu odżywiania i stylu życia. Jego najsłynniejszymi powiedzeniami były:

Fotolia 9396000 XS

„Sztuka (lekarska – przyp. aut.) jest długa, życie krótkie, a osąd trudny”

oraz  

„Podobne leczy podobne”.

 

Aż do początków racjonalizmu w V w. p.n.e. uważano, że chorobę wywołują czynniki zewnętrzne lub nadnaturalne. Pierwsi myśliciele greccy zaczęli dostrzegać, że żadne nadnaturalne przyczyny nie są konieczne do wyjaśnienia ludzkiej natury i istnienia chorób.

Hipokrates, jeden z pierwszych lekarzy greckich i „ojciec medycyny” pchnął medyczną teorię, praktykę i badania na tory nauki i sztuki; on i jego uczniowie byli autorami wielu prac z tej dziedziny. Próbowali wyjaśnić pojęcie zdrowia i choroby bez uciekania się do nadnaturalnych okoliczności, opierając się na filozoficznej teorii czterech „korzeni wszechrzeczy” – ziemi, powietrza, ognia i wody. Na jej podstawie stworzyli teorię medyczną, według której w organizmie ludzkim znajdują się cztery płyny: krew, śluz, żółć i czarna żółć, a zaburzenie równowagi tych składników przejawia się w postaci choroby. Zadaniem lekarza było przywrócenie tej równowagi.

Poglądy Hipokratesa zdominowały starożytne lecznictwo, ale wraz z nastaniem chrześcijaństwa na Zachodzie podejście do medycyny zaczęło się zmieniać. W I w. n.e. Erocjan stworzył słownik pojęć Hipokratesa, a inny słynny lekarz i teoretyk medycyny z II w., Galen, ciągle uważał prace Hipokratesa za bardzo ważne. Niemniej różnił się od niego w wielu poglądach. Podczas gdy Hipokrates uważał, że organizm jest zdolny do samoleczenia, Galen wierzył w działanie leków podawanych na zasadzie przeciwieństwa oraz w stosowanie wielu różnych środków jednocześnie. W okresie renesansu powrócono do studiów naukowych, a także ponownie zainteresowano się klasycznymi naukami. Nadal jednak nie rozumiano znaczenia higieny.

Medycyna homeopatyczna rozwinęła się pod koniec XVIII w. dzięki niemieckiemu lekarzowi Samuelowi Hahnemannowi i od przeszło 200 lat z powodzeniem wyleczyła niezliczoną ilość osób, zarówno z ostrych, jak i przewlekłych chorób. Na początku, tuż po wprowadzeniu, homeopatia stanowiła radykalny przełom w metodach terapeutycznych stosowanych w Europie przez wiele stuleci. Hahnemann był tak przerażony wątpliwymi metodami stosowanymi wówczas w jego zawodzie, że zaprzestał praktyki lekarskiej.

Nadal jednak bardzo interesował się teorią medycyny i w 1790 r. odkrył zasadę homeopatii, według której podobne może (i powinno) być leczone podobnym.

OJCIEC HOMEOPATII. Samuel Christian Friedrich Hahnemann urodził się w 1755 r. w Meissen w Saksonii jako syn malarza porcelany. Mając 12 lat, uczył inne dzieci greki, a w wieku 20 lat biegle władał ośmioma językami i zaczął studiować medycynę – najpierw w Lipsku, a potem w Wiedniu i Erlangen, gdzie uzyskał dyplom w 1779 r. Praktykę lekarską rozpoczął w Dreźnie.

Ożenił się młodo i wkrótce potem został ojcem. Szybko zdobył reputację uprzejmego i sumiennego lekarza, który mimo że sam nie był bogaty, często odmawiał przyjęcia zapłaty za swoją pracę. Pracował również jako tłumacz i nauczyciel języka, aby utrzymać się w czasie studiów; później, aby powiększyć swoje dochody, kontynuował pracę translatorską. W końcu przerwał praktykę medyczną i oddał się studiowaniu chemii, a na życie zarabiał dzięki swoim zdolnościom lingwistycznym. W 1789 r. przeprowadził się do Lipska, gdzie pracował jako tłumacz tekstów medycznych.

W 1790 r. odkrył homeopatyczną zasadę, że podobne powinno się leczyć podobnym. Następnie poświęcił się intensywnym badaniom leków homeopatycznych. Po sześciu latach był już wystarczająco przekonany, że wyniki zasługują na rozpowszechnienie: opublikował artykuł o zasadach homeopatii w wiodącym czasopiśmie medycznym oraz rozpoczął praktykę homeopatyczną. Później opublikował prace naukowe o homeopatii zatytułowane Organon sztuki leczenia (1810) oraz Materia Medica Pura (1811/1812), będące efektem jego systematycznie prowadzonych badań leków homeopatycznych.

W 1821 r., mając 65 lat, Hahnemann przeprowadził się do Cothen, gdzie pracował jako nadworny lekarz księcia Anhalt-Cothen. Podczas 14-letniego pobytu w tej miejscowości rozpoczął długie badania chorób przewlekłych, a pierwszy tom jego pracy opublikowano w 1828 r. W 1830 r. zmarła żona Hahnemanna; pięć lat później ożenił się powtórnie i zamieszkał w Paryżu. Tam cieszył się sławą i prowadził praktykę, a w pokoju przy rue de Milan codziennie przyjmował zarówno bogatych, jak i biednych. Umarł w 1843 r., w wieku 88 lat.

POGLĄDY HAHNEMANNA

Hahnemann szybko zauważył, że ówczesne metody leczenia w rodzaju upuszczania krwi osłabiają zdolność organizmu do wyzdrowienia i nie mają ani przekonującego wytłumaczenia teoretycznego, ani podstaw empirycznych; zaprzestał więc praktyki medycznej i przedzierzgnął się w tłumacza. Praca nad tłumaczeniem Materia Medica Scota Cullena zainspirowała go i doprowadziła do odkrycia zasad homeopatii. Według Hahnemanna środki lecznicze należało stosować łagodnie w celu pobudzenia uzdrawiających sił natury. Nie powinny one wywoływać szkodliwych efektów ubocznych, które z czasem mogą doprowadzić do trwałych zmian. Zalecał najmniejsze z możliwych dawek, jak najrzadziej i tylko jeden środek naraz, aby organizm pacjenta nie został przeciążony.

Słowo homeopatia , jakim Hahnemann określił swą metodę leczniczą, pochodzi z greckiego homois pathos – „podobne cierpienie”.

Teoria kładła nacisk na fakt, że substancje mogące wywołać obraz sztucznej choroby u zdrowych osobników potrafią wyleczyć pacjenta, u którego występują takie same symptomy. Było to częścią nauczania Hipokratesa i wywodziło się z założenia, że objawy mogą stanowić wskazówkę, iż organizm próbuje zwalczyć chorobę, a więc można mu pomóc poprzez sztuczne wzmożenie symptomów. Powiedzenie Hipokratesa przetłumaczono na łacinę jako Similia similibus curantur , czyli „Podobne leczy podobne”. Co ciekawe, Hahnemann – zdolny lingwista – zmienił je nieco, aby stwierdzić: Similia similibus curentur – „niechaj podobne będzie leczone podobnym”.

POTWIERDZENIE TEORII. W ten sposób Hahnemann stworzył teoretyczne podstawy dla wytłumaczenia działania znanych leków. W prawdziwie naukowym duchu zdecydował się na eksperyment, testując efekty wywoływane przez różne substancje na sobie samym. Bez trudu znalazł też wielu ochotników – nie tylko wśród członków swojej rodziny, ale i wśród podobnie myślących młodych lekarzy, którym zależało na znalezieniu bezpieczniejszych i bardziej racjonalnych leków. Biorący udział w tzw. próbach lekowych aplikowali sobie kolejno niewielkie ilości wielu substancji, a wszystkie występujące po nich objawy bardzo dokładnie dokumentowano. Każda najdrobniejsza zmiana stanu zdrowia i funkcji ciała, włączając w to zmiany psychiczne, okoliczności ich powstania, a nawet porę dnia, były skrupulatnie odnotowywane. W tym samym czasie studiowano gruntownie opisy zatruć badanymi substancjami, pochodzące ze źródeł medycznych z różnych krajów. Po porównaniu uzyskanych informacji okazało się, że ułożyły się one w logiczną całość. W końcu możliwe stało się podanie przetestowanych preparatów pacjentom, co zakończyło się powodzeniem.

DZIEDZICTWO. Odkrycie bakterii w XVIII w. potraktowano jako potwierdzenie teorii, że chorobę wywołują siły. Przez całe życie Hahnemann miał wielu wdzięcznych pacjentów, zarówno wśród biedoty, jak i arystokracji, ale szerzej rozsławił homeopatię dzięki dwóm spektakularnym sukcesom w leczeniu epidemii. Pierwszą z nich była epidemia tyfusu, która zaatakowała wojska Napoleona po przegranej bitwie pod Lipskiem w 1813 r. Hahnemann leczył 180 osób i tylko jedna zmarła. 20 lat później z powodzeniem leczył chorych podczas nagłego wybuchu cholery. Po jego śmierci podobny sukces odniesiono w 1849 r. w Cincinnati, gdzie zaledwie 3% pacjentów leczonych homeopatycznie zmarło podczas epidemii cholery – dla porównania, wśród pacjentów leczonych alopatycznie śmiertelność wynosiła 70%. Także w Londynie, podczas epidemii cholery w 1854 r., Londyński Szpital Homeopatyczny miał wskaźnik zgonów 16,4%, podczas gdy w innych szpitalach wynosił on 51,8%.

comments
© 2015 Homeopatia Polska - Strona - Forum