Sulfur

 Oczyszczona i sublimowana siarka – S

(3 CH)


POCHODZENIE I OPIS

Sulfur jest oczyszczoną siarką otrzymywaną w procesie sublimacji. Sulfur sublimatum lotum ma postać żółtego proszku, który nie jest rozpuszczalny ani w wodzie, ani w alkoholu.

DZIAŁANIE OGÓLNE

Siarka w postaci związków nieorganicznych lub organicznych jest jednym z podstawowych elementów konstytucjonalnych, biorących udział w licznych reakcjach enzymatycznych oraz procesach energetycznych mających podstawowe znaczenie w procesach syntezy zachodzących w żywych organizmach, niezbędnych do ich funkcjonowania.

METABOLICZNA I PLASTYCZNA ROLA SIARKI

Świadczy o niej:

– duża zawartość siarki w białkach wchodzących w skład skóry i przydatków skóry

– występowanie siarczanów w mukopolisacharydach biorących udział w budowie tkanki łącznej oraz w przebiegu wszystkich procesów zapalnych

– rola innego mukopolisacharydu – heparyny, dobrze znanej z działania przeciwkrzepliwego

– występowanie różnych postaci siarki w wielu narządach:
w wątrobie, gdzie pełni funkcję odtruwającą
• w innych narządach wewnętrznych
w obrębie ściany naczyń tętniczych
w obrębie układu kostno-stawowego
w surowicy krwi

– znaczenie mostków dwusiarczkowych w czynności licznych układów enzymatycznych.

DOŚWIADCZALNE BADANIA PATOGENETYCZNE

Wykazały one, że Sulfur jest najszerzej i najgłębiej działającym lekiem spośród wszystkich leków zawartych w homeopatycznej materia medica. Objawy wywołane przez siarkę obserwuje się w obrębie:

– skóry
błon śluzowych
błon surowiczych
tkanki łącznej
układu krążenia, zarówno krążenia żylnego, jak i tętniczego, w obrębie którego obserwuje się objawy przekrwienia, głównie w obrębie żyły wrotnej
– wątroby.

Podsumowując, rozcieńczona i zdynamizowana siarka:

– wywiera korzystne działanie w przebiegu licznych podostrych lub przewlekłych procesów zapalnych

– bierze udział w regulacji krążenia tętniczego i żylnego
– ułatwia detoksykacyjną czynność wątroby.

Sulfur jest podstawowym lekiem psorycznego sposobu reagowania (patrz dalej).

OBJAWY CHARAKTERYSTYCZNE

A – ODCZUCIA

Uczucie pieczenia:
• w obrębie podeszew, poszukiwanie zimnych miejsc w łóżku
• w obrębie szczytu głowy i w obrębie dłoni
• skóry, błon śluzowych, przekrwionych okolic ciała, żylaków kończyn dolnych i guzków krwawniczych.

Uczucie ciepła, rzadziej uczucie zimna.

Świąd nasilający się w ciepłym łóżku, pod wpływem kontaktu z wełną.

  • • Ostre, rozrywające bóle spowodowane uszkodzeniem tkanek.

B – MODALNOŚCI

POGORSZENIE

w ciepłym łóżku, w cieple zamkniętych pomieszczeń
ogólnie pod wpływem ciepła, ale pacjent wykazuje szczególną wrażliwość na zimne powietrze, zimne kąpiele; łatwo się zaziębia, gdy się odkrywa lub pod wpływem najmniejszego przeciągu – pod wpływem wilgotnej pogody, zimnych przemywań
– pod wpływem wilgotnych, ciepłych okładów

– wczasie  długiego, nieruchomego stania
– w spoczynku, lub przeciwnie
– pod wpływem ruchu
– przy przyjmowaniu postawy wyprostowanej lub przy podnoszeniu się z pozycji siedzącej
– po przebudzeniu się
o godzinie jedenastej (przed południem)
okresowo (w rytmie co 7 lub 14 dni).

POPRAWA

– pod wpływem suchej i ciepłej pogody (gdy nie jest ani zbyt ciepło, ani zbyt zimno) – pod wpływem ruchu, niekiedy pod wpływem spoczynku.

Niektóre wyżej wymienione modalności mogą się wydawać przeciwstawne. Niemniej jednak można je zaobserwować u tego samego pacjenta rytmie dobowym lub w przebiegu ewolucji jego choroby.

Naprzemienne występowanie modalności jest charakterystyczne dla ogólnego sposobu reagowania, w przypadku którego w pewnych sytuacjach uzasadnione jest podanie leków o działaniu uzupełniającym.

C – OBJAWY TOWARZYSZĄCE

  • Zaczerwienienie naturalnych otworów ciała: brzegów powiek, ujścia przewodu słuchowego (lub całego ucha), brzegów otworów nosowych, warg, sromu, ujścia cewki moczowej, odbytu.
  • Podrażniające wydzieliny.

 

  • • Pragnienia i awersje pokarmowe:

– silne pragnienie i osłabione łaknienie

pragnienie słodyczy, napojów alkoholowych, dobrze przyprawionych potraw

– awersja do mięsa.


  • • Obfita biegunka nocą, a przede wszystkim w godzinach porannych, zmuszająca chorego do wstania z łóżka.
  • • Płytki sen.
  • • Poty:

– o nieprzyjemnym zapachu, miejscowe, mogące przejść w uogólnione

– silna potliwość pod pachami i w okolicy narządów płciowych.

  • • Gorączka:

– stale utrzymujące się przegrzanie głowy i twarzy lub uderzenia gorąca, zaczerwienione policzki, zimne stopy lub piekące dłonie i podeszwy

– silne pragnienie

– skóra bardzo sucha i piekąca, a następnie występowanie częściowych potów (kark i potylica)

– kwaśne poty działające podrażniając, o nieprzyjemnym zapachu.

OGÓLNY SPOSÓB REAGOWANIA

Sulfur jest podstawowym lekiem homeopatycznym psorycznego sposobu reagowania 53, 54 dla którego działania charakterystyczne są:

okresowość objawów chorobowych

współistnienie, występowane po sobie i/lub naprzemienne występowanie

• nawracających zmian skórnych na tle alergicznym lub innym
• objawów wywołanych podostrym lub „przewlekłym procesem zapalnym toczącym się w obrębie błon śluzowych i surowiczych oraz
• objawów ze strony układu krążenia, przewodu pokarmowego i/lub związanych z czynnością wątroby

skłonność do chorób i pasożytniczych

brak reakcji na dobrze dobrane leki homeopatyczne.

Pacjentowi, u którego na podstawie zebranego wywiadu, dotyczącego zarówno osobistej, jak i rodzinnej przeszłości chorobowej, stwierdza się występowanie psorycznego sposobu reagowania i u którego stwierdza się brak reakcji lub niewielką reakcję na przepisane leczenie, należy podać kitka dawek Sulfur w kolejno wzrastających rozcieńczeniach, od 9 do 30 CH.

Sulfur stosuje się również w przypadku obserwacji niezupełnej*.

Niemniej dokładne opisanie przeszłości chorobowej pacjenta oraz określenie aktualnych wyników badania przedmiotowego wskazuje zwykle na istnienie jednego lub kilku elementów charakterystycznych dla podłoża chorobowego Sulfur. Na przykład:

– istnienie świeżej lub zadawnionej zmiany skórnej, często z towarzyszącym świądem, po którym występuje uczucie pieczenia nasilającego się w cieple łóżka lub pod wpływem kontaktu z wodą

uczucie pieczenia nasilające się pod wpływem ciepła, zwłaszcza w ciepłym łóżku

– pieczenie czubka głowy, podeszew oraz w obrębie błon śluzowych, w miejscu „ich podrażnienia

– wydzielanie bądź wydalanie podrażniających wydzielin o nieprzyjemnym zapachu, powodujących zaczerwienienie wokół otworów, przez które odbywa się wydalanie (otwory nosowe, odbyt)

patologiczne zaczerwienienie otworów ciała wywołane miejscowym procesem przekrwiennym w obrębie warg (czerwień cynobrowa), brzegu powiek, uszu

zaburzenia krążenia tętniczego (nadciśnienie tętnicze), a przede wszystkim żylnego: zastój krążenia wrotnego, swędzące guzki krwawnicze (podrażnienie odbytu), żylaki kończyn dolnych (bardziej nasilone po stronie lewej).

Pacjent, u którego występuje ten sposób reagowania ogólnego, kojarzący się z obrazem działania Sulfur, najczęściej będzie zgłaszał się do lekarza z powodu mniej lub bardziej zlokalizowanych objawów czynnościowych, mających zwykle podłoże alergiczne, i/lub z powodu objawów wywołanych uszkodzeniem tkanek, w stosunku do których Sulfur wykazuje tropizm. Oczywiście w każdym z tych przypadków przepisując Sulfur należy wziąć pod uwagę wszystkie elementy, tj. psoryczną dziedziczną przeszłość chorobową pacjenta oraz przebyte choroby, począwszy od wczesnego dzieciństwa.

TYP WRAŻLIWY

Przypomnijmy, że typ wrażliwy został zdefiniowany jako jednoczesne występowanie u pacjenta charakterystycznych skłonności chorobowych, określonej budowy ciała i szczególnego typu zachowania.

Znaczenie terapeutyczne i liczne powiązania Sulfur z innymi lekami czynią z niego główny lek homeopatycznej materia medica. Każdy może pewnego dnia skorzystać z dobroczynnego działania tego leku.

Niemniej jednak lekarze homeopaci usiłowali opisać charakterystyczne cechy występujące u osób wykazujących wrażliwość na działanie Sulfur większą od przeciętnej.

SKŁONNOŚCI CHOROBOWE

Skłonności chorobowe u osób wrażliwych wynikają przede wszystkim ze szczególnego podłoża genetycznego, warunkującego występowanie różnych dolegliwości składających się na ogólny sposób reagowania. Dolegliwości te są dość liczne:

– zmiany w obrębie skóry, błon śluzowych, surowiczych
– choroby układu krążenia
– zaburzenia metaboliczne oraz wynikające z zaburzeń czynności wątroby i in.
– naprzemienne, jednoczesne lub występujące po sobie zaburzenia dotyczące różnych narządów.

MORFOLOGIA

Próby usystematyzowania typologii z definicji pozostają poza ramami drogi doświadczalnej, na podstawie której powstała materia medica. Z praktycznego punktu widzenia cechy morfologiczne pozwalają na uporządkowanie wszystkich elementów, umożliwiając tym samym lepsze zrozumienie powiązań pomiędzy lekami. Jeśli w ścisłym tego słowa znaczeniu nie występuje typ wrażliwy Sulfur, lek ten będzie wpływał i uzupełniał klinicznie działanie leków określanych jako leki konstytucjonalne (tj. pochodzące z substancji wchodzących w skład, organizmu). A zatem w przypadku Sulfur morfologia będzie bardzo różnorodna.

Idąc śladami Antoine'a Nebela i André Rouyego, Henri Bernard opisał „biotyp sulfuryczny"55, który umieścił w centralnym punkcie biotypologii homeopatycznej. Pozostałe biotypy, uporządkowane w odniesieniu do Sulfur, miałyby tworzyć
– łącząc się w różnych proporcjach
– liczne typy pośrednie, najczęściej spotykane w populacji.

O ile rzeczywiste istnienie w pełni zrównoważonego biotypu pośredniego jest podawane w wątpliwość (ponieważ typ wrażliwy z definicji jest typem wykazującym skłonność do pewnych chorób), o tyle wiele przecież pokoleń lekarzy homeopatów usiłowało opisać sposób zachowania osób wykazujących szczególną, większą od przeciętnej wrażliwość na działanie Sulfur.

ZACHOWANIE

Typ Sulfur, otyły albo szczupły, będąc w pełni zdrowia jest osobą aktywną i optymistycznie nastawioną do życia. Jeżeli jednak coś mu dolega, staje się zrzędliwy, rozdrażniony, leniwy, Dotyczy to zwłaszcza szczupłego typu Sulfur, który jest osobą bardziej wrażliwą.

Natomiast takie cechy, jak wprowadzanie nieładu, bałaganu oraz nonszalancja, skłonność do filozofowania, tzw. filozof w łachmanach – przesadnie opisywane przez Nasha56 – obecnie są podawane w wątpliwość i oczywiście nie należą do objawów patogenetycznych leku.

Otyły typ „Sulfur" to osobnik o zaokrąglonych kształtach, pletoryczny, zadowolony z życia. Zawsze jest mu za gorąco. Lubi używać życia. Wesoły, serdeczny, otwarty i bardzo towarzyski, zawsze jest bardzo aktywny. Obdarzony ogromną odpornością fizyczną, bez umiaru podejmuje wysiłek fizyczny i niekiedy intelektualny. Impulsywny, gwałtownie reaguje na przeszkody nagłymi wybuchami, w czasie których jego z natury zaróżowiona twarz robi się bardzo czerwona. Niezdolny do chowania urazy, nie rozumie pretensji osób, które przytłacza swoimi atakami agresji. W gruncie rzeczy jego złość jest jedynie burzliwym przejawem jego ekspansywności.

Typ szczupły „Sulfur" jest wysoki, pochylony, szybko się męczy, nie jest w stanie długo przebywać nieruchomo w pozycji stojącej. Około godziny 11. odczuwa charakterystyczne uczucie pustki w żołądku z napadem wilczego głodu i ogólnym osłabieniem. Wrażliwy na zimno, źle znosi upały i nigdy nie jest zadowolony z pogody, chyba że przebywa w suchym klimacie, niezbyt gorącym i niezbyt chłodnym.


Szczupły typ „Sulfur" nie ma tej odporności i zdrowia, które charakteryzują osoby otyłe. Brak równowagi neuroendokrynologicznej powoduje występowanie – na przemian – okresów pełni sił i słabości, tym bardziej wyraźnych, im bliższy będzie typowi fosforycznemu. Szczupły typ „Sulfur" jest aktywny jedynie w okresach dobrego samopoczucia. Wówczas charakteryzuje go optymizm – podstawowa cecha typu sulfurycznego, otwartość na ludzi i ekstrawersja. Pod wpływem zmęczenia staje się niezdecydowany i leniwy. To lenistwo fizyczne, mające swoje źródło w osłabieniu, może iść w parze z aktywnością intelektualną, niekiedy nieuporządkowaną i w stylu bohemy.

W opisie H. Bernarda odnajdujemy portret sporządzony przez Nasha. Jest to opis karykaturalny i przepisując dany lek należy podchodzić z dużą rezerwą do tego rodzaju opisów.

Opisy te przytaczamy jedynie w celu przedstawienia kontekstu historycznego różnych hipotez formułowanych od czasów Hahnemanna. Specjaliści nie stosujący leków homeopatycznych sformuowali zresztą podobne hipotezy ontogenetyczne (Martiny).

W rzeczywistości wszystkie te opisy przedstawiające chorych odpowiadają opisom klinicznym pacjentów, którzy, ze względu na konstytucję i tryb życia, będą wykazywali skłonność do zapadania na choroby charakterystyczne dla działania Sulfur. Jak wiemy, są one liczne i różnorodne.

Opisy te, na które składają się objawy somatyczne, sposób zachowania i cechy psychiczne, wydają się interesujące i pociągające dla medycyny określanej mianem holistycznej, ale mogą prowadzić do błędów pojęciowych, stać się źródłem pomyłek, gdyż stwarzają możliwość wyjścia poza spójność metody homeopatycznej.

Należy pamiętać, że w metodzie homeopatycznej przy przepisywaniu leków należy brać pod uwagę jedynie:

– objawy patognomoniczne dla danej choroby (anatomo- lub fizjopatologiczne), którym towarzyszą:

– charakterystyczne objawy sposobu reagowania pacjenta, wynikające z toczącego się procesu chorobowego

– objawy, które mają lustrzane odbicie w farmakologii substancji leczniczych, warunek sine qua non, aby te substancje można było uznać za „homeopatyczne" w odniesieniu do objawów występujących u pacjenta.

Zatem, im dany lek będący polichrestem (Sulfur, Arsenicum, Phosphorus i in.) ma większe zastosowanie terapeutyczne, tym bardziej można go stosować u osób o różnej budowie ciała i o różnym sposobie zachowania. Natomiast uzasadnianie doboru leku budową ciała lub sposobem zachowania pacjenta jest błędem sylogistycznym, przeczącym podstawowym zasadom homeopatii.

PODSTAWOWE WSKAZANIA KLINICZNE I DAWKOWANIE

A – WSKAZANIA W CHOROBACH OSTRYCH I PODOSTRYCH

 

Ze względu na udział siarki w licznych mechanizmach regulacyjnych, Sulfur wskazany jest:

W ostrych stanach gorączkowych, utrzymujących się przewlekle lub ustępujących, z zaczerwienieniem twarzy, zimnymi stopami lub piekącymi podeszwami, suchą i gorącą skórą.

W chorobach wysypkowych przebiegających z gorączką.

W ostrych procesach zapalnych (toczących się w obrębie skóry, błon śluzowych, surowiczych lub tkanki łącznej).

W wyżej wymienionych wskazaniach, w celu uniknięcia nasilenia procesów przekrwienia lub zapalnych przebiegających niekiedy z powikłaniami ropnymi w przypadku przestrzeni zamkniętych – Sulfur należy podawać w odpowiednio wysokich rozcieńczeniach. Jedna dawka Sulfur 9 lub 15 CH podana na samym początku infekcji przyspiesza rozwój choroby, umożliwiając tym samym szybsze pojawienie się charakterystycznych objawów klinicznych.

B – WSKAZANIA W CHOROBACH PRZEWLEKŁYCH

1 – CHOROBY SKÓRY

▲ Ś
wiąd nasilający się w cieple łóżka.
Wszystkie typy zmian skórnych (rumieniowe, pęcherzykowe, sączące lub suche) pod warunkiem, że ich wspólnym mianownikiem jest świąd nasilający się w cieple łóżka i pod wpływem wody (zimnej lub ciepłej); po świądzie sprawiającym przyjemność zmysłową występuje uczucie pieczenia.
Wyprysk atopowy lub kontaktowy we wszystkich jego postaciach i o każdym umiejscowieniu.
Świerzbiączka.
Opryszczka.
Świerzb. W tym przypadku celu zniszczenia świerzbowca konieczne jest zastosowanie leczenia miejscowego (klasycznego – przyp. tłum.). Sulfur zmniejsza jedynie nasilenie świądu oraz modyfikuje podłoże chorobowe pacjenta.
Skłonność do tworzenia się czyraków, nawracających jęczmieni, trądziku kostkowatego.

▲ Zapalenie powiek.

▲ Odmrożenia.

Sulfur może spowodować chwilowe nasilenie zmiany skórnej. Dlatego też należy przestrzegać stosowania odpowiednich technik dawkowania:

nie należy podawać Sulfur ani w zbyt niskich rozcieńczeniach, ani zbyt często

należy wziąć pod uwagę indywidualną reakcję pacjenta, zalecając na przykład następujące dawkowanie:

  • • dawkę mikrogranulek Sulfur 9 CH rozpuścić w pięciu łyżkach czystej wody i przyjmować jedną łyżkę roztworu codziennie, uprzednio wstrząsając roztwór
  • • następnie podawać Sulfur w wyższym rozcieńczeniu, tj. 15 CH, stosując takie samo dawkowanie, a jeśli leczenie nie da oczekiwanych efektów, zastosować rozcieńczenie 30 CH.

    W przypadku wystąpienia nadmiernej reakcji leczenie należy przerwać.

 

2 – CHOROBY UKŁADU ODDECHOWEGO

ALERGIE ODDECHOWE

Naczynioruchowy nieżyt błony śluzowej nosa pojawiający się okresowo lub nieokresowo: suchość błony śluzowej nosa ze skłonnością do niedrożności nosa lub przeciwnie – wyciek piekącej wydzieliny podrażniającej otwory nosowe. Częste kichanie. Świąd nosa.
Astma oskrzelowa nasilająca się w nocy, zmniejszająca się po otwarciu okna i pod wpływem oddychania świeżym powietrzem.

W tych wskazaniach Sulfur należy podawać w dawkach tygodniowych, rozcieńczeniu 9 CH, a następnie w rozcieńczeniu 15 lub 30 CH. Wraz z występującą poprawą należy zwiększać odstępy czasu pomiędzy przyjęciami leku.

NAWRACAJĄCE STANY ZAPALNE BŁON ŚLUZOWYCH UKŁADU ODDECHOWEGO

Przewlekły nieżyt błon śluzowych z wyciekiem ropnej wydzieliny o nieprzyjemnym zapachu. Obrzęknięty, zaczerwieniony, bolesny nos ze skłonnością do krwawień.

Przewlekłe zapalenie oskrzeli z mokrym kaszlem i odkrztuszaniem zielonkawej wydzieliny.

Lek należy przepisywać w dawkach tygodniowych, w rozcieńczeniu 9 lub 15 CH.

3 – CHOROBY PRZEWODU POKARMOWEGO

 

▲ Zapalenie jamy ustnej, alty.
▲ Nieżyt błony śluzowej żołądka.
Migreny wywołane zaburzeniami trawienia i czynności wątroby, migreny występujące pod koniec tygodnia.
Tak zwane przekrwienie wątroby występujące zwykle u osób dużo jedzących i nadużywających alkoholu (Phosphorus, Nux vomica):
– przekrwiona i bolesna wątroba
– wzdęcia i gazy o nieprzyjemnym zapachu
– zaparcia z piekącymi i swędzącymi guzkami krwawniczymi
– niekiedy mogą występować biegunki, zwłaszcza po przebudzeniu; ponadto mogą wystąpić:
– stan podżółtaczkowy i odbarwione stolce
– uczucie pustki w nadbrzuszu występujące późnym rankiem z niepowstrzymaną potrzebą jedzenia lub picia alkoholu.
Stany zapalne jelit.

Sulfur należy przepisywać w rozcieńczeniu 9 CH, pięć granulek raz dziennie. Wraz z poprawą należy zwiększać odstępy czasu w przyjmowaniu leku. Dodatkowo, jeżeli jest to niezbędne, podawać lek w wysokich rozcieńczeniach, w krótszych lub dłuższych odstępach czasu.

4 – DOLEGLIWOŚCI STAWOWE

Sulfur może wspomagać działanie wszystkich leków stosowanych w podostrych lub przewlekłych dolegliwościach reumatycznych. Natomiast nie należy go stosować w przypadku ostrego bakteryjnego zapalenia stawów, zwłaszcza jeśli istnieje podejrzenie zmian ropnych. Ze względu na działanie w obrębie błony maziowej, Sulfur uzupełnia działanie Bryonia. Działa w obrębie wszystkich stawów, ale szczególnie:

– w obrębie kończyn górnych: stawy łopatkowo-ramienne, nadgarstki, śródręczno-paliczkowe stawy kciuka

– w obrębie kończyn dolnych,: stawy kolanowe
– w przypadku dolegliwości reumatycznych pojawiających się w kierunku zstępującym
– w przypadku zapalenia stawów miednicy, w początkowym stadium (Medorrhinum)

– w przypadku bólu okolicy lędźwiowej, jeśli obserwuje się pogorszenie podczas przechodzenia z pozycji siedzącej do pozycji stojącej; pacjent wstaje stopniowo, chodzi pochylony, a poprawa występuje dopiero podczas chodzenia.

Sulfur należy podawać w rozcieńczeniu 9 CH, pięć granulek raz dziennie przez pięć dni w tygodniu i, jeśli zachodzi potrzeba, przez kilka miesięcy, zachowując tygodniową przerwę w miesiącu. Częstotliwość podawania leku należy uzależnić od występowania dolegliwości bólowych. W przypadku pacjentów wrażliwych na działanie Sulfur, u których stwierdza się dnę, lek należy przepisywać w wysokich rozcieńczeniach, 15 lub 30 CH, jedną dawkę tygodniowo lub raz do dwóch razy w miesiącu.

5 – CHOROBY KRĄŻENIA

Początkowe stadium labilnego nadciśnienia tętniczego. W tym przypadku obserwuje się miejscowe przekrwienie z towarzyszącym uczuciem ciepła i pieczenia szczytu czaszki, stóp, klatki piersiowej oraz uderzenia gorąca, szum w uszach, zawroty głowy i wrażenie ciężkiej głowy.

W przypadku nadciśnienia tętniczego, zwłaszcza związanego z okresem menopauzy, należy pamiętać o skuteczności Strontium carbonicum*, leku, w którego obrazie działania występują objawy ze strony układu krążenia podobne do objawów w obrazie działania Aurum metallicum i Lachesis, z tym że w przypadku Strontium carbonicum uderzenia gorąca i bóle głowy zmniejszają się pod wpływem ciepła. Lek ten należy przepisywać w rozcieńczeniu od 5 do 9 CH, raz do dwóch razy dziennie.

Spośród uzupełniających leków objawowych należy także wymienić Amyl nitrosum, w którego obrazie działania uderzeniom gorąca do głowy towarzyszy niepokój oraz uczucie zimna w obrębie całego ciała i obfite poty. Lek ten należy przepisywać w rozcieńczeniu 5 lub 9 CH, raz do dwóch razy dziennie.

Początkowe stadium niewydolności lewokomorowej:

– uczucie kołatania serca

– duszność budząca pacjenta w nocy, występująca w czasie wchodzenia po schodach lub pojawiająca się pod wpływem każdego wysiłku fizycznego

– uczucie braku powietrza z wrażeniem ciężaru spoczywającego na klatce piersiowej

– wrażenie, że serce jest tak duże, że nie mieści się w klatce piersiowej.

Lek należy przepisywać w dawkach tygodniowych w rozcieńczeniu 9 lub 15 CH.

6 – CHOROBY DRÓG MOCZOWYCH I NARZĄDÓW PŁCIOWYCH

Nocne nietrzymanie moczu u dzieci (u których występuje ponadto sposób reagowania charakterystyczny dla Sulfur). Lek należy stosować w wysokich rozcieńczeniach, niezbyt często.

Przewlekłe zapalenie pęcherza moczowego, objawy związane z chorobami gruczołu krokowego. Lek podawać w rozcieńczeniu 9 CH.

▲ Zapalenie pochwy, upławy. Lek należy podawać w rozcieńczeniu 9 CH.

 

7 – CUKRZYCA

Jako leczenie wspomagające w leczeniu cukrzycy osób otyłych. Lek należy podawać w rozcieńczeniu 9 CH, pięć dni w tygodniu.

––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––

53 Demarque D., Techniques homéopathiques, Ed. BOIRON, 1989, s. 73 i następne.

54 Jouanny J., Crapanne J. B., Dancer H., Masson J. L., Thérapeutique homéopathique, t. 2: Possibilités en pathologie chronique, Ed. BOIRON, 1988, s. 13 i następne. Wyd. polskie: Leczenie homeopatyczne, t. 2: Choroby przewlekłe, Ed. BOIRON we wsp. z IW Daimonion, 1998, s. 13 i następne.

55 Bernard Henri, Traité de médecine homéopathique, Unda-Van den Broèl, s. 158 i następne.

56 Nash E. B., Guide de thérapeuthique homéopathique, przekład francuski z trzeciego wydania amerykańskiego (1907): R. Demarque, Ed. BOIRON, 1984.

* Tak zwana obserwacja niezupełna jest to obserwacja, w przypadku której nie można ustalić konkretnych objawów umożliwiających wybór leku homeopatycznego.


* Lek ten stosuje się również w przypadku utrzymywania się dolegliwości bólowych związanych z dawno przebytym zwichnięciem stawu skokowego.

SULFUR 1 001 min

SULFUR 2 001 min

SULFUR 3 001 min

SULFUR 4 001 min

SULFUR 5 001 min

 

 SULFUR 6 001 min

SULFUR 7 001 min

SULFUR 8 001 min

SULFUR 9 001 min

SULFUR 10 001 min

 

• Palące bóle, wykwity skórne, uczucie swędzenia

• Cuchnący zapach potu i wszelkich wydzielin

• Awersja do mycia się

• Sucha, łuszcząca się skóra

• Silne pragnienie

• Przekrwienia

• Pogorszenie w cieple

• Uczucie głodu o 11.00

 

 

 

OGÓLNY OBRAZ

 

Sulfur jest bardzo ważnym lekiem homeopatycznym, działającym na wielu poziomach organizmu ludzkiego. Często wskazany jest dla silnych, zdrowych ludzi, którzy są wrażliwi emocjonalnie.

 

 

OBJAWY WIODĄCE

 

Palące bóle, wykwity skórne, uczucie swędzenia. Palący ból stóp, oczu, uszu, nosa, gardła, czubka głowy, żołądka i w klatce piersiowej. Cuchnący zapach potu i wszelkich wydalin. Awersja do mycia się, które pogarsza stan skóry. Woda i kąpiel pogarszają stan chorego. Zazwyczaj silne pragnienie. Uczucie gorąca na czubku głowy. Uczucie palenia w stopach, nasilające się w łóżku nocą. Pogorszenie w cieple. Wykwity skórne swędzą i pieką. Pogorszenie nocą, a także podczas stania i kąpieli. Poprawa podczas siedzenia lub leżenia. Uczucie głodu o 11.00, pacjent czuje się bliski omdlenia. Nieżyt wszystkich błon śluzowych, ropienie z cuchnącą wydzieliną, owrzodzenia, drażniące wydzieliny. Piekące, kłujące, wędzące wysypki; dolegliwości nasilają się w cieple. Skóra łatwo reaguje na zmiany atmosferyczne; czerwienieje pod wpływem wiatru i zimna. Swędzenie skóry nasila się w cieple; drapanie przynosi ulgę, ale pojawia się uczucie pieczenia. Bezsenność, ale pacjent gorzej się czuje, kiedy długo śpi. Biegunka, która zrywa chorego z łóżka, nasilająca się o 5.00 nad ranem. Dolegliwości zmniejszają się chwilowo, a następnie powracają. Zaczerwienienie wokół otworów ciała. Nocny kaszel. Chory jest niecierpliwy, gwałtowny w reakcjach i łatwo wpada w gniew w ostrych stanach.

 

 

OSOBOWOŚĆ SULFUR

 

Pacjent Sulfur jest egoistyczny, egocentryczny. Chory jest gwałtowny w reakcjach, łatwo się obraża.

 

 

ŹRÓDŁO LEKU

 

Sulfur powstaje z oczyszczonej siarki, która zawsze stanowiła ważny środek leczniczy.
Siarka, surowiec dla Sulfur. Lek został przebadany przez Hahnemanna i opisany w czwartym tomie Materia Medica Pura.

 

 

Zdjęcie/źródło:

http://www.gudjons.com/en/remedies/list-remedies/s/sulfur.html

 

 

sulphur - gudions
Znajduje się w: Materia Medica
© 2015 Homeopatia Polska - Strona - Forum