Homeopatia na świecie
i w Polsce

"W 2009 roku w Szwajcarii odbyło się referendum, które zaowocowało włączeniem homeopatii do obowiązkowego systemu ubezpieczeń medycznych. I jest to zapisane w Konstytucji."

Homeopatia w szpitalach

"Wyniki badań prowadzonych przez profesora Michalea Frassa wykazały, że leczenie Homeopatyczne ma wpływ na odległy wynik leczenia pacjentów leczonych z powodu sepsy na oddziale intensywnej opieki medycznej."

Czym jest homeopatia?

Fotolia 108784678 XSHomeopatia jest komplementarną częścią medycyny, uznaną przez Światową Organizację Zdrowia (WHO) oraz kraje Unii Europejskiej. Ponad 200 000 lekarzy na świecie zaleca leki homeopatyczne w codziennej praktyce, a stosuje je prawie 400 milionów pacjentów w blisko stu krajach.

Czy wiesz że:

  • Homeopatia jest drugim co do wielkości systemem medycyny na świecie.
  • Istnieje znaczna liczba badań naukowych wykazujących że, homeopatia jest skuteczną formą leczenia.
  • Homeopatia może być przepisywana obok innych form medycyny.
  • Każdy lek homeopatyczny jest specjalnie dopasowany do pacjenta.

Jej celem jest utrzymanie lub przywrócenie zdrowia poprzez wzmocnienie naturalnej zdolności organizmu do samoleczenia, pobudzanie organizmu do uzyskania naturalnej, wewnętrznej równowagi, tzw. homeostazy dynamicznej.

Homeopatia nie proponuje terapii dla poszczególnych chorób, ale całościowe leczenie chorego organizmu.

 

                                                    

 

Homeopatia opiera się na zupełnie innych zasadach niż medycyna konwencjonalna, określana przez homeopatów mianem alopatii. 

Słowo homeopatia znaczy „podobny do choroby”.

 

      Alopatia
Słowo alopatia znaczy „inny niż choroba” – aplikowane leki działają przeciwstawnie w stosunku do choroby i jej objawów. Stąd bierze się stosowanie leków, które są „anty”, jak antybiotyki, leki antydepresyjne, przeciwzapalne, przeciwbólowe itd.

 

Leczenie homeopatyczne opiera się na zasadzie podobieństwa i polega na stosowaniu leków bardzo rozcieńczonych w procesie ich przygotowywania -zawierają one bardzo małe dawki substancji aktywnych, które w dawkach większych wywołują u osoby zdrowej objawy podobne do objawów chorobowych obserwowanych u pacjenta.

 

Oznacza to, że ta sama substancja aktywna podana w dużych dawkach wywołuje u człowieka zdrowego objawy choroby, zaś podana w minimalnych dawkach może tę chorobę wyleczyć.

Wysokie rozcieńczenia leków homeopatycznych w naturalny sposób pobudzają organizm do walki z chorobą.Wywołują tymczasową sztuczną chorobę, podobną do tej, na którą pacjent właśnie cierpi , stymulują układ odpornościowy do walki z chorobą podstawową. Wzmacniając jego wewnętrzne siły odpornościowe w odróżnieniu od środków alopatycznych, które jedynie tłumią symptomy, nie lecząc choroby.

 

Działają one na poziomie energetycznym-kwantowym, a nie wagowym-materialnym.

 

Homeopatyczna metoda przygotowania leku polega na otrzymaniu substancji aktywnej poprzez rozcieńczanie i dynamizację materiału wyjściowego, co może być przeniesione na nośnik leku – np. granulki.

       
                                                         

 

 

 

                 

HIPOKRATES

 

Hipokrates urodził się ok. 460 r. p.n.e. na wyspie Kos. Był bardzo wysoko cenionym i szanowanym lekarzem chirurgiem oraz założycielem szkoły medycznej, w której nauczał, że lekarz powinien kierować się umiejętną obserwacją i doświadczeniem. Wierzył, że organizm ma zdolność do samouzdrawiania – to pacjent ma być leczony, a nie choroba. Hipokrates zaobserwował, że ludzie dzielą się na różne typy; każdy ma skłonność do zapadania na właściwe sobie odmiany zachorowań, podatne na różne rodzaje leczenia. Zwrócił uwagę na wpływ klimatu i kultury na dolegliwości. Porównywał też ze sobą przypadki, aby otrzymać ogólny obraz choroby i był znakomitym prognostykiem. Hipokrates był pierwszym lekarzem, który podkreślał znaczenie higieny, czynników środowiskowych, sposobu odżywiania i stylu życia. Jego najsłynniejszymi powiedzeniami były:

 

Fotolia 9396000 XS

 

 

 

 

„Sztuka (lekarska – przyp. aut.) jest długa, życie krótkie, a osąd trudny”

oraz  

„Podobne leczy podobne”.

 

 

 

 

 

 

Aż do początków racjonalizmu w V w. p.n.e. uważano, że chorobę wywołują czynniki zewnętrzne lub nadnaturalne. Pierwsi myśliciele greccy zaczęli dostrzegać, że żadne nadnaturalne przyczyny nie są konieczne do wyjaśnienia ludzkiej natury i istnienia chorób.

Hipokrates, jeden z pierwszych lekarzy greckich i „ojciec medycyny” pchnął medyczną teorię, praktykę i badania na tory nauki i sztuki; on i jego uczniowie byli autorami wielu prac z tej dziedziny. Próbowali wyjaśnić pojęcie zdrowia i choroby bez uciekania się do nadnaturalnych okoliczności, opierając się na filozoficznej teorii czterech „korzeni wszechrzeczy” – ziemi, powietrza, ognia i wody. Na jej podstawie stworzyli teorię medyczną, według której w organizmie ludzkim znajdują się cztery płyny: krew, śluz, żółć i czarna żółć, a zaburzenie równowagi tych składników przejawia się w postaci choroby. Zadaniem lekarza było przywrócenie tej równowagi.

Poglądy Hipokratesa zdominowały starożytne lecznictwo, ale wraz z nastaniem chrześcijaństwa na Zachodzie podejście do medycyny zaczęło się zmieniać. W I w. n.e. Erocjan stworzył słownik pojęć Hipokratesa, a inny słynny lekarz i teoretyk medycyny z II w., Galen, ciągle uważał prace Hipokratesa za bardzo ważne. Niemniej różnił się od niego w wielu poglądach. Podczas gdy Hipokrates uważał, że organizm jest zdolny do samoleczenia, Galen wierzył w działanie leków podawanych na zasadzie przeciwieństwa oraz w stosowanie wielu różnych środków jednocześnie. W okresie renesansu powrócono do studiów naukowych, a także ponownie zainteresowano się klasycznymi naukami. Nadal jednak nie rozumiano znaczenia higieny.

Medycyna homeopatyczna rozwinęła się pod koniec XVIII w. dzięki niemieckiemu lekarzowi Samuelowi Hahnemannowi i od przeszło 200 lat z powodzeniem wyleczyła niezliczoną ilość osób, zarówno z ostrych, jak i przewlekłych chorób. Na początku, tuż po wprowadzeniu, homeopatia stanowiła radykalny przełom w metodach terapeutycznych stosowanych w Europie przez wiele stuleci. Hahnemann był tak przerażony wątpliwymi metodami stosowanymi wówczas w jego zawodzie, że zaprzestał praktyki lekarskiej.

Nadal jednak bardzo interesował się teorią medycyny i w 1790 r. odkrył zasadę homeopatii, według której podobne może (i powinno) być leczone podobnym.

 

OJCIEC HOMEOPATII. Samuel Christian Friedrich Hahnemann urodził się w 1755 r. w Meissen w Saksonii jako syn malarza porcelany. Mając 12 lat, uczył inne dzieci greki, a w wieku 20 lat biegle władał ośmioma językami i zaczął studiować medycynę – najpierw w Lipsku, a potem w Wiedniu i Erlangen, gdzie uzyskał dyplom w 1779 r. Praktykę lekarską rozpoczął w Dreźnie.

Ożenił się młodo i wkrótce potem został ojcem. Szybko zdobył reputację uprzejmego i sumiennego lekarza, który mimo że sam nie był bogaty, często odmawiał przyjęcia zapłaty za swoją pracę. Pracował również jako tłumacz i nauczyciel języka, aby utrzymać się w czasie studiów; później, aby powiększyć swoje dochody, kontynuował pracę translatorską. W końcu przerwał praktykę medyczną i oddał się studiowaniu chemii, a na życie zarabiał dzięki swoim zdolnościom lingwistycznym. W 1789 r. przeprowadził się do Lipska, gdzie pracował jako tłumacz tekstów medycznych.

W 1790 r. odkrył homeopatyczną zasadę, że podobne powinno się leczyć podobnym. Następnie poświęcił się intensywnym badaniom leków homeopatycznych. Po sześciu latach był już wystarczająco przekonany, że wyniki zasługują na rozpowszechnienie: opublikował artykuł o zasadach homeopatii w wiodącym czasopiśmie medycznym oraz rozpoczął praktykę homeopatyczną. Później opublikował prace naukowe o homeopatii zatytułowane Organon sztuki leczenia (1810) oraz Materia Medica Pura (1811/1812), będące efektem jego systematycznie prowadzonych badań leków homeopatycznych.

W 1821 r., mając 65 lat, Hahnemann przeprowadził się do Cothen, gdzie pracował jako nadworny lekarz księcia Anhalt-Cothen. Podczas 14-letniego pobytu w tej miejscowości rozpoczął długie badania chorób przewlekłych, a pierwszy tom jego pracy opublikowano w 1828 r. W 1830 r. zmarła żona Hahnemanna; pięć lat później ożenił się powtórnie i zamieszkał w Paryżu. Tam cieszył się sławą i prowadził praktykę, a w pokoju przy rue de Milan codziennie przyjmował zarówno bogatych, jak i biednych. Umarł w 1843 r., w wieku 88 lat.

 

POGLĄDY HAHNEMANNA

 

Hahnemann szybko zauważył, że ówczesne metody leczenia w rodzaju upuszczania krwi osłabiają zdolność organizmu do wyzdrowienia i nie mają ani przekonującego wytłumaczenia teoretycznego, ani podstaw empirycznych; zaprzestał więc praktyki medycznej i przedzierzgnął się w tłumacza. Praca nad tłumaczeniem Materia Medica Scota Cullena zainspirowała go i doprowadziła do odkrycia zasad homeopatii. Według Hahnemanna środki lecznicze należało stosować łagodnie w celu pobudzenia uzdrawiających sił natury. Nie powinny one wywoływać szkodliwych efektów ubocznych, które z czasem mogą doprowadzić do trwałych zmian. Zalecał najmniejsze z możliwych dawek, jak najrzadziej i tylko jeden środek naraz, aby organizm pacjenta nie został przeciążony.

 

Słowo homeopatia , jakim Hahnemann określił swą metodę leczniczą, pochodzi z greckiego homois pathos – „podobne cierpienie”.

 

Teoria kładła nacisk na fakt, że substancje mogące wywołać obraz sztucznej choroby u zdrowych osobników potrafią wyleczyć pacjenta, u którego występują takie same symptomy. Było to częścią nauczania Hipokratesa i wywodziło się z założenia, że objawy mogą stanowić wskazówkę, iż organizm próbuje zwalczyć chorobę, a więc można mu pomóc poprzez sztuczne wzmożenie symptomów. Powiedzenie Hipokratesa przetłumaczono na łacinę jako Similia similibus curantur , czyli „Podobne leczy podobne”. Co ciekawe, Hahnemann – zdolny lingwista – zmienił je nieco, aby stwierdzić: Similia similibus curentur – „niechaj podobne będzie leczone podobnym”.

 

POTWIERDZENIE TEORII. W ten sposób Hahnemann stworzył teoretyczne podstawy dla wytłumaczenia działania znanych leków. W prawdziwie naukowym duchu zdecydował się na eksperyment, testując efekty wywoływane przez różne substancje na sobie samym. Bez trudu znalazł też wielu ochotników – nie tylko wśród członków swojej rodziny, ale i wśród podobnie myślących młodych lekarzy, którym zależało na znalezieniu bezpieczniejszych i bardziej racjonalnych leków. Biorący udział w tzw. próbach lekowych aplikowali sobie kolejno niewielkie ilości wielu substancji, a wszystkie występujące po nich objawy bardzo dokładnie dokumentowano. Każda najdrobniejsza zmiana stanu zdrowia i funkcji ciała, włączając w to zmiany psychiczne, okoliczności ich powstania, a nawet porę dnia, były skrupulatnie odnotowywane. W tym samym czasie studiowano gruntownie opisy zatruć badanymi substancjami, pochodzące ze źródeł medycznych z różnych krajów. Po porównaniu uzyskanych informacji okazało się, że ułożyły się one w logiczną całość. W końcu możliwe stało się podanie przetestowanych preparatów pacjentom, co zakończyło się powodzeniem.

 

DZIEDZICTWO. Odkrycie bakterii w XVIII w. potraktowano jako potwierdzenie teorii, że chorobę wywołują siły. Przez całe życie Hahnemann miał wielu wdzięcznych pacjentów, zarówno wśród biedoty, jak i arystokracji, ale szerzej rozsławił homeopatię dzięki dwóm spektakularnym sukcesom w leczeniu epidemii. Pierwszą z nich była epidemia tyfusu, która zaatakowała wojska Napoleona po przegranej bitwie pod Lipskiem w 1813 r. Hahnemann leczył 180 osób i tylko jedna zmarła. 20 lat później z powodzeniem leczył chorych podczas nagłego wybuchu cholery. Po jego śmierci podobny sukces odniesiono w 1849 r. w ? incinnati, gdzie zaledwie 3% pacjentów leczonych homeopatycznie zmarło podczas epidemii cholery – dla porównania, wśród pacjentów leczonych alopatycznie śmiertelność wynosiła 70%. Także w Londynie, podczas epidemii cholery w 1854 r., Londyński Szpital Homeopatyczny miał wskaźnik zgonów 16,4%, podczas gdy w innych szpitalach wynosił on 51,8%.

       
            

 

 

 

 

                                                                          

 

 CZYM JEST ZDROWIE I CHOROBA? CZY CHOROBA PEŁNI JAKĄŚ FUNKCJĘ?

 

Według WHO zdrowie to „pełny dobrostan fizyczny, psychiczny i społeczny,

a nie wyłącznie brak choroby lub niedomagania”.

 

 A zatem co dzieje się w czasie choroby?

 Wyjaśnijmy to na przykładzie dzieci.

Te zdrowe z reguły są pełne energii. Najczęściej chorują nagle i dostają wysokiej gorączki. Potem po kilku dniach, czasem nawet po jednym wstają i znowu tryskają energią. Tendencja do takiego przebiegu chorób występuje najczęściej u progu życia i dotyczy większości małych zdrowych dzieci. Po opadnięciu wysokiej gorączki niejednokrotnie daje się zauważyć lepsze niż przed chorobą samopoczucie dziecka – pod warunkiem że było odpowiednio leczone i objawy chorobowe, np. gorączka, nie były tłumione. Układ odpornościowy zadziałał więc prawidłowo – organizm dziecka wytworzył stan zapalny z gorączką i zwalczył patogen, a układ immunologiczny wytworzył przeciwciała i nabrał doświadczenia w zwalczaniu infekcji.

 

PODATNOŚĆ NA CHOROBĘ

 

Aby zapaść na chorobę, trzeba mieć kontakt z czynnikiem chorobotwórczym (np. wirusy, bakterie, grzyby) i trzeba być na nią podatnym. Muszą zaistnieć okoliczności obniżające naszą odporność. Czynnikami zaburzającymi prawidłowe działanie układu odpornościowego organizmu ludzkiego są wszelkie wpływy zewnętrzne pragnące zburzyć naszą równowagę i mogące oddziaływać na nas na każdym poziomie. Na poziomie fizycznym mogą to być takie czynniki, jak zmarznięcie, np. przebywanie na zimnym wietrze, zamoknięcie podczas deszczu czy urazy fizyczne. Mają one tendencję do negatywnego wpływu na system zdrowotny. Na poziomie emocjonalnym występują różne formy stresu, np. problemy rodzinne, kłopoty w pracy i zmartwienia finansowe czy lęki przed egzaminami itd. Pojedynczy silny epizod stresowy wyłącza działanie pierwszej linii obrony układu immunologicznego organizmu ludzkiego, czyli komórek NK (natural killer), na mniej więcej osiem godzin i w ten sposób dopuszcza do rozwinięcia się choroby. Podobnie działają nawet niewielkie sytuacje stresowe występujące przewlekle.

 

Niektórzy ludzie są bardziej podatni na choroby niż inni. Nie każdy, kto jest narażony na zetknięcie się z osobą chorą na grypę, ulegnie chorobie spowodowanej przez te same zarazki. Czynnikiem przyczyniającym się do zachorowania może być stres. Stres umysłowy, spowodowany problemami finansowymi czy emocjonalnymi, może osłabiać organizm tak samo jak każda choroba fizyczna.

 

 

NATURALNE SIŁY LECZNICZE

 

Nasz układ odpornościowy radzi sobie z wieloma patogenami (wirusami, bakteriami) bez wywoływania jakichkolwiek objawów. Dzieje się tak, ponieważ jest on wystarczająco silny, by powstrzymać te zdecydowanie niekorzystne wpływy przed wywołaniem efektu. Może jednak dojść do sytuacji, kiedy stresy zewnętrzne na którymś z poziomów stają się tak silne, że aby obronić, naprawić i utrzymać porządek systemu, układ odpornościowy wywołuje symptomy i oznaki, które nazywamy chorobą. Jeżeli nasza witalność jest niska, podatność na choroby staje się wysoka. Ciało posiada zorganizowaną inteligencję, która zarządza i dyryguje wszystkimi procesami i funkcjami poszczególnych jego części oraz integruje je jako całość. Działa ona za pośrednictwem różnych systemów kontroli, takich jak autonomiczny system nerwowy, układ hormonalny, immunologiczny itd., które pozostają w nieustającym sprzężeniu zwrotnym, czyli w ciągłej całodobowej współpracy.

 

Prawidłowe odżywianie jest niesłychanie istotne. Zrównoważona dieta, uboga w tłuszcze, bogata w błonnik, owoce i warzywa, dostarcza budulca i tworzy zręby dobrego zdrowia.

 

 

OBJAWY CHOROBY

Jaki jest cel symptomów chorobowych? Układ immunologiczny nieustannie próbuje utrzymać porządek w systemie, ale kiedy nagromadzenie stresów przekroczy pewien poziom, pojawiają się objawy chorobowe. Każda próba utrzymania chwiejącej się równowagi wywołuje widoczne objawy, które nazywamy chorobą. Patrząc w ten sposób, symptomy i oznaki choroby jawią się zupełnie inaczej. Nie można powiedzieć, że są niepotrzebne, niechciane, bezużyteczne i występujące w najmniej pożądanym momencie, jak na ogół o nich myślimy, gdyż są w rzeczywistości manifestacją próby wyzdrowienia podejmowanej przez organizm oraz zachowania porządku i równowagi systemu. Są one zewnętrznymi oznakami wewnętrznej walki o powrót do zdrowia. Teraz staje się trochę bardziej zrozumiałe, dlaczego u małego, zdrowego dziecka choroba przybiera najprostszą i najbardziej naturalną formę. Zaobserwowano, że dziecko jest o wiele zdrowsze po zachorowaniu na ostrą chorobę niż przed jej rozpoczęciem. Staje się też jasne, dlaczego ludzie mają tendencję do zapadania na choroby w okresie, kiedy gnębią ich stresy, szczególnie w momentach kryzysów życiowych, takich jak żałoba, zmiany w pracy czy rozwód.

 

Symptomy i oznaki choroby są to próby samouzdrowienia różnych części organizmu.

 

Twórca homeopatii Samuela Hahnemanna uważał że substancja, która jest w stanie wywołać podobne objawy do objawów wywołanych przez daną chorobę, powoduje potężne wzmocnienie mechanizmów obronnych organizmu.

Często objawy, które wydają się przypadkowe, dziwne, rzadkie lub paradoksalne, są najbardziej wartościowe dla homeopaty, ponieważ nadają chorobie jej własny, szczególny charakter, sugerując tym samym zastosowanie odpowiedniego leku.

Według Hahnemanna mechanizm działania leku homeopatycznego opiera się na „rezonansie” pomiędzy organizmem pacjenta a substancją zastosowaną jako środek terapeutyczny.

Nie znajdziemy dwóch osobników, u których choroba manifestuje się w taki sam sposób, nawet jeżeli można im przypiąć etykietkę z tą samą nazwą schorzenia ( z ta sama diagnozą ) . Dlatego w metodzie homeopatycznej stosuje się zasadę indywidualizacji, dobierając lek do indywidualnych objawów występujących u pacjenta.

    
                                                          

 

 

 

 

                                                                                                                 

 

KLUCZOWE ZAŁOŻENIA HOMEOPATII 

 

Leczenie homeopatyczne bazuje na założeniu, że nie ma dwóch osób cierpiących na tę samą chorobę. Każdy człowiek wykształca indywidualne sposoby reagowania na różne stresy oraz utrzymania wewnętrznej harmonii. Oczywiście, istnieją szeroko rozumiane podobieństwa, można zatem dokonać pewnej kategoryzacji, ale szczegółowa analiza zawsze wykaże znaczne różnice. Przede wszystkim nie ma dwóch identycznych osób. Weźmy np. zwyczajny ból gardła. Przypuśćmy, że wybraliśmy 20 osób, u których wystąpiło zakażenie tymi samymi zarazkami sadowiącymi się w gardle. Uważa się zwykle, że wszyscy oni cierpią na tę samą chorobę, ale mimo to występują różnice w reakcjach pacjentów. Na przykład jeden pacjent czuje znaczną ulgę po wypiciu czegoś ciepłego, a inny właśnie wtedy czuje się gorzej; jeden może mieć wysoką gorączkę i pocić się, podczas gdy inny ma normalną temperaturę; jednemu może być gorąco, odkrywa się i chce przebywać na świeżym powietrzu, innemu też jest gorąco, ale chce się przykryć aż po czubek nosa; jeden może chcieć wrócić do pracy, a inny wolałby natychmiast położyć się do łóżka itd.

 

Homeopatia przykłada równie wielką wagę do objawów psychicznych (np. przygnębienia),

jak do fizycznych.

 

PRAWO PODOBIEŃSTWA. Prawo podobieństwa Hahnemann sformułował w 1796 r. jako drugą zasadę homeopatii. Jego artykuł: Eksperyment dotyczący zastosowania nowej zasady dla określenia medycznych właściwości leków opisuje tę regułę, opartą na wynikach testowania leków na zdrowych ochotnikach. Prawo podobieństwa zostało sformułowane w Organonie sztuki lekarskiej: Aby leczyć łagodnie i trwale, zawsze wybieraj lek zdolny wywołać podobną chorobę (homion pathos) u tego, który ma być leczony. Objawy występujące u pacjenta są dopasowywane do objawów wywoływanych przez lek u zdrowej osoby podczas tzw. próby lekowej. Kiedy obrazy są do siebie podobne, lek zostaje wybrany.

Te różnice wykazują, że każdy osobnik odpowiada w sobie właściwy sposób na czynnik chorobotwórczy i że każda osoba jest niepowtarzalną całością, a to oznacza możliwość obserwacji, w jak specyficzny sposób układ odpornościowy działa u każdego z nas. Całkowicie rozsądne wydaje się zastosowanie leku, który zdolny jest wywołać taką samą lub bardzo podobną odpowiedź układu immunologicznego jak samouzdrawiająca odpowiedź organizmu przejawiająca się w postaci wytworzenia konkretnych objawów chorobowych. Dawno temu, jeszcze w czasach starożytnych, sformułowano regułę podobieństwa, która poprzedziła ustalenie zasad homeopatii w XVIII w. Znał ją Paracelsus w XV w., można ją znaleźć w pismach Hipokratesa z IV w. p.n.e., jest ona jedną z zasad leczenia w medycynie ajurwedyjskiej, zapisanej ponad 5000 lat temu. Mówi, że „to, co może wywołać chorobę, może ją również wyleczyć”, czyli „podobne leczy podobne”. Ciekawe, że przykłady funkcjonowania tego prawa dają się obserwować w różnych dziedzinach. Dobrze wiadomo, że naświetlanie promieniami radioaktywnymi może wywołać nowotwór, ale również można go w ten sposób zniszczyć. Wiele środków farmaceutycznych używanych w chemioterapii także potrafi wywoływać nowotwory u zdrowego człowieka.

 

Podobne leczy podobne - każda substancja, która wywołuje zespół objawów u zdrowej osoby, może wyleczyć ten sam zespół objawów u człowieka chorego.

 

        
           

 

 

 

                                                                        

 

Istota homeopatii polega na dopasowaniu toksykologicznego obrazu leku do obrazu choroby konkretnego pacjenta. Przez obraz rozumie się zespół symptomów (objawów) wywoływanych przez lek albo chorobę.

 

Symptomami zaś nazywa się:  wszelkie odchylenia od normalnego stanu zdrowia człowieka, obejmujące zarówno zmiany nastroju lub zachowania, jak też objawy czysto fizyczne, np. bóle, gorączkę, zaczerwienienie lub bladość skóry, pocenie się itp. Substancja, która w dawce toksycznej wywołuje określone objawy u człowieka zdrowego, jest w stanie uleczyć chorobę o takich samych objawach. Jest to tzw. reguła podobieństwa – „podobne leczy się podobnym”.

Jak podobne powinny być obrazy choroby i leku dla zapewnienia skuteczności tego drugiego? Nie ulega wątpliwości, że im bardziej są one podobne, tym pewniejszego i większego sukcesu można się spodziewać w leczeniu.

Podstawą jest ustalenie obrazu choroby danego pacjenta. Zbieranie potrzebnych informacji nazywa się „zebraniem wywiadu lekarskiego”. Aby dopasować lek do obrazu choroby, lekarz specjalista musi zidentyfikować objawy choroby, które w każdym przypadku mogą być nieco inne.

Homeopata obserwuje pacjenta , przygląda się , słucha , robi notatki. Najwięcej szczegółów choroby wychodzi na jaw, gdy pacjent sam opisuje swoje objawy. Homeopata powinien pozwolić pacjentowi, by ten opowiedział, co go zaniepokoiło. W uzyskaniu pełniejszej informacji pomaga zadawanie tzw. pytań otwartych typu: „Co jeszcze?” lub „Czy może Pan/i opowiedzieć o tym coś więcej?”.

Zazwyczaj to, co chory opowiada sam, bez naprowadzania, będzie najważniejsze. Oczywiście lekarz także uwzględnia podstawową strukturę osobowości pacjenta. Niektórzy z nich opowiadają o wszystkim spontanicznie, w przypadku innych trzeba taktu, dyplomacji i uporu, by wydobyć z nich potrzebne informacje. Takie zachowania już same w sobie mogą być cenną informacją, zwłaszcza jeśli nie są one stałą cechą charakteru pacjenta (mogą wskazywać na zaburzenia psychogenne).

Inne szczegóły, na które homeopata zwraca uwagę w trakcie prowadzenia obserwacji, to wygląd zewnętrzny pacjenta, obecność lub nieobecność ciepła i potu w różnych częściach ciała, jego zachowanie i nastrój oraz to, czego oczekuje od otoczenia i środowiska. Zaznacza wszystkie odchylenia od normy, np. informację, iż ból gardła ustępuje nieco przy połykaniu pokarmów stałych – zazwyczaj typowa jest reakcja odwrotna. Tego typu symptomy (nazywane szczególnymi, rzadkimi lub osobliwymi) często odgrywają decydującą rolę w znalezieniu leku albo grupy leków, z której można następnie dokonać wyboru. Czynniki oddziałujące na całość organizmu są o wiele ważniejsze niż te, które dotyczą jedynie jego części.

Przy dokonywaniu wyboru leku homeopatycznego duże znaczenie przypisuje się objawom natury psychicznej i ogólnej. Tak więc homeopata zwraca uwagę na wyraźne, specyficzne i typowe objawy, wszelkie symptomy ogólne pojawiające się w różnych częściach ciała oraz na każdą zmianę w psychicznym stanie pacjenta. Uzyskanie jak najbardziej szczegółowych informacji dotyczących każdego objawu: umiejscowienia, wszelkich możliwych przyczyn, szybkości z jaką rozwinęła się choroba, odczuć pacjenta, modalności, czyli zmian objawów chorobowych w kierunku poprawy i pogorszenia pod wpływem czynników zewnętrznych (ciepło, zimno) lub czynników fizjologicznych, np. nasilenie i uporczywość poszczególnych objawów, pomaga lekarzowi homeopacie ocenić indywidualny stan każdego pacjenta i to, jaki wpływ wywiera na niego choroba.

W praktyce homeopatycznej pomocne bywa prowadzenie zapisu historii chorób w rodzinie czy też historii chorób danego pacjenta. Odnotowuje się w nim wszystkie istotne fakty odnoszące się do spraw zdrowotnych pacjenta i jego rodziny: wzorce zdrowia, szczegóły konkretnych chorób, sposób ich leczenia, wypadki, reakcje na szczepienia. Interesująca bywa także obserwacja reakcji pacjenta na obciążenia zewnętrzne – bez względu na to, czy są to obciążenia fizyczne, psychiczne czy emocjonalne – i zanotowanie ich skutków dla zdrowia. Jeden z sekretów pozostawania w dobrym zdrowiu polega na odkryciu czynnika najczęściej wyprowadzającego człowieka z równowagi i powodującego pojawienie się choroby. Jest to sprawa bardzo indywidualna i może być istotna dla zdrowia w dłuższym aspekcie czasowym.

Każda analiza ukazuje najważniejsze objawy zapisane w formie notatek oraz – przedstawione odrębnie – streszczenie historii choroby, wskazanie wybranego środka leczniczego i osiągniętych rezultatów.

Po przeprowadzeniu wywiadu przychodzi czas na dokonanie przez Homeopatę analizy przypadku.

Na tym etapie powinien wyłonić się obraz najważniejszych, najsilniejszych i najbardziej charakterystycznych cech danego przypadku. Lekarz upewnia się, czy objawy są naprawdę zmianami chorobowymi, czy tylko cechami normalnego stanu pacjenta. W analizie może uwzględnić zmiany w natężeniu występowania jakiejś cechy, choć są one mniej znaczące. Oceniając, jak ważny jest dany symptom, bierze pod uwagę przede wszystkim trzy czynniki. Najpierw określa, na jakim poziomie egzystencji występuje dany objaw (ciała czy psychiki). Następnie przygląda się jego nasileniu, a w końcu ustala, na ile konkretny objaw jest odbiciem indywidualnego przebiegu choroby u danego pacjenta. W przypadku dwóch pierwszych czynników użytecznej wskazówki może dostarczyć obserwacja, jak dany objaw wpływa na zdolność pacjenta do jego funkcjonowania jako w pełni twórczego, szczęśliwego i kochającego człowieka – czyli biorąc pod uwagę jego normalne zachowanie. Bez wątpienia wszystko, co oddziałuje na umysł, będzie miało pierwszorzędne znaczenie, podobnie jak wszystko, co wpływa na człowieka traktowanego jako psychofizyczna całość. Dlatego też tak ważne są symptomy objawy sfery psychiki i symptomy natury ogólnej. Objawy występujące jedynie w danej części ciała mają zazwyczaj mniejsze znaczenie.

Niemniej, jeśli pacjentowi nic nie dolega w sferze psychicznej i emocjonalnej, a jedynie trapi go konkretny ból fizyczny, to wówczas szczegóły dotyczące tego bólu złożą się na całe rozpoznanie czy też – jak jest to nazywane – „całość wywiadu”, na podstawie którego lekarz będzie mógł dobrać odpowiedni lek. Sytuacja taka może zdarzyć się także wtedy, gdy nasilenie i dotkliwość bólu usuwa w cień wszystkie inne objawy. Symptomy szczególne są z samej swojej definicji rzadko spotykane, jednak – jeśli istnieją w danym przypadku – warto starać się je odkryć, albowiem ich pojawienie się wymaga z reguły zastosowania leków mających je w swoim obrazie. Przykładami takich właśnie objawów byłoby odczucie „suchości w gardle bez towarzyszącego mu pragnienia”. Nie ulega wątpliwości, że lekarz bierze pod uwagę nasilenie każdego objawu. Istotne jest, w jaki sposób pacjent opowiada o swoich symptomach, ton jego głosu, gesty, mimika – bowiem wszystko to wskazuje na ich intensywność.

Proces zdrowienia odbywa się, gdy choroba przechodzi od wewnątrz na zewnątrz, od organów ważniejszych do mniej ważnych, z góry na dół, oraz ustępuje w odwrotnej kolejności, niż się pojawiła. Ten ostatni punkt jest prawdopodobnie najważniejszy, ponieważ, jak stale potwierdzają to obserwacje, w czasie leczenia konstytucjonalnego powracają objawy charakterystyczne dla poprzedniego stanu zdrowia. Można niekiedy w ten sposób osiągnąć taką równowagę zdrowotną, przy której jedynymi zdarzającymi się przypadłościami będą choroby wieku dziecięcego, takie jak kaszel, przeziębienie, ból gardła czy wysypka na skórze. Mogą także zaistnieć zewnętrzne czynniki utrudniające powrót do zdrowia i muszą one zostać wzięte pod uwagę przy obserwacji postępów leczenia danego pacjenta

   
         

 

 

 

 

        

   

 

Badania nad lekami homeopatycznymi . Dyrektywy Europejskie 2001/83/EC i 2004/27/EC klasyfikują produkty homeopatyczne jako leki. W Polsce złożone leki homeopatyczne są rejestrowane zgodnie z Art. 10 ustawy Prawo Farmaceutyczne. Oznacza to, ze w trakcie procesu rejestracyjnego muszą one spełnić wszystkie restrykcyjne wymagania dotyczące przedstawienia opisu metod kontroli dla każdej formy farmaceutycznej oraz wyników streszczenia i sprawozdania z badań jakościowych, biologicznych i farmaceutycznych wraz z raportem eksperta. Złożone leki homeopatyczne mają dossier badań klinicznych kontrolowanych placebo oraz referencyjnych, prowadzonych zgodnie z przyjętymi na całym świecie zasadami Good Clinical Practice (GCP). Badania kliniczne leków homeopatycznych potwierdzają skuteczność oraz bezpieczeństwo ich stosowania.

 

SKUTECZNOŚĆ I BEZPIECZEŃSTWO - POCHODZENIE -  PODZIAŁ LEKÓW -  FORMA W JAKIEJ LEKI WYSTEPUJĄ - ROZCIEŃCZENIA - REJESTRACJA LEKÓW HOMEOPATYCZNYCH - STANOWISKO NAJWAŻNIEJSZYCH URZĘDÓW W POLSCE

 

 

 

 1. SKUTECZNOŚĆ I BEZPIECZEŃSTWO

 

 

 Leki homeopatyczne są skuteczne co potwierdzone jest w prowadzonych od kilkudziesięciu lat badaniach klinicznych publikowanych min w renomowanych czasopismach medycznych . Jak również poprzez obserwacje lekarzy praktykujących i co najważniejsze przez zadowolonych pacjentów.

 

  • 76% badanych twierdzi , że leki homeopatyczne są skuteczne w przypadku często występujacych dolegliwości, takich jak przeziebienie, kaszel, katar, stres czy kłopoty ze snem
  • 56% Polaków uważa, że homeopatia jest skuteczną metodą leczenia.

 

Leki homeopatyczne nie wywołują skutków ubocznych, mogą być stosowane przez osoby starsze i dzieci, kobiety       w ciąży niemowlęta – co oczywiście wymaga konsultacji z wykwalifikowanym homeopatom w celu odpowiedniego doboru leków. Mogą być stosowane w połączeniu z inna terapią, gdzie łagodzą objawy działań ubocznych silnych środków, na przykład sterydów i antybiotyków czy chemioterapii.

 

  • 66% LEKARZY STOSUJĄCYCH leki homeopatyczne WSKAZUJE BEZPIECZEŃSTWO STOSOWANIA (brak efektów niepożądanych, interakcji z innymi lekami, uzależnienia, przyzwyczajenia, ryzyka przedawkowania)

 

 

 

 

 2. POCHODZENIE

 

       Produkowane z surowców pochodzenia naturalnego :

roślinnego, zwierzęcego lub mineralnego.

 

Jak dotąd przebadano i opisano obrazy ponad 2000 leków. Leki pochodzenia roślinnego mogą być wytwarzane z całej rośliny albo tylko z jej części, jak kwiat czy korzenie. Ważne miejsce w Materia Medica zajmują również minerały i metale, takie jak złoto, żelazo i miedź. W procesie przygotowywania leków homeopatycznych z roślin czy materii organicznych pierwszym krokiem jest przygotowanie pranalewki. Robi się to zazwyczaj w procesie maceracji roślin w roztworze wodno-alkoholowym. Maceracja trwa min. 3 tyg. Po tym procesie pranalewki są odcedzane, filtrowane i przechowywane w odpowiednich warunkach i stanowią produkt wyjściowy do przygotowania rozcieńczeń. Pranalewka zostaje następnie poddana procesowi potencjonowania, czyli wielokrotnego rozcieńczania i wstrząsania. Jeżeli substancja, jak np. miedź, jest nierozpuszczalna, stosuje się metodę nazywaną rozcieraniem. Odpowiednia ilość substancji rozcierana jest razem z laktozą (cukrem mlekowym). Kiedy surowiec roztarty jest do potencji 3CH, rozpuszcza się go w alkoholu.

 

 

Królestwo roslin: Leki robione z królestwa roślin: Belladonna atropa (Pokrzyk wilcza jagoda) ,Calendula Off (Nagietek lekarski), Arnica Montana (Arnika górska), Crocus Sativa (Szafran uprawny), Carbo Veg (węgiel), Hypericum (dziurawiec). Rośliny stanowią więcej jak 60% leków homeopatycznych.

 

Królestwo minerałów: wiekszość elementów i związków metali, jak sole metali alkalicznych i kwasów są z królestwa minerałów ? jak Sulphur, Calcarea Carbonica(Węglan wapnia), Nitric-Acid, Natrum-Muriaticum(sól).

 

Królestwo zwierząt : Lac Defloratum,Lac Caninum, Oleum Jecrosis, Lachesis, Aranea diadema, Apis Mellificia (pszczoła), Sepia (Mątwa ), Lachesis (Wąż), Tarentula (Pajak), itd. Produkty zwierzęce stanowią 20% leków homeopatycznych.

 

 

Leki są produkowane według ściśle określonych reguł. Każdy etap produkcji jest poddany kontroli ( zgodnie z obowiązującymi w całym przemyśle farmaceutycznym zasadami Dobrej Praktyki Wytwarzania (GMP) i z zasadami opisanymi w farmakopei homeopatycznej).

 

 

 

 

3. PODZIAŁ LEKÓW na :

 

Leki pojedyncze

Inaczej jednoskładnikowe, czyli wytworzone z jednego surowca, ale zawierające wiele związków aktywnych decydujących o ich właściwościach leczniczych (m.in. alkaloidów, flawonoidów, enzymów, lipidów, olejków eterycznych)

Leki pojedyncze można stosować łącznie lub naprzemiennie, w zależności od danego schorzenia – ich dobór i dawkowanie ustala lekarz.

 

 

Leki złożone

Produkowane z wielu odpowiednio dobranych substancji aktywnych.

Leki złożone mogą być ordynowane przez lekarza lub samodzielnie stosowane przez pacjenta, według wskazań zamieszczonych na ulotce. Ich poszczególne składniki działają na wszystkie kolejno pojawiające się objawy choroby.

 

 

 

 

 

                                                 FORMA W JAKIEJ LEKI WYSTEPUJĄ

Leki homeopatyczne dostępne są w postaci :

 

- granulek – drobnych kuleczek z mieszaniny sacharozy i laktozy nasączonych substancją leczniczą, umieszczonych w małych tubkach. Istnieją również typowe postacie farmaceutyczne leków homeopatycznych

- płynnej – lek powstały z rozcieńczenia homeopatycznie przygotowanego wyciągu wodno-alkoholowego pochodzenia roślinnego, zwierzęcego, chemicznego albo mineralnego.

- nalewek, - tabletki, - syropy, - krople, - maści, - czopki

 

 

 

 

4. ROZCIEŃCZENIA

 

Hahnemann odkrył zasadę ? potęcjonowania (dynamizacji) – podstawową zasadę przygotowywania leków homeopatycznych – podczas przeprowadzania testów klinicznych i badania swoich leków. Oczywiście silne trucizny nie mogły zostać zastosowane w wysokich dawkach, dlatego, zatem aby zbadać ich działanie, Hahnemann eksperymentował, poszukując minimalnej nietoksycznej dawki do swoich doświadczeń. Było to zgodne z jego przekonaniem, że substancje powinny być używane w celach leczniczych w możliwie najmniejszych dawkach, w jakich jeszcze wywierają efekt, ponieważ mają stymulować układ odpornościowy organizmu, a nie wywoływać atak choroby. Przez wiele lat doświadczeń przekonano się, że bardzo niewielkie ilości badanych substancji zdolne były wywoływać efekt. W wielu przypadkach reakcja organizmu była silniejsza, kiedy podano środek bardziej rozcieńczony.

 

 

 

 

       W homeopatii stosuje się kilka metod otrzymywania rozcieńczeń:

 

Rozcieńczenia setne hahnemannowskie (1:100)

Najczęściej stosowaną skalą rozcieńczeń jest skala setna (C). Leki trafiają do sprzedaży z wyraźnie oznaczonym rozcieńczeniem, np. Pulsatilla 9 CH, Antimonium crudum 30 CH. Oznaczenie skali setnej pochodzi z łacińskiego słowa centum– „sto”, ponieważ jedna część pranalewki zostaje zmieszana z 99 częściami dwukrotnie destylowanej wody lub alkoholu i wstrząsana – inaczej mówiąc dynamizowana – w aparacie zwanym dynamizatorem, , aby wytworzyć rozcieńczenie 1 CH (H od pierwszej litery nazwiska Samuela Hanhnemanna, twórcy tej metody).

Jedna część tego roztworu zostaje następnie zmieszana z następnymi 99 częściami wody/alkoholu i wstrząsana aż do osiągnięcia 2 CH. Po pięciokrotnym powtórzeniu całej procedury osiąga się rozcieńczenie 5 CH. Kiedy wykonuje się rozcierkę, np. z substancji mineralnych nierozpuszczalnych w alkoholu i wodzie, w procesie tym jedna część surowca rozcierana jest z 99 częściami laktozy, aby uzyskać rozcieńczenie 1 CH. Jedną część powstałego proszku dodaje się do dalszych 99 części laktozy i rozciera, aby uzyskać rozcieńczenie 2 CH. Po uzyskaniu rozcieńczenia 3 CH substancja staje się rozpuszczalna w alkoholu lub wodzie i dalsze rozcieńczenia otrzymuje się w rutynowy sposób, poprzez rozcieńczanie i wstrząsanie. Kiedy procedura zostanie przeprowadzona 30-krotnie, uzyskuje się rozcieńczenie 30 CH. Najczęściej dawki leków o wyższych rozcieńczeniach podaje się w większych odstępach czasu niż leki o niższych rozcieńczeniach.

Gdy na opakowaniu leku widnieje oznaczenie CH – na przykład Nux vomica 5 CH – oznacza to, że substancja wyjściowa została rozcieńczona pięć razy do jednej setnej (C) i poddana pięć razy dynamizowaniu.

 

Rozcieńczenia dziesiętne hahnemannowskie (1:10) – DH, to rozcieńczenia w proporcji 1:10, otrzymywane dokładnie według tej samej metody co rozcieńczenia setne hahnemannowskie.

 

Rozcieńczenia korsakovowskie – K, Sporządzane z użyciem jednej probówki do przygotowania wszystkich rozcieńczeń, tak zwana „technika jednej probówki”. Pranalewkę umieszcza się w probówce, poddaje energicznemu wstrząsaniu, a następnie opróżnia się probówkę przez zasysanie. Na ściankach pozostaje około 1% roztworu wyjściowego, czyli jedno rozcieńczenie setne. Do tej probówki dodaje się 99 cząstek oczyszczonej wody, by rozcieńczyć to, co pozostało z pranalewki na ściankach. Po poddaniu probówki energicznemu wstrząsaniu otrzymujemy pierwsze rozcieńczenie korsakovowskie – 1 K. Powtarzając tę operację, otrzymujemy drugie rozcieńczenie korsakovowskie itd.

Produkcja rozcieńczeń homeopatycznych odbywa się przy użyciu zautomatyzowanego sprzętu, który zapewnia dokładność i powtarzalność operacji.

 

 

 

Które rozcieńczenie jest silniejsze, 30 CH czy 5 CH?

Nie istnieją rozcieńczenia homeopatyczne, które obiektywnie byłyby bardziej aktywne od innych. Potencje leku dobiera się indywidualnie do osoby , uwzgledniajac wiek, wrażliwość, rodzaj i wielkosc problemu oraz pozostale objawy.

 

 

 

 

5. REJESTRACJA LEKÓW HOMEOPATYCZNYCH

 

Leki homeopatyczne w Polsce są zarejestrowane zgodnie z literą prawa w oparciu o ustawę Prawo Farmaceutyczne z dn. 6 września 2001 r., która implementuje przepisy Dyrektywy 2001/83/WE. Dopuszczenie leków homeopatycznych do obrotu przez Ministerstwo Zdrowia i Urząd Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych oznacza, że mają one taki sam status jak inne leki dopuszczone do obrotu na terytorium RP.

 

 

 

6. STANOWISKO NAJWAŻNIEJSZYCH URZĘDÓW W POLSCE

 

           
  URZĄD REJESTRACJI PRODUKTÓW LECZNICZYCH, WYROBÓW MEDYCZNYCH I PRODUKTÓW BIOBÓJCZYCH

Mec. Lidia Retkowska-Mika, Dyrektor

Departamentu Prawnego,

Urząd Rejestracji Produktów Leczniczych,

Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych 

Wypowiedź w dzienniku Rzeczpospolita

dodatek Zdrowie z dn. 18-19.VI. 2014 r.

 

 

 

 


 

                                                                                                      

                                      

- Dopuszczenie do obrotu według procedur unijnych i  polskich, leków homeopatycznych oznacza, że leki te mają taki sam status jak inne leki dostępne w  Polsce – mówi Lidia Retkowska-Mika. Wyjaśniła też, że narodowe agencje ds. leków w  Unii Europejskiej gwarantują jakość i  bezpieczeństwo leków homeopatycznych. – Metody ich produkcji i  kontroli są szczegółowo opisane, co gwarantuje jakość, bezpieczeństwo, a także skuteczność w przypadku leków homeopatycznych ze wskazaniami terapeutycznymi. (...)

- Ustawa o zawodzie lekarza stanowi, że lekarz może w swojej praktyce stosować wszystkie zarejestrowane leki. Nikt więc nie powinien czynić mu zarzutu, że stosuje produkt dopuszczony do obrotu w Polsce zgodnie z unijnym prawem farmaceutycznym i polską rejestracją. (...)

    

 

 

 

 

 

 

 

 

 
 

 

URZĄD REJESTRACJI PRODUKTÓW LECZNICZYCH, WYROBÓW MEDYCZNYCH I PRODUKTÓW BIOBÓJCZYCH

 

Dr Leszek Borkowski,

Prezes Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych,

Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych

w latach 2005-2009

Wypowiedź w dzienniku Rzeczpospolita ,

dodatek Zdrowie z dn. 18-19.VI. 2014 r.

 

 

 

 

Dr Borkowski podkreślił, że produkty lecznicze homeopatyczne są dopuszczone w procedurze przewidzianej dla rejestracji tego typu leków. Wykazuje ona, że są bezpieczne, skuteczne i dobrej jakości. Mają taki sam status prawny jakie inne leki. (...)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 
 

 

MINISTERSTWO ZDROWIA

 

Rzecznik Prasowy Ministra Zdrowia

Krzysztof Bąk

Wypowiedź w dzienniku

Rzeczpospolita

dodatek Zdrowie z dn. 18-19.VI. 2014 r.:

 

 

 

 

W opinii Ministerstwa Zdrowia, nie można zgodzić się ze stwierdzeniem Naczelnej Izby Lekarskiej, że zalecanie przez lekarzy terapii homeopatycznymi produktami leczniczymi narusza Kodeks Etyki Lekarskiej. Homeopatyczne produkty lecznicze są dopuszczone do obrotu, zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, dlatego też lekarze mają prawo ordynować tę grupę leków, zgodnie ze wskazaniami aktualnej wiedzy medycznej. (...)

 

 

 

 

 

 
 

MINISTERSTWO ZDROWIA

 

Pismo Ministra Zdrowia do Pana Konstantego Radziwiłła

Prezesa Naczelnej Rady Lekarskiej

z dn. 05.01. 2009 r.:

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

(...) zwracam się z prośbą o weryfikację stanowiska Naczelnej Rady Lekarskiej nr 7/08/V z dnia 4 kwietnia 2008 r. Zgodnie z art. 4 ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty, lekarz ma obowiązek wykonywać zawód zgodnie ze wskazaniami wiedzy medycznej, dostępnymi mu metodami i środkami zapobiegania, rozpoznawania i leczenia chorób, zgodnie z zasadami etyki zawodowej oraz z należytą starannością. Ustawodawca określając zasady wykonywania zawodu lekarza, w art. 45 wskazał, że lekarz może ordynować te środki farmaceutyczne i materiały medyczne, które są dopuszczone do obrotu w Rzeczypospolitej Polskiej na zasadach określonych w odrębnych przepisach. (...)

W związku z powyższym stanowisko Nr 7/08/V z dnia 4 kwietnia 2008 r., w którym Naczelna Rada Lekarska negatywnie ocenia zjawisko stosowania homeopatii i pokrewnych nienaukowych metod przez lekarzy i lekarzy dentystów oraz określenie produktów homeopatycznych jako bezwartościowe i „o niezweryfikowanym naukowo działaniu” wydaje się nieuprawnione. Lecznicze produkty homeopatyczne, które zostały dopuszczone do obrotu z zachowaniem wymaganych procedur winny być w procesie leczenia stosowane tak jak inne środki farmaceutyczne. Tego rodzaju działanie nie powinno być traktowane jako sprzeczne z postanowieniami art. 57 Kodeksu Etyki Lekarskiej.

 

 

 

 

 

 

 

 
 

NACZELNA IZBA APTEKARSKA

 

Pismo Naczelnej Izby Aptekarskiej

do Pana Konstantego Radziwiłła

Prezesa Naczelnej Rady Lekarskiej

z dn. 08.05.2008 r.:

 

 

 

 

 

W odpowiedzi na Pana pismo NRL/RP/TK/010-1/573//08 z dnia 8.04.2008 r. w kwestii homeopatii informujemy, że według naszej wiedzy jest to oficjalna i legalna metoda leczenia stosowana w Unii Europejskiej (...)

Homeopatyczne produkty lecznicze, zarówno pojedyncze jak i złożone, są oficjalnymi produktami leczniczymi dopuszczonymi do lecznictwa w Polsce. (...)

 

 

 

 

 

 

 

 
 

 

NACZELNA IZBA APTEKARSKA

 

Pismo Prezesa Naczelnej Rady Aptekarskiej

Grzegorza Kucharewicza

do Ministra Zdrowia

z dn. 22.07.2014 r.:

 

 

 

 

 

Konsekwencją dopuszczenia do obrotu homeopatycznego produktu leczniczego jest konieczność traktowania tego produktu w taki sam sposób jak pozostałe produkty lecznicze, niezależnie od roli, jaką im przypisują poszczególne środowiska, w tym środowisko lekarzy. W związku z tym nie mogę podzielić stanowiska Prezesa Naczelnej Rady Lekarskiej, wyrażonego w piśmie do Ministra Zdrowia z dnia 15 kwietnia 2014 r.

 

 

 

 

 

 
 

 

POLSKA KOMISJA AKREDYTACYJNA

 

Pismo Przewodniczącego Polskiej Komisji Akredytacyjnej

dr hab. Marka

Rockiego - w sprawie otwarcia studiów podyplomowych

z zakresu homeopatii na Śląskim Uniwersytecie Medycznym

z dn. 23.07. 2014 r.:

 

 

 

Komisja nie podzieliła obaw Prezesa Naczelnej Rady Lekarskiej odnośnie negatywnych dla pacjentów skutków kształcenia lekarzy na tych studiach, uznając, podobnie jak Polskie Towarzystwo Homeopatyczne, że wzbogacają jedynie wiedzę lekarzy i dadzą im szersze możliwości wyboru skutecznej terapii.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 
 

URZĄD OCHRONY KONKURENCJI I KONSUMENTOW

DECYZJA

Urzędy Ochrony Konkurencji i Konsumentów

uznająca postepowanie

Naczelnej Rady Lekarskiej

za niezgodne z prawem

Nr DOK - 6/2011

z dn. 25.07.2011 r.:




 


































                                                     

 

(...) Leki homeopatyczne, które uzyskały pozwolenie na dopuszczenie do obrotu produktów leczniczych na terenie Polski, mają taki sam status prawny jak inne leki. Jedynym kompetentnym organem, który decyduje o tym, czy dany produkt leczniczy homeopatyczny zostanie, czy też nie, dopuszczony do obrotu, jest od dnia 1 maja 2011 r. Prezes Urzędu Produktów Leczniczych. (...)

(...) W interesie pacjentów, a zatem w interesie publicznym leży powszechny dostęp do usług medycznych, obejmujących wszelkie formy dopuszczalne obowiązującym prawem, czemu na przeszkodzie staje działalność samorządu lekarzy skierowana przeciwko homeopatii. (...)

Należy podkreślić, że również Minister Zdrowia (por. część ustalającą Decyzji), jako organ najbardziej kompetentny w zakresie generalnej oceny stosunków panujących na rynku farmaceutycznym oraz organ, który do dnia 30 kwietnia 2011 r. podejmował decyzję o dopuszczeniu środków farmaceutycznych do obrotu, dwukrotnie zwrócił się na piśmie do Naczelnej Rady Lekarskiej (pisma z dnia 19 września 2008 r. i 5 stycznia 2009 r.) z prośbą o weryfikację stanowiska Naczelnej Rady Lekarskiej, podnosząc, iż jest ono niezgodne z obowiązującymi aktualnie normami prawnymi i sprzeczne z postanowieniami art. 57 Kodeksu Etyki Lekarskiej. (...)

(...) Zdaniem Ministra Zdrowia, Naczelna Rada Lekarska nie posiada kompetencji w dziedzinie dopuszczania i oceny produktów leczniczych, w związku z czym Minister Zdrowia nie znajduje podstawy prawnej dla jej działań w tym zakresie. Minister Zdrowia podkreślił w swym piśmie, iż obowiązujące w Polsce przepisy umiejscawiają oraz nadają produktowi leczniczemu homeopatycznemu te same prawa, co innym produktom leczniczym przy dopuszczeniu do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jak i w krajach członkowskich Unii Europejskiej. (...)

DECYZJA

Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów

o nałożeniu kary pieniężnej na Naczelną Izbę Lekarską za łamanie prawa: Nr DOK – 6/2011 z dn. 25.07.2011 r.:

I. Na podstawie art. 10 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. Nr 50, poz. 331 ze zm.), po przeprowadzeniu postępowania antymonopolowego wszczętego z urzędu, Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów uznaje za praktykę ograniczającą konkurencję i naruszającą zakaz, o którym mowa w art. 6 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów zawarcie przez Naczelną Izbę Lekarską z siedzibą w Warszawie na krajowym rynku świadczeń zdrowotnych, porozumienia ograniczającego konkurencję na krajowych rynkach sprzedaży produktów leczniczych homeopatycznych wydawanych z przepisu lekarza, polegającego na ograniczaniu dostępu do tych rynków przedsiębiorcom prowadzącym sprzedaż ww. produktów leczniczych, wskutek ograniczenia lekarzom i lekarzom dentystom możliwości ordynowania tych produktów w wyniku przyjęcia przez Naczelną Radę Lekarską stanowiska, iż stosowanie homeopatii stoi w sprzeczności z zasadami etyki lekarskiej i nakazuje zaniechanie jej stosowania.

II. Na podstawie art. 106 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. Nr 50, poz. 331 ze zm.), po przeprowadzeniu postępowania antymonopolowego wszczętego z urzędu, Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów nakłada na Naczelną Izbę Lekarską z siedzibą w Warszawie karę pieniężną w wysokości 49 113,89 zł (czterdzieści dziewięć tysięcy sto trzynaście złotych i osiemdziesiąt dziewięć groszy) , płatną do budżetu państwa, z tytułu naruszenia zakazu określonego w art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. Nr 50, poz. 331 ze zm.) (pkt I sentencji decyzji). (...)


 

 

 

 
 

 

 

ŹRÓDŁO:

http://pthk.pl/2015/03/leki-homeopatyczne-okiem-lekarzy/

http://pthk.pl/2015/03/leki-homeopatyczne-okiem-polakow/

 

 

 

 

 

 

                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                       

 

JAK HOMEOPATA WYBIERA ODPOWIEDNI LEK - TYPOWE REAKCJE NA LEK W OSTREJ CHOROBIE-  DAWKOWANIE

 

 

1. JAK HOMEOPATA WYBIERA ODPOWIEDNI LEK

 

Dobierając odpowiedni lek homeopata porównuje główne cechy analizowanego przypadku z cechami leków. Stara się dobrać najdoskonalszy lek. Obserwuje który najwierniej odzwierciedla istotne cechy przypadku chorobowego, jak wiele lub większość ważnych cech leku odpowiada najsilniej uzewnętrzniającym się objawom choroby. Czy widoczne jest również większość drugorzędnych objawów choroby - choć same w sobie mają one mniejsze znaczenie, to bardzo pomaga to potwierdzeniu trafności dokonanego wyboru, może to także pomóc w dokonaniu ostatecznej selekcji spośróddwóch leków, których obraz jest równie bliski obrazowi choroby. Porównując objawy choroby z obrazem leku, homeopata potwierdza, że najważniejsze objawy nie ścierają się z sobą i nie są sobie przeciwstawne. Na przykład Belladonna , która w próbie lekowej powoduje pojawienie się nagłej i wysokiej gorączki, w dawce leczniczej będzie zwalczać taki właśnie jej przebieg. Jeżeli jednak gorączka pojawiła się u pacjenta dopiero po kilku dniach, wówczas odpowiednim lekiem prawie na pewno nie będzie Belladonna bez względu na to, jak bardzo reszta obrazu choroby pokrywałaby się z obrazem tego leku. Doświadczenie uczy także, że niektóre z leków podaje się przy przeciwstawnych sobie objawach, np. Belladonnie może towarzyszyć w stanach gorączkowych brak pragnienia albo wielkie pragnienie.

W tym miejscu należy umieścić pewne ostrzeżenie. Bardzo rzadko udaje się odnaleźć wszystkie objawy choroby w obrazie leku, nigdy też całe spektrum objawów leku nie występuje w obrazie choroby jednego pacjenta – tak więc homeopata nie będzie starał się znaleźć wszystkich objawów ani na siłę próbować dopasować każdy z nich. O wiele ważniejsze jest odkrycie silnych, specyficznych lub typowych objawów, jak również zaobserwowanie wszelkich symptomów psychosomatycznych – i potraktowanie ich jako wskazówki.

Metoda doboru odpowiedniego leku jest sprawą indywidualną; każdy homeopata znajduje taką, która najbardziej mu odpowiada i która daje dobre rezultaty w kolejnych leczonych przypadkach. Trafność dokonanego wyboru można potwierdzić jedynie po zastosowaniu leku, obserwując poprawę stanu pacjenta.

Homeopatia patrzy na człowieka jako na całość. W trakcie dokonywania ostatecznego wyboru leku wszystkie objawy mają znaczenie. Dobieranie leku to proces naukowej analizy, w czasie której lekarz ocenia wszelkie, różnorakie cechy przypadku, a następnie uważnie zestawia je z najbardziej prawdopodobnymi lekami. Jest to podejście naukowe, logiczne, prowadzące krok po kroku do celu, jakim jest poprawa stanu zdrowia pacjenta

 

 

2. TYPOWE REAKCJE NA LEK W OSTREJ CHOROBIE.

 

 

A.  PACJENT CZUJE SIĘ LEPIEJ.

Homeopata najczęściej powtarza podawania leku, w trakcie gdy zachodzi poprawa stanu pacjenta.

 

B. TUŻ PO PODANIU LEKU OBJAWY NIECO SIĘ NASILIŁY.

Jest to często spotykana reakcja na działanie leku homeopatycznego. Homeopata zapewne każe czekać spodziewając się niedługo polepszenia stanu pacjenta. Im gwałtowniej i ostrzej przebiega choroba , tym szybciej będą następowały zmiany. Zatem w przypadku wolno narastającej temperatury upłynie niekiedy kilka godzin, zanim lek odniesie skutek, podczas gdy przy bardzo wysokiej, skaczącej gorączce pierwszych zmian można spodziewać znacznie szybciej.

 

C. STAN PACJENTA POPRAWIA SIĘ PRZEZ JAKIŚ CZAS.

Przykładowo stan poprawia się przez godzinę lub dłużej, a następnie przestaje się poprawiać i obraz staje się mniej więcej statyczny, lub też kondycja chorego ulega pogorszeniu i następuje nawrót poprzednich objawów - wybrany lek zadziałał i teraz przyszedł czas na powtórzenie dawki. Lub tez objawy się zmienia wtedy najprawdopodobniej homeopata poda kolejny lek.

 

D. NIE MA ŻADNYCH EFEKTÓW.

Często jedyną zmianą jest lepsze ogólne samopoczucie pacjenta, jednak nadal żaden z objawów nie ustąpił. Jest to bardzo ważny znak dobrego oddziaływania leku i nie należy go lekceważyć. Powinno się w takiej sytuacji cierpliwie poczekać na reakcje organizmu i pozostawać w kontakcie z lekarzem.

W przypadkach bardzo ostrych chorób zachodzi niekiedy konieczność stosowania leku bardzo często, aż będzie poprawa. Często w takiej sytuacji rozpuszcza się kilka kulek w szklance czystej wody i w miarę potrzeby podaje pacjentowi łyżeczkę płynu. Czynność tę nazywa się podawaniem leku z wody. Jest to wygodny sposób aplikowania leku bardzo małym dzieciom i osobom starszym.

 

 

Co stanie się w razie nieprawidłowego wyboru leku?

                 Przy leczeniu stanów ostrych możliwy jest tylko dwojaki rezultat zastosowania niewłaściwego leku o niskim stopniu rozcieńczenia:

                                                                          albo nastąpi częściowa, krótkotrwała poprawa, albo też nie zajdzie żadna zmiana.

 

 

 

 

3. DAWKOWANIE

 

Jakie dawki są najczęściej stosowane?

Jednorazowa dawka to przeważnie 3-5 granulek, 1 tabletka, 2,5–15 ml syropu czy 1 czopek w zależności od postaci leku. W razie wystąpienia ostrych dolegliwości w czasie ciąży czy karmienia piersią stosowanie leków o niskich rozcieńczeniach co nie stwarza żadnego zagrożenia ani dla matki, ani dla dziecka.

 

Jakie rozcieńczenie ? 

Przeważnie im wyższe jest rozcieńczenie leku, tym szybciej i głębiej będzie on działał. Jest też wtedy bardziej precyzyjny.

Za niskie stopnie rozcieńczenia uważa się: 5 CH i 9 CH,15CH,

a za wysokie: 30 CH, 200 CH i wyższe.

Im wyższa liczba, tym wyższy stopień rozcieńczenia i zdynamizowania leku. Przeważnie im niższy numer rozcieńczenia, tym częściej trzeba będzie – prawdopodobnie – powtarzać podawanie leku.

 

CO DZIEJE SIĘ DALEJ?

W terapii chorób ostrych stan pacjenta poprawia się z każdą dawką i stopniowo chory wymaga coraz rzadszego podawania leku, aż do momentu całkowitego jego odstawienia po ustąpieniu objawów chorobowych. Inna możliwość: stan pacjenta początkowo się poprawia, ale wkrótce następuje pogorszenie i pojawiają się dodatkowo inne objawy. Pierwszy lek był prawidłowa, ale potrzebny jest teraz kolejny. Homeopata będzie dokonywał wyboru w oparciu o nowe objawy. Pacjent może też – po początkowym polepszeniu – nie reagować na lek i nadal zdradzać obecność tych samych objawów. Oznacza to prawdopodobnie, że wybrany lek był dość bliski, ale nie na tyle, by spowodować stałą poprawę. Po ponownej analizie przypadku lekarz wybierze inny środek leczniczy. Ważne jest zapamiętanie, że gwałtowne, ostre choroby reagują na leki w gwałtowny sposób. Mają one również tendencję do szybkiego „zużywania” leków, co oznacza, że trzeba je początkowo podawać nawet kilka razy na godzinę, jednak zawsze w zgodzie ze zmianami w obrazie symptomów. Choroba rozwijająca się powoli zwykle wymaga podawania leku tylko raz dziennie, a nawet rzadziej. Podczas dokonywania oceny objawów choroby dobry lekarz homeopata potrafi zorientować się, co należy robić; kiedy poczekać, a kiedy podać lek. Można przyjąć jako bardzo ogólną wskazówkę, iż w przypadku prostej choroby ostrej, np. przeziębienie lub katar, lek stosuje się zazwyczaj od trzech do ośmiu razy dziennie, z tym że na początku choroby częstotliwość będzie wyższa niż w okresie późniejszym. Leczenie mniej ostrego kaszlu, przeziębienia, bólu gardła, żołądka itp. wymaga podania leku dwa lub trzy razy dziennie. Absolutnie konieczne jest, aby to pacjent – przez opisanie swoich objawów – wskazał sposób postępowania. Im mniej sztywno i rutynowo podchodzi się do każdego przypadku, tym lepsze będą rezultaty leczenia.

Leki homeopatyczne przechowuje się w szczelnym opakowaniu, z dala od światła słonecznego. Należy stosować oryginalne opakowania, a gdy leki trzeba przenieść, powinno się zadbać o to, by znalazły się w nowej, dobrze oznakowanej buteleczce albo czystej, papierowej kopercie. Choć leki homeopatyczne są o wiele bezpieczniejsze niż leki alopatyczne, również powinno się je trzymać z dala od dzieci. W czasie leczenia chorób wieku dziecięcego niezawodnym potwierdzeniem trafności dokonanego wyboru są dwa symptomy. Pierwszy z nich zaistnieje, gdy u dziecka pojawią się objawy tzw. wydzielania, czyli objawy oczyszczania organizmu, np. nieznaczna wydzielina z nosa, poty. Objawy te ustępują samoistnie po jednym–dwóch dniach, a w tym czasie można zaobserwować poprawę stanu ogólnego dziecka. Drugim znakiem skuteczności podanego leku jest sen. Nie należy budzić dziecka, jeśli śpi ono spokojnym, uzdrawiającym snem.

 

 

Przyjmowanie leku :

1. Granulki czy tabletkę należy ssać pod językiem

do rozpuszczenia.

2. Jama ustna powinna być jak najczystsza:

10–15 minut przed i po zażyciu leku nie powinno się

nic jeść ani pić.

3. Małym dzieciom bądź osobom starszym, leżącym,

leki homeopatyczne podaje się w formie

rozpuszczonej w małej ilości czystej wody

(jako zabezpieczenie przed zakrztuszeniem się),

lub rozbite na proszek.

          
               

 

 

© 2015 Homeopatia Polska - Strona - Forum