Medycyna antyhomotoksyczna. Część I

Gwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywna
 

Część I

          Celem medycyny antyhomotoksycznej jest zapobieganie powstawaniu i zwalczanie hemotoksyn. Przy wyborze sposobu leczenia podstawową zasadą jest teoria sześciu faz Hansa- Heinza Reckewega. Za pomocą tej teorii ocenia się indywidualną sytuację biologiczną pacjenta w aspekcie zwalczania czynników, które zagrażają integralności jego organizmu. Terapia antyhomotoksyczna jest teorią specyficzną, ponieważ opiera się na koncepcji holistycznej, która stara się powiązać metody lecznicze w celu uzyskania korzystnego synergizmu.

W terapii antyhomotoksycznej zastosowanie znajdują wymienione poniżej zasady.

  • Stosowanie leków w potencjach homeopatycznych dzięki dużym rozcieńczeniom środka leczniczego pozwala na uniknięcie efektu toksycznego.
  • Indywidualizacja leczenia wynika z indywidualnej oceny sytuacji organizmu a aspekcie tabeli sześciu faz. Ujęcie takie uwzględnia warunki czasowe i jakościowe stanu organizmu podczas interakcji z czynnikiem zagrażającym jego egzystencji.
  • Podobnie jak w klasycznej homeopatii obowiązuje:
  • uwzględnianie obrazu leku w przypadku preparatów jednoskładnikowych,
  • stosowanie nozodów,
  • indywidualizacja leczenia.
  • Leki złożone i kompleksowe komponowane są z uwzględnieniem cykli przemian biochemicznych. W ten sposób odzwierciedlenie znajdują skomplikowane powiązania procesów fizjologicznych i patologicznych.
  • Cele regulacyjne próbuje się osiągnąć za pomocą potencjonowanych organopreparatów. Leki te, zarówno w postaci preparatów prostych, jak i typu compositum, spełniają warunki do skutecznej naprawy tkanki i jej regeneracji czynnościowej.
  • Katalizatory i produkty pośrednie oraz koenzymy mają za zadanie wypełniać luki w łańcuchach reakcji biochemicznych i w ten sposób odtworzyć prawidłową dynamikę przemian.
  • Homeopatyzowane leki alopatyczne wykorzystują efekt dużych rozcieńczeń do pobudzania mechanizmów eliminacji toksyn.
  • Indywidualne łączenie poszczególnych leków antyhomotoksycznych pozwala na uzyskanie synergizmu.

Leki homeopatyczne

Leki homeopatyczne produkowane są według przepisów ujętych w oficjalnych farmakopeach homeopatycznych, które obowiązują w Niemczech i we Francji. Zarys tych przepisów opisano również w Normach homeopatycznych wydanych przez Unię Europejską.

            Leki homeopatyczne charakteryzują się tym, że:

  • stopniowe rozcieńczenia środka następują na drodze rozcierania i wytrząsania,
  • lek testowany jest na osobach zdrowych,
  • lek stosowany jest zgodnie z zasadą podobieństw.

Substancje używane do produkcji leku można podzielić na 5 poniższych kategorii:

  • Substancje nieorganiczne. Należą do niech pierwiastki (pierwiastki śladowe, metale, metaloidy), sole, kwasy. Przykłady tych substancji to: złoto, srebro, rtęć, siarka, cynk, fosforan wapnia, jod, kwas salicylowy, kwas azotowy.
  • Rośliny. Używa się całych świeżych lub suszonych roślin lub ich części, jak liście, korzenie, łodygi, owoce, nasiona. Zależnie od stopnia wilgotności rośliny produkuje się pranalewki o różnej zawartości alkoholu. Przykłady takich środków to: Arnica, Aconitum, Belladonna, Strophantus, Pulsatilla, Chamomilla, Echinacea, Hypericum, Lycopodium.
  • Tkanki. Do produkcji leku wykorzystuje się tkanki, komórki, filtraty i ultra filtraty, hydrolizaty, surowice, wydzieliny. Podobnie jak w przypadku środków roślinnych, są to mieszanki różnych związków chemicznych.
  • Produkty zwierzęce. Używane są zwierzęta w całości lub ich części, wydzieliny i jady. Przykłady: pszczoła miodna (w całości), jad żmii.
  • Nozody. Nozod to preparat z substancji związanej z chorobą człowieka lub zwierzęcia. Mogą to być zarazki, chore tkanki, patologiczne wydzieliny. Składniki leku są sterylizowane. Przykłady: Tuberculinum (nozod gruźliczy), Medorrhinum (nozod rzeżączki), Diphtherinum (nozod błoniczy), Syphilinum albo Luesinum (nozod kiły). […].

Pojedyncze leki homeopatyczne

            Po zebraniu wywiadu lekarz próbuje znaleźć dla pacjenta taki lek homeopatyczny, który  zastosowany w większej dawce wywołałby u osoby zdrowej podobny zespół objawów, jak u pacjenta. W ten sposób dąży on do uzyskania zgodności obrazu leku z obrazem choroby. Zależnie od stopnia podobieństwa można tu mówić o „similum”, „simillimum” lub „simillissimum”. Idealne pokrycie się obu obrazów wymaga głębokiej wiedzy. Rzadko terapeuta dochodzi do tak dużego doświadczenia i zwykle zadowala się tylko pewnym stopniem podobieństwa. W zdecydowanej większości leki pojedyncze umożliwiają jedynie zbliżenie obrazu leku do obrazu choroby.

            Metody uznawane przez różne szkoły różnią się dość znacznie. Stąd spór  o „prawdziwą” homeopatię toczy się od czasów Hahnemanna, a więc od 200 lat. Homeopatię korzystającą z leków pojedynczych nazywa się też homeopatią klasyczną. Nie w pełni jest ona jednoznaczna z teorią Hahnemanna, który stworzył przecież pojęcie „komplexionu” dla chorób przewlekłych. Hahnemann zauważył bowiem, że w chorobach przewlekłych lek pojedynczy jest często niewystarczający i działa zbyt krótko. Zestawienie leków pojedynczych z objawami chorobowymi i cechami konstytucjonalnymi umieszczono w licznych podręcznikach i monografiach (Barthel, 1984; Boericke, 1985; Charette, 1978; Clarke, 1990; Dorsci, 1986; Enders, 1992; Fellenberg- Ziegler, 1988; Kent, 1986; Mezger, 1986; Stübler i Krug, 1987/88; Stauffer, 1995; Voisin, 1985; Walach, 1992; Wiesenauer, 1990). W dziełach tych z różnym stopniem szczegółowości opisano też praktyczną homeopatię i przedstawiono wybór leków. Homeopatyczna materia medica obejmuje łącznie około 1500 leków pojedynczych. Około 100 z nich jest dość szeroko stosowanych.

Kompleksowe leki homeopatyczne

            W terminie tym znajdujemy sprzeczność. Chodzi tu o leki, które składają się z dwóch lub większej liczby występujących w przyrodzie związków tego samego pierwiastka. Na przykład w przypadku wapnia możemy wyróżnić związki:

  • Calcium carbonicum (w rafach koralowych, dolomit),
  • Calcium fluoratum (w kościach),
  • Calcium phosphoricum (w kościach).

Kombinowane leki pojedyncze

            To pojęcie z kolei oznacza leki zawierające tylko jeden związek, który jednak  w przyrodzie w takim składzie praktycznie nie występuje. Niemniej są to trwałe połączenia i jako takie uznawane są za leki pojedyncze, gdyż mają swój obraz leku.

            Jako przykłady wymienić można:

  • Zincum valerianum (substancja mineralna + roślinna),
  • Chininum arsenicosum (substancja roślinna + mineralna),
  • Ferrum fumaricum (substancja nieorganiczna + organiczna),
  • Barium oxalsuccinicum (substancja mineralna + koenzym),
  • Uranium nitricum (mikroelement + makroelement).

Leki pojedyncze w dowolnej kombinacji

            Jednoczesne podawanie większej liczby leków pojedynczych ma miejsce dość często, gdy obraz chorobowy jest bardziej złożony lub gdy nie ma jednoznacznego obrazu. Oto przykładowe zestawy:

  • Arnica, Ruta, Hypericum- przy złamaniu kości;
  • Ferrum phosphoricum, Tuberculinum- przy moczeniu nocnym;
  • Acidum benzoicum, Berberis vulgaris, Lithium carbonicum- w dnie moczanowej.

Sekwencyjne podawanie leków pojedynczych

            W metodzie tej kilka leków pojedynczych podaje się w pewnej kolejności jeden po drugim (w sekwencji). Na przykład:

  • Nux vomica → Asa foetida → Baptisia (po 4 tygodnie każdy w ciężkich zaburzeniach funkcji jelit),
  • Acidum benzoicum → Berberis vulgaris → Lithium carbonicum (po 4 tygodnie każdy w dnie moczanowej),
  • Sulfur jodatum → Kalium bromatum (po 4 tygodnie każdy w trądziku).

Ścisłe zorientowanie na obraz leku jest cechą charakterystyczną klasycznej homeopatii leków pojedynczych. Różnego rodzaju kombinacje leków prostych prowadzą do odchodzenia od tej teorii i przechodzenia do koncepcji zorientowanej raczej na zakres wskazań dla utworzonego preparatu.

Akordy potencji

            Akordy potencji to określone połączenia różnych potencji tego samego homeopatycznego leku pojedynczego. Choć mamy do czynienia z zastosowaniem tego samego środka leczniczego, akordy potencji zalicza się do preparatów złożonych.

            Celem stosowania akordów jest pogłębienie działania leków. Według Juliana (1983) akordy potencji działają „szybciej, głębiej, silniej i dają mniej efektów ubocznych”. Poszczególnym potencjom w akordzie można z grubsza przypisać następujące znaczenia:

  • potencje niskie- substytucja (działanie na materię i struktury),
  • potencje średnie- regulacja (działanie na łańcuchu reakcji),
  • potencje wysokie- informacja (o obecności danej substancji).

Efekt substytucji zależy od odpowiedniego elementu w organizmie i mieści się od 10-2 (podstawowe pierwiastki i związki organizmu) do 10-15 (hormony podwzgórza, prekursory hormonów i inne). Stężenia te odpowiadają, więc potencjom do D15. Właściwości regulacyjne przypisuje się potencjom od D8 do D30, zaś informacyjne- potencjom powyżej D30. Dla łatwiejszego zrozumienia przedstawiono przykłady w tabelach 29 i 30.

Tabela 29. Przykład składu preparatu Homaccord (wg Herzberger, 1993)

Apis- homaccord (krople)

2 składniki pochodzenia zwierzęcego w akordach potencji:

Apis mellifica D2, D10, D30, D200, D1000 (pszczoła miodna)

Apisinum D6, D30 (jad pszczeli)

1 składnik pochodzenia roślinnego w akordach potencji:

Scilla D2, D10, D30 (cebulica morska)

1 składnik mineralny w akordach potencji:

Tartarus stibiatus D2, D30, D200 (winian antymonylo- potasowy)

 

 

 

Tabela 30. Skład Colchicum compositum- preparatu dostępnego w postaciach o różnej sile działania: mite, medium i forte S.

Colchicum compositum medium S (ampułki)

5 składników pochodzenia roślinnego w pojedynczych potencjach:

Colchicum D5 (zimowit jesienny)

Conium D3 (szczwół plamisty)

Galium aparine D3 (przytulica czepna)

Podophyllum D3 (stopni owiec tarczowaty)

Hydrastis D3 (gorzknik kanadyjski)

 

            Akordy potencji zaleca się w przypadku zaburzeń, które dotyczą wielu lub wszystkich poziomów hierarchii organizmu. Ma to miejsce w wielu chorobach przewlekłych. Wrodzone zaburzenia przemiany materii, w których na skutek nieprawidłowej informacji genetycznej dochodzi do zaburzenia funkcjonalnego, są również wdzięcznym wskazaniem do leczenia akordami.

            Zaletą akordów potencji jest też osłabienie lub eliminacja początkowego pogorszenia, które nierzadko obserwujemy przy zastosowaniu pojedynczej potencji leku prostego. Akordy mogą się składać z dwu i więcej potencji. W ten sposób obejmują one od 1 do 3 określonych rodzajów działania.

Homakordy

            Są to połączenia co najmniej dwóch pojedynczych leków homeopatycznych, z których każdy występuje w kilku potencjach. Chodzi więc o preparaty złożone, których składniki występują w akordach potencji.

            Stosując taką kombinację składników nie tylko poszerzamy spektrum działania, ale również zapobiegamy początkowemu pogorszeniu oraz ewentualnym objawom niepożądanym. W lekach przeznaczonych do iniekcji potencje są zwykle o 2-3 stopnie wyższe niż w roztworach stosowanych jako krople.

Zamieszczony tu tekst pochodzi z książki Homotoksykologia kliniczna. Podstawy teoretyczne, terapia, odniesienie do medycyny ogólnej pod redakcją Franza Schmida, Bożydara Latkowskiego, Bohdana Wasilewskiego. Warszawa 1998. Wyboru dokonał Jacek Oczkowski.

 

MEDYCYNA ANTYHOMOTOKSYCZNA CZĘŚĆ PIERWSZA 1

MEDYCYNA ANTYHOMOTOKSYCZNA CZĘŚĆ PIERWSZA 2

MEDYCYNA ANTYHOMOTOKSYCZNA CZĘŚĆ PIERWSZA 3

 

 

comments
© 2015 Homeopatia Polska - Strona - Forum