Agaricus muscarius

Amanita muscaria (L. ex Fries) Hooker

Muchomor czerwony

Agaricaceae - Bedłkowate

(TM)

POCHODZENIE I OPIS

Muchomor czerwony- (Amanita muscaria), nazywany również muchomorem trującym, jest grzybem rosnącym na terenach o klimacie łagodnym. Jest rozpoznawany po swoim jaskrawym czerwonopomarańczowym kapeluszu usianym białymi kropkami. Poza białymi kropkami różni się od muchomora jadalnego (Amanita caesarea) blaszkami i białą nóżką, która w przypadku muchomora jadalnego ma zabarwienie żółtozłote.

Do podstawowych związków wykazujących działanie farmakologiczne i/ lub toksyczne należą:

  • muskaryna o działaniu parasympatykomimetycznym, występująca w ilościach śladowych
  • kwas ibotenowy i muskazkon o działaniu atropino podobnym, podobnie z resztą jak muscymol, związek otrzymywany w wyniku dekarboksylacji kwasu ibotenowego; w objawach zatrucia dominują objawy przypominające działanie atropiny
  • muskaryna o działaniu kuraryzującym
  • cholina, betaina, lecytyna.

DZIAŁANIE OGÓLNE

TOKSYKOLOGIA

Zatrucie Agaricus muscarius charakteryzuje się przede wszystkim:

  • Zaburzeniami ze strony układu pokarmowego związanymi z podrażnieniem błony śluzowej żołądka.
  • Zaburzeniami wywołanymi zatruciem związkami zbliżonymi do atropiny. Do tej grupy objawów należą:
  • zaburzenia neurosensoryczne: pobudzenie, majaczenia, halucynacje wzrokowe i słuchowe, naprzemienna nadpobudliwość i senność
  • kurcze i mioklonie, zaburzenie koordynacji ruchowej
  • rozszerzenie źrenic, zmniejszone wydzielanie śliny.

Pomimo występowania substancji o działaniu parasympatykomimetycznym (przede wszystkim muskaryny) w obrazie zatrucia dominują objawy charakterystyczne dla działania atropiny. Dlatego też obraz zatrucia muchomorem czerwonym jest tak bardzo podobny do zatrucia roślinami należącymi do rodziny Psiankowatych.

BADANIA DOŚWIADCZALNE

Badania nad działaniem patogenetycznym i obserwacje kliniczne uzupełniają dane farmakologiczne i potwierdzają istnienie głównych punktów uchwytu działania Agaricus, do których należą:

  • układ nerwowy i mięśniowy, w obrębie którego obserwuje się:
  • kurcze mięśniowe:
    • tiki twarzy, zez
    • kręcz szyi
    • ruchy pląsawicze przebiegające ze wzmożonym napięciem mięśniowym w obrębie kończyn
    • bolesne, wzmożone napięcie mięśni przykręgosłupowych, przy czym ból nasila się przy pochyleniu do przodu
    • wzmożone napięcie mięśni tułowia z uczuciem ucisku, duszności i z występowaniem napadowego kaszlu
  • wystąpienie objawów neurologicznych i mięśniowych, świadczących o nasileniu zmian:
    • pobudzenie euforyczne z towarzyszącym słowotokiem występujące na przemian z
    • postawą depresyjną, zaburzeniami zachowania i charakterologicznymi
    • zaburzeniami koordynacji motorycznej, wynikającymi ze złożonych mechanizmów patofizjologicznych.
  • Skóra:
  • swędzący rumień
  • zaburzenia czucia powierzchownego występujące pod wpływem zimna.
  • Przewód pokarmowy: podrażnienie błony śluzowej żołądka i jelit.

OBJAWY CHARAKTERYSTYCZNE

  • ODCZUCIA
  • Miejscowe, lodowate zimno (kończyny, plecy).
  • Uczucie kłucia porównywanie do wbijania licznych lodowatych igieł.
  • Uczucie pieczenia ze świądem.
  • Uczucie mrowienia, dreszcze, „jakby po skórze pełzały owady”.
  • Silny ból sprawiający wrażenie przemieszczania się wzdłuż rdzenia kręgowego.
  • Uczucie ucisku i duszności w klatce piersiowej.
  • Ociężałość i uczucie szybkiego męczenia się oraz osłabienia mięśni kończyn dolnych.
  • MODALNOŚCI

POGORSZENIE

  • pod wpływem zimna, na mrozie
  • pod wpływem wysiłku intelektualnego i umysłowego.

POPRAWA

  • pod wpływem umiarkowanego wysiłku fizycznego.
  • OBJAWY TOWARZYSZĄCE
  • Niezgrabność ruchowa kończyn górnych, częste upuszczanie przedmiotów.

CZYNNIKI ETIOLOGICZNE

  • Przyjmowanie leków o działaniu psychostymulującym lub odurzającym
  • alkoholizm
  • następstwa urazów rdzenia kręgowego lub powikłania po dawno przebytym zapaleniu opon mózgowo- rdzeniowych i mózgu.

TYP WRAŻLIWY

Ze względu na działanie farmakodynamiczne w obrębie sfery czuciowej do osób dobrze reagujących na Agaricus najczęściej należą:

  • dzieci opóźnione psychoruchowo
  • osoby dorosłe lub w podeszłym wieku mające skłonność do drżeń i u których stwierdza się niedorozwój umysłowy
  • osoby z objawami zatrucia lekami psychotropowymi.

W przypadku wskazań wynikających z objawów zatrucia, takich jak odmrożenia, dolegliwości o podłożu spastycznym, stwierdzenie typu wrażliwego nie jest konieczne.

PODSTAWOWE WSKAZANIA KLINICZNE I DAWKOWANIE

  • WSKAZANIA NEUROSENSORYCZNE I MIĘŚNIOWE

     ▲ Tiki, dolegliwości związane ze wzmożonym napięciem mięśniowym i ruchy pląsawicze.

     ▲ Drżenia różnego pochodzenia, przede wszystkim starcze (Gelsemium).

     ▲ Bóle kręgosłupa i wzmożone napięcie mięśni przykręgosłupowych.

     ▲ Zaburzenia intelektualne, zachowania i charakterologiczne.

     ▲ Bóle w klatce piersiowej przypominające dusznicę bolesną.

Agaricus muscarius należy przepisywać w rozcieńczeniu 15 lub 30 CH, codziennie po pięć granulek. Zwiększać odstępy pomiędzy kolejnymi przyjęciami leku wraz z poprawą, do jednej dawki (= 10 granulek) tygodniowo.

Objawy występujące w obrazie działania tego leku uzasadniają jego zastosowanie                             w zespołach neuro- algo- dystroficznych, które bywają konsekwencją chorób naczyń wieńcowych lub przebytego urazu.

Agaricus należy podawać w rozcieńczeniu 9 CH, dwa razy dziennie.

  • WSKAZANIA DERMATOLOGICZNE

     ▲ Odmrożenia z towarzyszącymi parestezjami (Pulsatilla, Tuberculinum, Psorinum).

     ▲ Samoistna sinica kończyn.

     ▲ Akrodynia (ręce, stopy, nos, uszy).

Lek należy podawać w rozcieńczeniu 9 CH, pięć granulek jeden do dwóch razy dziennie.

Znajduje się w: Materia Medica
© 2015 Homeopatia Polska - Strona - Forum