Skaza syfilityczna w kontekście chorób neurodegeneracyjnych. Przykłady leków homeopatycznych skazy syfilitycznej.

Gwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywna
 

 

Choroby miazmatyczne istniały chyba od zawsze i w większym lub mniejszym stopniu nadal są obecne w populacji ludzkiej. Podejrzewa się, że miazma (skaza) może być czymś co określa skłonności chorobowe jednostki; czymś, co rozwinęło się wcześniej niż choroba sama w sobie i stanowi podstawowy wzór podatności danego człowieka na czynniki patogenne. Jest ona zatem pierwotną przyczyną i źródłem choroby.

Poznanie miazmy może się dokonać poprzez:
• Poznanie danej choroby miazmatycznej (psora, sykoza, syfilis i inne), etapów jej rozwoju, przebiegu i charakterystycznych objawów
• Analizę stanu konkretnego pacjenta z określonymi skłonnościami chorobowymi, przynależnymi do danej skazy
• Poznanie obrazu podstawowych leków danej miazmy

Określenie miazmy u pacjenta stanowi jeden z podstawowych drogowskazów w doborze właściwego leku homeopatycznego. Zawężenie pola poszukiwań leku do jednej skazy znacznie zwiększa prawdopodobieństwo znalezienia similibum dla pacjenta.
Określając pojęcie miazmy jednym zdaniem można by powiedzieć, że miazma jest sposobem reagowania chorego w określonej sytuacji oraz sposobem radzenia sobie z czynnikami zewnętrznymi. Jest ona niejako spersonalizowanym sposobem reakcji jednostki, który decyduje na co i w jaki sposób zachorujemy. Określa podatność na określone uwarunkowania zewnętrzne, która determinuje potencjalną możliwość wystąpienia danych dolegliwości u pacjenta. Podatność ta jest taka sama dla wszystkich poziomów reakcji organizmu – fizycznego, emocjonalnego i mentalnego. Miazma jest jak matryca, na którą nakładają się podstawowe odczucia i doświadczenia człowieka, co w efekcie rodzi określony wzorzec chorobowy.

Miazma syfilityczna
Skaza syfilityczna bierze swoje korzenie w chorobie jaką jest kiła. Nieleczona, prowadzi do ogromnych zniszczeń w całym organizmie. Zanim jednak doprowadzi do destrukcji, przebywa w okresie utajenia, w którym patogen ma szansę się rozprzestrzenić. Po tej fazie następuje dopiero rozpad.

Podstawowymi pojęciami, za pomocą których można scharakteryzować skazę syfilityczną są:
• świadomość degeneracji i rozpadu
• całkowity brak nadziei, rozpacz, odczucie skazania na porażkę
• totalna destrukcja i/lub autodestrukcja
• samobójstwo / zabójstwo
• odczucie niemożliwości
• rozpacz
• spustoszenie, dewastacja
• działanie na zasadzie „wszystko albo nic” lub „teraz albo nigdy”
• najdrobniejszy błąd może oznaczać koniec, śmierć, autodestrukcję

Przykładowe leki skazy syfilitycznej to: Aurum metallicum, Plumbum metallicum, Platina, Hepar sulphuricum, Alumina, Baryta carbonica, Fluoricum acidum, Mercurius solubilis, Syphilinum, wiele leków wężowych oraz z ptaków i ssaków drapieżnych, jak np. Lac leoninum czy Lachesis.

Nie sposób nie zauważyć podobieństwa obrazu skazy syfilitycznej do obrazu chorób neurodegeneracyjnych, które stają się powoli plagą współczesnych pokoleń, tuż obok chorób metabolicznych i nowotworowych. Z tego pewnie powodu wiele leków skazy syfilitycznej znalazło swoje zastosowanie w terapii takich chorób jak: choroba Alzheimera, demencja, stwardnienie rozsiane, stwardnienie zanikowe boczne, czy choroba Parkinsona. Są to choroby nieuleczalne, postępujące, w znaczny sposób osłabiające organizm i prowadzące do stopniowej degeneracji i/lub obumierania komórek nerwowych. Neurony zaś, jeśli zostaną uszkodzone lub obumrą, nie mają już zdolności do regeneracji i nie mogą zostać zastąpione przez inne komórki układu nerwowego. Skutkiem tego typu schorzeń jest więc postępujące ograniczenie sprawności fizycznej (ataksja) lub umysłowej (demencja). W takiej sytuacji można sięgnąć po leki homeopatyczne skazy syfilitycznej.

Dla przykładu może to być:

Plumbum metallicum
W obrazie tego leku patologia rozwija się bardzo powoli. Prawie niezauważalny, lecz stały proces degeneracyjny prowadzi do niedowładu na wszystkich poziomach. Następuje spowolnienie wszystkich funkcji życiowych, w tym funkcji poznawczych i odbiorczych człowieka. Powolność zauważa się zarówno w percepcji jak i w ekspresji pacjenta. Na poziomie psychicznym występuje otępienie i spowolnienie funkcjonowania umysłu. Pojawia się pogorszenie pamięci, zwłaszcza do słów; pacjent wolno szuka w myśli odpowiedniego słowa. Wolno także odbiera wrażenia z zewnątrz, spowolnione jest rozumienie i reakcja. Problemy z pamięcią bywają czasem nieadekwatne do wieku. Chory niechętnie i z opóźnienie odpowiada na pytania, co wynika z trudności w przetworzeniu i sformułowaniu myśli. Jego umysł funkcjonuje bardzo leniwie, jakiekolwiek zadanie jest wielkim wysiłkiem. Na poziomie umysłowym obserwuje się także samolubność, zaborczość i sztywne przekonania.
Porażenie obserwuje się również na poziomie emocjonalnym. Pojawia się apatia – stan bezruchu obserwowany zwłaszcza u starszych pacjentów. W miarę postępu apatii mogą stać się drażliwi i gniewni. Charakterystyczny jest brak radości z codziennego życia, brak żywotności, brak uczuć, smutek, ponury nastrój, przygnębienie połączone z niepokojem, obawa przed nieszczęściem. Następuje stopniowy zanik sił także na poziomie fizycznym; pojawia się osłabienie napięcia mięśniowego, drżenia, porażenie, niedowłady, miażdżyca. Z wyglądu pacjent zwykle jest chudy, o ziemistej cerze, na twarzy widoczne są głębokie bruzdy i rozszerzone pory, można zaobserwować też niebieską linię na granicy dziąseł. Przepisywany jest między innymi: w chorobie Parkinsona, u pacjentów po wylewie, gdy następuje niedowład prostowników, w dolegliwościach po udarze, stwardnieniu rozsianym i zanikowym bocznym, miażdżycy, atrofii porażonych części.

Mercurius solubilis (vivus)
Mercurius jest lekiem skrajności. Zachowuje się z dużą rezerwą, jest wycofany i powściągliwy. Często miewa trudności w komunikacji, pożąda kontaktu z innymi ludźmi, ale ma problemy z nawiązaniem go. Ciężko wyrazić mu własne uczucia, nawet jeśli są bardzo silne i dojmujące. Jednocześnie jest wrażliwy i łatwo go zranić. Reaguje silnym sprzeciwem, gdy zmusza się go do robienia rzeczy, na które on nie ma ochoty. Wówczas czasem odczuwa intensywny impuls, aby kogoś uderzyć lub nawet zabić. To z kolei go przeraża i budzi w nim poczucie wstydu, więc próbuje to odczucie przezwyciężyć. Motyw bycia atakowanym, przymuszanym do robienia czegoś, jak również temat ataku, oporu, gwałtowności, walki oraz impulsu do zabicia przejawiają się często w jego snach. Może rozwinąć liczne lęki i paranoje, jak np. złudzenie, że jest przestępcą, złudzenie, że każdy jest jego wrogiem.
Jest podatny na nastroje depresyjne, boi się choroby, obłędu, choroby psychicznej, nagłego i niespodziewanego ataku, przemocy. Ogólnie ma słabe mechanizmy obronne, co powoduje niestabilność i niewydolność całego organizmu. Wszystkie czynniki mogą wywoływać u niego pogorszenie objawów fizycznych oraz emocjonalnych i mentalnych. W miarę postępu patologii staje się spowolniały, otępiały, odpowiada powoli, wolno reaguje na każdym poziomie. Mogą pojawić się u niego zaburzenia zachowania z brakiem równowagi emocjonalnej i brutalnymi napadami złości.

Alumina
Obraz pacjenta jest tu mglisty, mętny, niejednoznaczny, nieokreślony i niejasny. Nie ujawniają się żadne wyraźne, klarowne cechy i objawy. Chory wydaje się być zamknięty, jakby sam siebie chronił. Jest bardzo powolny, wręcz otępiały, odpowiada wolno i w niejasny, mętny sposób. Wydaje się jakby był w ogóle niezaangażowany w to, co się wokół niego dzieje. Ma spore trudności w wyrażeniu siebie, swoich potrzeb i swoich objawów. Cechuje go monotonna mowa, ograniczona wyobraźnia, niezdecydowanie, brak zrozumienia, trudności w pojmowaniu. Nie znosi nacisku, a zwłaszcza presji czasu; kompletnie traci rezon, jeśli musi się spieszyć.

Główną cechą tego leku jest rozszczepienie tożsamości, osobowości i samego siebie. U chorego w miarę rozwoju patologii obserwujemy ogłupienie, otępienie i splątanie umysłowe. Traci poczucie kim jest i czego chce. Może czuć się jakby był dwiema osobami, wtedy mówi o sobie tak, jakby mówił o kimś innym. Pojawia się odczucie, że nie może samodzielnie myśleć, nie może samodzielnie chodzić, nie może robić dwóch rzeczy w tym samym czasie. Popada w depresję i przestaje wierzyć w swoje wyzdrowienie. Stopniowo pogarsza się jego pamięć, musi robić notatki, aby być pewnym, że niczego nie zapomni, wszystko sobie zapisuje. Ciężko się wysila, aby przezwyciężyć swoją powolność. Z czasem ten wysiłek sprawia, że nie chce w ogóle rozmawiać z innymi, ma problemy ze zrozumieniem tego, co ktoś do niego mówi, powstrzymuje się od wyrażania uczuć i swojego zdania. Zaczyna mieć kłopoty z własną tożsamością, wszystko wydaje mu się nierealne, nieprawdziwe. Boi się noży, krwi, karaluchów, chorób i złych duchów. U osób podatnych na rozwój tego rodzaju dolegliwości (miazma syfilityczna), mogą się one wykształcić wskutek długiego stosowania leków alopatycznych. Ogólnie w obrazie tego leku patologia rozwija swoje działanie powoli.

comments
© 2015 Homeopatia Polska - Strona - Forum