Medycyna antyhomotoksyczna. Część III

Gwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywna
 

Tekst z książki Homotoksykologia kliniczna. Heel. 

Celem medycyny antyhomotoksycznej jest zapobieganie powstawaniu i zwalczaniu hemotoksyn. Przy wyborze sposobu leczenia podstawową zasadą jest teoria sześciu faz Hansa- Heinza Reckewega. Za pomocą tej teorii ocenia się indywidualną sytuację biologiczną pacjenta w aspekcie zwalczania czynników, które zagrażają integralności jego organizmu. Terapia antyhomotoksyczna jest teorią specyficzną, ponieważ opiera się na koncepcji holistycznej, która stara się powiązać metody lecznicze w celu uzyskania korzystnego synergizmu.

HOMEOPATYZOWANE LEKI ALOPATYCZNE

Określenie

Homeopatyzowane leki alopatyczne są lekami syntetycznymi poddanymi procesowi potencjonowania homeopatycznego. Obok leków syntetycznych pojęcie to obejmuje również substancje pochodzenia endogennego (gammaglobulina, histamina) i substancje konserwujące stosowane w galenicznych postaciach leków (a-d Dioxan, ester etylowy kwasu                               p-aminobenzoesowego). […].

            Mechanizm działania takiej formy leczenia antyhomotoksycznego polega na efekcie odwrócenia, którą formułuje zasada Arndta-Schulza. Efekt odwrócenia znany jest od 1877r., choć już 450 lat temu Paracelsus postulował, że „każda trucizna jest też swoją odtrutką”.

            Ze współczesnej immunologii i alergologii też wiemy, że chorobę alergiczną można leczyć za pomocą rozcieńczonych alergenów. W piśmiennictwie medycznym znajdujemy wiele doniesień o skuteczności leczenia wyciągami z pyłów, kurzu domowego, itp.

            Nauka informuje też niekiedy o tzw. „efektach paradoksalnych” działania niektórych leków w małych dawkach. Takie zjawisko farmakodynamiczne polegające na „dwufazowym” działaniu cechuje wiele leków, (chociaż nie wszystkie).

            Klasycznym tego przykładem jest adrenalina, która zresztą od dawna stosowana jest przez homeopatów. Tak, więc duże dawki adrenaliny (ilości miligramowe) nasilają napady astmy, podczas gdy niskie dawki (rzędu mikrogramów
) wykazują działanie dokładnie przeciwne. Wprowadzenie do lecznictwa adrenaliny w spreju przyczyniło się w latach 60. Do śmierci tysięcy astmatyków w Wielkiej Brytanii, którzy przyjmowali lek w zbyt dużych dawkach. Fakt ten podaje się, jako dobitny przykład jatrogennych zgonów o charakterze epidemicznym (Lockett, 1965; Paterson, 1968). Co ciekawe, już, w 1910r. jeden z homeopatów przestrzegał przed przedawkowaniem adrenaliny, które prowadzić może do „silnego pobudzenia aktywności oddechowej z następową śmiercią przez uduszenie wskutek porażenia rdzenia przedłużonego i dróg oddechowych” (Coulter, 1980). […]

Podobne czy identyczne?

Zastosowanie homeopatyzowanego leku alopatycznego opiera się na dwóch przesłankach: na zasadzie podobieństw (homeopatia) lub na zasadzie identyczności (izoterapia) (Patel, 1988). […].

            Ze współczesnej perspektywy możemy stwierdzić, że w przypadkach tych wszystkie receptory wysycone już były ligandami, przez co nie było potencjalnej możliwości oddziaływania na nie leku indukującego samowyleczenie. W takich sytuacjach efekt terapeutyczny przynosi jeszcze często zastosowanie homeopatycznego similum. Hering i Lux zresztą też zalecali wtedy similum. Reckeweg zaś podsumował to następująco: „Similum może jeszcze wprawić w ruch znajdujące się w rezerwie mechanizmy obronne, które dla aequalum nie są już dostępne”.

            Jakie to ma znaczenie dla lekarza praktyka? Oznacza to w zasadzie nic innego, jak to, że gdy jeden antybiotyk (np. z grupy penicylin) powoduje jakieś uszkodzenie jatrogenne, to lekarz może to uszkodzenie leczyć za pomocą antybiotyku o innej budowie chemicznej (np. tetracykliną). W tym przypadku nie stosuje więc aequalium (penicyliny), lecz substancję                   o podobnym mechanizmie działania podaną w formie homeopatycznej.[…].

Efekt hormezy

Jak wykazały eksperymenty z naświetlaniem tkanek żywych, małe dawko promieniowania jonizującego mogą zmniejszyć efekt biologiczny działającej później dużej dawki promieniowania (Anderson, 1991). Już w 1943r. Southam i Ehrlich opisywali efekt pobudzania wzrostu grzybów pasożytujących na innych roślinach przez stosowanie małych dawek wyciągu z Thuja plichta. W stukrotnie wyższych dawkach ten sam wyciąg wykazywał działanie fungistatyczne. Zjawisko to nazywali efektem hormezy (hormesis- gr. Wzmocnienie) (Oberbaum, Cambar, 1994).

            Z opisywanych w piśmiennictwie eksperymentów można wyciągnąć wniosek, że homeopatyczne dawki jakiegoś leku wywierają na organizm uszkodzony przez duże dawki tej samej substancji przeciwne działanie stymulujące. Minimalne dawki inhibitora czynią zeń stymulator i na odwrót. Na przykład Coffea w ilościach homeopatycznych jest lekiem nasennym, podczas gdy w dawkach alopatycznych jest pobudzającą używką.

            W ten sposób dochodzimy znów do wyżej omówionej zasady Arndta- Schulza, która mówi, że wysokie dawki działają osłabiająco, a niewykrywalne niskie dawki- stymulująco.

Lecznicze stosowanie homeopatyzowanych leków alopatycznych

Przed zastosowaniem homeopatycznego leku alopatycznego należy się zastanowić, czy                  w leczeniu chcemy wykorzystać zasadę identyczności, czy zasadę podobieństwa.

            Jeśli podanie aequalum nie przynosi widocznej poprawy stanu pacjenta, to, jak wcześniej wspomniano, zaleca się użycie odpowiedniego similum. Dawkowanie jest zawsze indywidualne.

            W przypadku leków, które można podawać w postaci iniekcji zaleca się zwłaszcza wstrzykiwanie ich w punkty akupunktury (leczenie homeosyniatryczne), gdyż dodatkowe podrażnienie meridianów umożliwia wzmocnienie efektu terapeutycznego.

            Aby podczas terapii homeopatyzowanymi lekami alopatycznymi uniknąć stanu początkowego pogorszenia, zaleca się (jak przy leczeniu nozodami) łączenie ich                              z preparatami wspomagającymi wyprowadzenie toksyn drogą układu chłonnego i moczowego (środki drenujące).

            Uszkodzenia polekowe wywołane w trakcie terapii alopatycznej leczy się najpierw lekami homeopatyzowanymi wysokiej potencji (potencje D30 i wyższe), a następnie stopniowo potencje te się zmniejsza. W praktyce sprawdziły się też pod tym względem wprowadzone przez Reckewega akordy potencji (Injeele).

            Ponadto polecenia są warte połączenia homeopatyzownych leków alopatycznych                 z preparatami zawierającymi katalizatory. Te ostatnie działają bardzo głęboko na poziomie komórkowym, a w przewlekłych uszkodzeniach polekowych mamy najczęściej do czynienia właśnie z fazami komórkowymi. Katalizatory intensyfikują procesy przebiegające w ramach łańcucha oddechowego i cyklu Krebsa na poziomie komórki. Wobec konieczności detoksykacji organizmu jest to działanie ze wszech miar pożądane. […].

KATALIZATORY, KOENZYMY I PRODUKTY POŚREDNIE

Katalizatory są substancjami chemicznymi, które ułatwiają i przyśpieszają przebieg reakcji biochemicznych, choć nie uczestniczą w samej reakcji. Gdy reakcje biochemiczne zachodzą w obrębie biosystemów, to katalizatory możemy nazwać biokatalizatorami lub enzymami.

            Katalizatory nie zmieniają bilansu reakcji i nie wpływają na równowagę substratów               i produktów. Obniżają one energię aktywacji niezbędną do zajścia reakcji. Zjawisko kanalizacji może być pobudzane przez aktywatory. „Trucizny” (hemotoksyny) mogą upośledzać, a nawet blokować katalizatory. […].

Katalizatory pośrednie

Katalizatorami pośrednimi nazywa się induktory i aktywatory przemiany materii. W praktyce pamiętać musimy o tym, że katalizatory mogą działać tylko wtedy, gdy sprzyja temu środowisko. W łańcuchach i cyklach przemian środowisko to zależy nie tylko od stężenia jonów wodorowych, czyli pH, ale również od obecności odpowiednich substratów                    i niezbędnych koenzymów. Koenzymami są witaminy, pierwiastki śladowe i jony metali. W obecności tych koenzymów dochodzi do aktywacji enzymów i dopiero wtedy są one zdolne do spełniania swych specyficznych funkcji. W przypadku kompleksów metali z enzymami mówi się też o metaloenzymach.

            W praktyce leczniczej pojęcie „katalizatory pośrednie” ma nieco szerszy zakres                   i obejmuje nie tylko katalizatory w wąskim rozumieniu, ale też substraty, produkty pośrednie i koenzymy. W związku z tym wyróżnić możemy następujące grupy preparatów:

  • pojedyncze enzymy,
  • pojedyncze koenzymy,
  • pojedyncze produkty pośrednie,
  • mieszanki enzymów,
  • kombinacje katalizatorów.

Ze względu na typ katalizowanych reakcji międzynarodowa komisja ds. enzymów rozróżnia sześć klas enzymów:

  • oksydoredukazy […],
  • transferazy […],
  • hydrolazy […],
  • liazy […],
  • izomerazy […],
  • ligazy. […].

Koenzymy

Zależność czynności katalizatorów od koenzymów jest świetnym przykładem wzajemnych powiązań między procesami biologicznymi. Główną rolę odgrywają tu warunki środowiska: temperatura, stężenie jonów wodorowych. Aktywność hydrolaz zależy więc od obecności wody. Związki, które modulują czynność enzymów i są niezbędne do ich funkcjonowania, wywodzą się z różnych grup związków: koenzymów w ścisłym znaczeniu, witamin, pierwiastków śladowych i metali.

            […]. Witaminy, zwłaszcza z grupy B, są kluczowymi koenzymami w wielu punktach łańcuchów przemian. Przy niedostatecznym stężeniu tych witamin łańcuchy te mogą nie funkcjonować, co objawia się chorobami niedoborowymi, czyli awitaminozami. […]. Dla setek różnych procesów przemian biochemicznych niezbędne są pierwiastki śladowe i metale. Niektóre z nich wykazują działanie dwojakie. Podczas gdy w małych dawkach umożliwiają one działanie enzymów, w dawkach większych mogą je wręcz blokować. Dotyczy to przede wszystkim metali, które z jednej strony są koenzymami metaloenzymów, a z drugiej- jako „metale toksyczne”- blokują reakcje enzymatyczne. […].

Produkty pośrednie

Funkcjonowanie cyklów i łańcuchów przemian zachodzi bez przeszkód tylko wtedy, gdy wszystkie składniki będące etapami tych łańcuchów nie są uszkodzone. Przy fizjologicznym przebiegu tych procesów oznacza to, że substraty, katalizatory i produkty pośrednie kolejnych etapów przemian muszą być obecne w odpowiednich ilościach. Zaburzenia czynnościowe powstają zarówno w sferze materialnej, jak i dynamicznej. Następstwa tych zaburzeń są zawsze wielorakie. Możliwe są następujące sytuacje:

  • substrat wyjściowy występuje w ilościach niewystarczających lub jest zmieniony jakościowo; z równania Michaelisa- Mentena wynika, że zaburzenie ma Bejsce już na etapie początkowym.
  • katalizator występuje w zbyt małych ilościach lub nie ma go wcale. Łańcuch przemian jest w tym punkcie zablokowany. Produkt reakcji nie powstaje lub powstaje w zbyt małych ilościach. […].

Do najważniejszych produktów pośrednich należą:

  • kwas octowy (Acidum aceticum),
  • kwas pirogronowy (Acidum pyruvicum),
  • kwas fosforowy (Acidum phosphoricum),
  • kwas fumarowy (Acidum fumaricum).

Lecznicze stosowanie pojedynczych produktów pośrednich (monosubstancja) ma sens wówczas, gdy lokalizacja defektu enzymatycznego jest pewna lub przynajmniej prawdopodobna. W ramach substytucji pojedynczych substancji stosuje się niskie potencje homeopatyczne (od D4 do D10). […].

Kombinacje katalizatorów pośrednich

Wskazaniami do stosowania kombinacji katalizatorów i produktów pośrednich są:

  • defekty w wielu miejscach łańcuchów przemian,
  • uogólnione upośledzenie czynności organelli komórkowych,
  • zaburzenia transportu przez błony,

Zaburzenia powyższe spotykamy w:

  • ogólnych dysfunkcjach macierzy komórkowej (fazy impregnacji i degeneracji),
  • defektach mitochondrialnych,
  • defektach lizosomalnych.

Zaburzenia czynności mitochondriów wpływają na przebieg przemian energetycznych oraz na integralność łańcuchów reakcji. Niewydolność lizosomów zakłóca przemiany błon śluzowych, czynność macierzy i tkanki łącznej.

Wrodzone zaburzenia przemiany materii oraz upośledzenie tych przemian w przebiegu chorób lub starzenia się organizmu skutecznie leczyć można jedynie przy użyciu kombinacji katalizatorów i produktów pośrednich oraz koenzymów. Do leczenia defektów lizosomalnych służą gotowe preparaty, przy czym szczególny problem stanowi podawanie tych kwaśnych enzymów. Działanie mitochondriów wspierają preparaty kombinowane: Coenzyme compositum i Ubichinon compositum.

Katalizatory pośrednie można łączyć tez z materiałem pochodzenia narządowego (np. Zeel). Sens takiej kombinacji leży w jednoczesnym stosowaniu czynników dynamicznych (katalizatorów) i substancji pochodzenia narządowego do regeneracji i naprawy defektów strukturalnych. […].

Zakres wskazań dla takich złożonych preparatów wynika z fizjologicznego znaczenia mitochondriów. Są to więc wrodzone zaburzenia przemiany materii, które z punktu widzenia farmakoterapii konwencjonalnej uchodzą za nieuleczalne bądź trudne w leczeniu.

Wskazania do leczenia preparatami Coenzyme compositum i Ubichinon compositum             w zaburzeniach czynności mitochondriów można podzielić na bezwzględne i względne.               O wskazaniach względnych mówimy często, dlatego, że większość tych schorzeń to defekty niezwykle rzadkie i trudno jest dostarczyć dowodów na skuteczność tego leku przy małej liczbie leczonych przypadków. […].

Zamieszczony tekst pochodzi z książki Homotoksykologia kliniczna. Podstawy teoretyczne, terapia, odniesienie do medycyny ogólnej pod redakcją Franza Schmida, Bożydara Latkowskiego, Bohdana Wasilewskiego. Warszawa 1998. Wyboru dokonał Jacek Oczkowski.

 

 

MEDYCYNA ANTYHOMOTOKSYCZNA 1

MEDYCYNA ANTYHOMOTOKSYCZNA 2

MEDYCYNA ANTYHOMOTOKSYCZNA 3

MEDYCYNA ANTYHOMOTOKSYCZNA 4

 

comments
© 2015 Homeopatia Polska - Strona - Forum