Muchomory w homeopatii

Str. 45

Agaricus muscarius

Autor: Francois Roux, doktor farmacji.

Amanita muscaria, muchomor czerwony, zwany też potocznie po prostu muchomorem, to wspaniały grzyb trujący, który rzadko jednak bywa zabójczy (w przeciwieństwie do swojego kuzyna - muchomora sromotnikowego). Jak wszystkie muchomory posiada on obręcz, lub pierścień,  czyli rodzaj „kołnierza” pod kapeluszem oraz podziemną bulwę na końcu nóżki. Amanita muscaria pochodzi z obszarów o klimacie umiarkowanym półkuli północnej, ale przez przypadek rozpowszechniła się również na półkuli południowej - jako symbiont (czyli organizm żyjący w symbiozie z innym organizmem) sosny uprawnej. W ten sposób stałą się ona prawdziwą kosmopolitka. Współpracuje ona z korzeniami  różnych gatunków drzew  - zarówno liściastych, jak i iglastych. Jej wspaniała cynobrowa czerwień i nakrapiany kapelusz uczynił z niej istną ikonę królestwa grzybów, bohaterkę filmów animowanych i komiksów. Potocznie zwana bywa muchomorem, a swoją ludową nazwę zawdzięcza temu, że niegdyś siekana i wrzucana do mleka, używana była jako środek owadobójczy. W rzeczywistości nie zabijała jednak much, a jedynie je usypiała.

Str.46

Tekst na górze po prawej stronie pod rysunkiem:

Dzięki swojemu wspaniałemu czerwonemu nakrapianemu kapeluszowi często pojawię się w komiksach. Tutaj - na okładce „Tajemniczej gwiazdy”, jednej z cyklu przygód Tatina.

1.Uwaga - możliwość pomyłki.

Rozpoznanie Amanita muscaria jest proste, wymaga jednak uwagi z powodu możliwości pomylenia z innym gatunkiem, mianowicie z  Amanita cesarea. Niekiedy bowiem Amanita muscaria może pod wpływam ulewnych deszczów stracić swoje charakterystyczne białe kropki na kapeluszu i upodobnić się do swojego kuzyna. Żeby z całą pewnością uniknąć pomyłki należy dobrze przyjrzeć się grzybowi; Amanita muscaria ma blaszki, nóżkę i pierścień w kolorze białym, podczas gdy u Amanita cesarea wszystkie te części są żółte. Ponadto, podziemna bulwa na nóżce muchomora czerwonego nie przypomina luźnej sakiewki, lecz zaciska się ciasno wokół podstawy nóżki i ma postać kruchych, nachodzących na siebie łusek czy bruzd.

Pomylenie tych dwóch gatunków muchomora wydaje więc mało prawdopodobne, zachować należy jednak szczególną czujność w przypadku starych owocników muchomora czerwonego, kiedy blaszki, nóżka i pierścień zaczynają z wiekiem żółknąć i więdnąć.

Muchomor czerwony jest zatem bardzo charakterystyczny i łatwo go zidentyfikować. Czasami spożywany bywa celowo, ze względu na swoje właściwości halucynogenne.

Ramka po prawej stronie na dole:

Warto wspomnieć, że muchomor cesarski był rzeczywiście przysmakiem na dworze rzymskich cezarów.

Najbardziej znana „pomyłka”wydarzyła się w 54 roku n.e., kiedy to Agrypina z celowo podała muchomory swojemu mężowi  - cezarowi Klaudiuszowi, by go wyeliminować i w ten sposób utorować drogę do tronu własnemu synowi, a mianowicie Neronowi. Ten epizod pozostaje jednak nie do końca wyjaśniony; niektórzy historycy twierdzą, że „winny” był tutaj muchomor sromotnikowy.

Opis rysunku: ŻEBY NIE POMYLIĆ

Muchomor cesarski: kapelusz zazwyczaj gładki, czasem pozostałości szarawych plam, nóżka, „kołnierz” i blaszki żółtawe, bulwa na końcu nóżki luźna.

Muchomor czerwony: kapelusz zdobią białe kropki, które mogą zniknąć z czasem lub zostać zmyte przez ulewny deszcz. Pierścień, blaszki i nóżka  - białe. Buława na końcu nóżki bruzdowata, ściśle przylegająca.

 

 

STR. 47

2. Rytualne zastosowanie muchomora.

Muchomor znany był już wśród Majów w Gwatemali i indian Ojibway. Używano go od bardzo dawna podczas tajemnych rytuałów. W przeciwieństwie do grzybów halucynogennych zawierających psylocybinę działanie muchomora jest nieprzewidywalne. Czasem działający uspokajająco i nasennie, grzyb ten potrafi jednak niekiedy spowodować halucynacje przypominające te, jakie powstają po przyjęciu wysokich dawek leków typu zaleplon, które oddziaływują na mózg podobnie jak muscymol. Konsumpcja muchomorów nie była zbyt rozpowszechniona z powodu ich toksyczności i nieprzewidywalności. NIemniej, w wyniku zakazu handlu grzybami zawierającymi psylocybinę jaki został wprowadzony w Wielkiej Brytanii, na rynek trafia coraz więcej muchomorów, które stosowane są w celach rekreacyjnych i enteogennych. Profesor Marija Gimbutas, znana historyczka litewska, pomogła Robertowi Gordonowi Wassonowi    - badaczowi amatorowi  - poznać sposoby stosowania tych grzybów na Litwie. Na krańcach tego kraju muchomory były jedzone w trakcie wesel, kiedy mieszano je z wódką. Profesor Gimbutas potwierdziła również, że amanita muscaria była przez Litwinów eksportowana do Laponii i na Syberię, gdzie używano jej w rytuałach szamańskich. Teksty Wassona to jedyna wzmianka mówiąca rekreacyjnym stosowaniu muchomorów z na terenach Europy Wschodniej.

3. Skład.

Grzyb zawiera:

  • kwas ibotenowy o działaniu atropiny, podobnie jak produkt jego dekarboksylacji - muscymol, będący halucynogenem, antagonistą GABA,
  • muskazon - antagonistę receptorów kwasu gamma aminomasłowego, który wprowadza w letarg, po którym przychodzi szał,
  • alkaloidy - muskarynę i muskarydynę o działaniu kuraryzującym,
  • wanad w dużych ilościach, przynajmniej częściowo w postaci związków organicznych, takich jak amawadyna.

Przedmiotem sporu jest obecność bufoteniny, zbliżonej do serotoniny, jak również hioscyjaminy.

Podpis pod zdjęciem: Tradycyjne wesele litewski, w trakcie którego - zdaniem R.G. Watsona - muchomory wraz z wódka były spożywane w celach rekreacyjnych.

STR. 48

4.Toksykologia

Zaburzenia psychiczne są związane z działaniem pochodnych izoksazolu, z pośród których jako pierwszy został wyizolowany kwas ibotenowy. Kwas ten oddziaływuje wyłącznie w obszarze mikrokrążenia, jednak dekarboksyluje się on łatwo do muscymolu, substancji pokrewnej  kwasu gamma aminomasłowego, lub GABA, neurotransmitera inhibitora systemu nerwowego. Muscymol może w ten sposób przekraczać barierę mózg-krew i działać poprzez konkurencyjne blokowanie receptorów GABA, wywołując w ten sposób efekt neurotoksyczno psychodysleptyczny.

 

Muskazon, inny wyizolowany alkaloid, ma takie samo działanie na układ mikrokrążenia jak kwas ibotenowy i wydaje się, że wraz z nim pełni rolę środka nasilającego toksyczność muscymolu.

Wzory strukturalne tych trzech toksyn, GABA oraz reakcja dekarboksylacji obwodowej kwasu ibotenowego do muskamolu są przedstawione na poniższej ilustracji:

Graf przedstawiający wzory strukturalne - dół str. 48

Muchomor czerwony (Amanita muscaria) zawdzięcza swoją nazwę zawartych w nim śladowym ilościom muskaryny.

Jest to alkaloid o własnościach parasympatykomimetycznym - muskaryna jest bowiem aktywatorem systemu przywspółczulnego (antagonistą receptorów muskarynowych, blokowanych przez atropinę).

Oddziaływuje ona na obwodowy system nerwowy przywspółczulny mogąc prowadzić do konwulsji i śmierci. Nie przechodzi on bariery krew-mózg, a zatem nie dociera on do centralnego układu nerwowego.

Wzór strukturalny muskaryny wykazuje podobieństwa z budową acetylocholiny,  wyjaśniając jej własności farmakologiczne: zwiększanie wydzielania śliny i potu, skurcze oskrzeli czy intensyfikację perystaltyki jelit.

Str. 49.

Muchomor czerwony jest zatem odpowiedzialny za zatrucia, w których dominują syndromy neuropsychiczne. Ten obraz toksyczności jest znany jako zespół mykoatropinowy lub zespół antropinowy, lub jeszcze inaczej jako zespół plamisty - od muchomora plamistego, który powoduje podobny typ zatruć.

W rzeczywistości jednak, pomimo obecności substancji działających przywspółczulnie (głównie muskaryny), dominuje tu obraz toksyczności atropinowy, który pozwala porównać zatrucie muchomoram do takiego, jakie wywołują psiankowate ( Atropa belladonna, Hyoscyamus niger czy Stramonium).

5. Zatrucie

 

Inkubacja.

Okres pomiędzy strawieniem a pojawieniem się pojawieniem się objawów wynosi od 30 minut do 3 godzin.

Symptomy.

Zatrucie ma dwie fazy:

  1. W trakcie pierwszej z nich obserwujemy zaburzenie zachowania: euforię lub złość, pobudzenie, dezorientację, majaczenie, halucynacje.
  2. w czasie drugiej przychodzi głęboki sen - po powyżej opisanym pobudzeniu obserwujemy letarg, a w ciężkich przypadkach śpiączkę. Ofiara zatrucia ma czasem objawy żołądkowe, takie jak mdłości, wymioty czy biegunkę. Objawy te utrzymują się od 12 do 24 godzin.

Leczenie.

Stosujemy leczenie objawowe, gdyż na zatrucie to nie ma antidotum.

Ramka na dole strony: W homeopatii używamy świeżego grzyba i z niego tworzymy nalewkę macierzystą, która następnie posłuży do stworzenia kolejnych rozcieńczeń.

Badania nad działaniem patogenetycznym i obserwacje kliniczne uzupełniają dane farmakologiczne i potwierdzają istnienie głównych punktów uchwytu działania leku Agaricus muscarius.

Należą do nich:

a. układ nerwowy i mięśniowy, w obrębie którego obserwujemy:

  • spazmy mięśniowe, tiki twarzy, kręcz szyi, pląsawicę kończyn, skurcze kończyn, przykurcze mięśni przykręgosłupowych, skurcze mięśni tułowia, napadowy kaszel.
  • zaburzenia koordynacji neurologicznej i mięśniowej, euforyczne słowotoki występujące na przemian z postawą depresyjną, a także zaburzenia zachowania i zaburzenia charakterologiczne.

b. skóra:

  • swędzący rumień
  • zaburzenia czucia powierzchniowego występujące pod wpływem zimna

c. przewód pokarmowy:

  • podrażnienie błony śluzowej jelit i żołądka.

6. Objawy charakterystyczne Agaricus muscarius.

 

Odczucia

  • miejscowe, lodowate zimno (kończyny, plecy)
  • uczucie kłucia porównywalne z wbijaniem licznych lodowatych igieł
  • uczucie pieczenia ze świądem
  • uczucie mrowienie, dreszcze („jakby po skórze chodziły insekty”)
  • mrowienie

Modalności

Pogorszenie pod wpływem zimna, na mrozie oraz pod wpływem wysiłku intelektualnego.

Poprawa po łagodnym wysiłku fizycznym.

Objawy towarzyszące

Niezdarność ruchowa rąk, częste upuszczanie trzymanych przedmiotów.

Czynniki etiologiczne:

  • przyjmowanie leków o działaniu psychostymulującym lub odurzającym
  • alkoholizm
  • następstwa urazów rdzenia kręgowego po przebytym zapaleniu opon mózgowych i mózgu.

 

7. Podstawowe wskazania homeopatyczne oraz porównania z innymi lekami.

 

Zaburzenia zachowania

Zaburzenia intelektualne, behawioralne i charakterologiczne

  • u dzieci: opóźnienia w nauce chodzenia i mówienia związane ze spowolnienim rozwoju mózgu i systemu nerwowego.
  • nadmierna ruchliwość przy jednoczesnym braku uwagi oraz deficyty intelektualne.

Porównanie z innymi lekami:

Kalium bronchitum: nadpobudliwość  rąk, „wszystkiego chce dotknąć”.

Tarantula hispana: niedająca się opanować nadruchliwość, tiki, pląsawica, wrażliwość na muzykę.

Zincum metallicum: nadpobudliwe nogi, astenia.

Tiki, dolegliwości kurczowe, ruchy pląsawicowe.

-  nadmierne ruchy mimowolne

  • niezręczność - wypadanie przedmiotów
  • tiki źrenic i całych gałek ocznych

Agarius to często dziecko opóźnione intelektualnie lub spowolnione z powodu przemęczenia i długotrwałego wyczerpania.

Porównanie z innymi lekami:

 

Lycopodium clavatum - główny lek stosowany w przypadku tego typu wskazań, szczególnie u osób o żywej inteligencji i jednoczesnym braku wiary w siebie.

Cina - tiki twarzy. Czasem, choć nie zawsze halucynoza pasożytnicza. Częste pocieranie nosa. Dziecko pełne złości, kapryśne, podkrążone oczy.

Kalium bromatum - lek na nadpobudliwość psychomotoryczną. Możliwy spazmatyczny, odruchowy kaszel, drgawki, napięcia mięśniowe, a zwłaszcza ciągła, niekontrolowana nadruchliwość rąk i palców u rąk.

Ignatia amara - silna reakcja na smutek, na emocje, łatwość irytacji, skłonność do skurczów, zwłaszcza na twarzy, konwulsje mięśni twarzy i warg, tiki twarzy i tiki powiek.

Agaricus muscarius to jedyny lek łączący tiki i degenerację intelektualną, oraz jedyny lub prawie jedyny kojarzący zaburzenia psychiczne z chwiejnym chodem.

ANGIOLOGIA

  • syndrom Raynauda, akrocyjanoza, odmrożenia z paretezją, bolesne akropatie (ręce, nogi, nos, uszy).
  • silne piekące i palące bóle „jak igły lodu”, świąd w obszarach dotkniętych schorzeniem.

Porównanie z innymi lekami:

 

Arnica montana - działanie osłonowe na naczynia krwionośne.

Carbo vegetalibis- odczucie wewnętrznego palenia i skrajnego zimna, zimne kończyny, atoniczne wrzody o martwiczym wyglądzie.

Pulsatilla - zimne kończyny, mało bolesne odmrożenia.

Secale cornutum - subiektywne, intensywne uczucie palenia kontrastujące z obiektywnym zimnem obszarów dotkniętych, palący ból na który pomaga zimno, zapalenie tętnic i arterioropatie, odmrożenia, syndrom Raynauda.

Nitrum acidum - bolesne odmrożenia z pęknięciami skóry i skłonnością do krwawienia.

Petrolum - bolesne odmrożenia z pęknięciami, bolesny świąd na czubku nosa i na końcach palców.

Phosphorus - ciężkie odmrożenia, ewentualnie silna niedokrwistość.

Silicea - arterioskleroza połączona ze zwapnieniem ścian naczyniowych, kończyny wrażliwe na zimno (możliwa sinica). Poprawa w cieple.

Sulfur - uczucie palenia,  gorąco ze świądem, pogorszenie w gorącu, odmrożenia.

NEUROLOGIA

Algodystrofia

Jest to syndrom bólu miejscowego kojarzony z troficznym schorzeniem tkanek miękkich i  odwracalną demineralizacją kości. Przebiega ona w dwóch fazach: bólowo- obrzękowej, a następnie atroficznej. Jej psychopatologia pozostaje nieznana, najczęściej jest ona następstwiem urazu, nawet niewielkiego. Nie można wykluczyć tu udziału centralnego układu nerwowego, przy jednoczesnym współudziale układu obwodowego.

Leczenie homeopatyczne algodystrofii może łączyć następujące leki:

  • Agaricus muscarius 15 CH i Secale cornutum 15 CH na tropizm naczyniowy,
  • Boavista 5 CH na obrzęk,
  • Calcarea fluorica 15 CH na demineralizację lub Calcarea phpsphorica 15 CH.

Leki na nerwobóle:

  • Aranea diadema 15 CH - poczucie ciężkości, obrzęk, zimno.
  • Cactus grandifloras 15 CH - ucisk, „żelazna obręcz”, zespół ramię-ręka.
  • Carboneum sulfuratum 15 CH - neuralgie napadowe, uczucie pulsowania, „wyładowania elektryczne”, parestezje z odrętwieniami oraz mrowienia.

Bóle neuropatyczne.

 

Propozycja postępowania przy bólu neuropatycznym wywołanym taksonami i oksaliplatynami.

Przede wszystkim warto pomyśleć o podaniu Phosphorus 15 CH ze względu na jego celowe działanie neurologiczne, które może być tu zastosowane prewencyjnie.

Następnie warto wzięć pod uwagę Agaricus muscarius 15 CH, kiedy pojawiają się mrowienia, dreszcze, uczucie „jakby insekty chodziły po i pod skórą”.

Inne leki które mogą być podane dodatkowo, w zależności od indywidualnych reakcji chorego:

Arsenicum album 15 CH - palące bóle newralgiczne, poprawa w cieple, pogorszenie pomiędzy pierwszą a trzecią nad ranem połączone z niepokojem i ogólnym pogorszeniem stanu.

Causticum 15 CH - dyzestezja z palącymi bólami i obrzędami, parezja, parestezja, pogorszenie w suchym zimnie, wieczorem i o zmierzchu oraz w trakcie myślenia na temat własnego zła, poprawa w cieple.

Nerf 8 DC lub 4 CH: organoterapia.

Thallium metallicum 15 CH - bolesne mrowienie nóg, pogorszenie przy najlżejszym dotyku (typu kontakt z prześcieradłem), nagłe nerwobóle wędrujące w górę dolnych kończyn, łysienie związane z chemioterapią.

Zincum metallicom 15 CH - paląca parestezja lokalizującą się w rozmaitych częściach ciała, mrowienie, świąd, bolesna niespokojność dolnych kończyn prowadząca do ciągłej  niekontrolowanej aktywności nóg i stóp.

8. Wnioski

 

Mam nadzieję, że ten artykuł przyczyni się do lepszego poznania Agaricus muscarius, lekarstwa, które w niektórych przypadkach znajduje ciekawe zastosowanie, zwłaszcza przy chorobie Raynauda, algodystrofii, przy bólach neuropatycznych, jak również poza swoimi podstawowymi wskazaniami - przy leczeniu tików twarzy u dzieci.

Dziękuję mojej przyjaciółce Maryvonne Nadoud za życzliwą pomoc.

Bibliografia

Broussalian Edouard, L’enfant Agricus, Planete Homeopathie, 2010.

Demarque Denis i inni, Pharmocologie et matière médicale homeopathique, Edition du CEDH, 2014.

Desfontaines Veronique, Homeopathie et difficultés scolaires, Edition du CEDH, 2008.

Guermonprez Michel, Homeopathie: Principes-Clinique-Techniques, Edition Simila, 2016.

Guermonprez Michel i inni, Matière médicale homéopathique, Edition Simila, 3e Edition, 2017.

Karp Jean-Claude, Roux Francois, Traitements de support homéopathiques en cancérologie, Edition du CEDH, 2018.

Voisin Henri, Matière médicale du praticien homéopathe, Edition Maloine, 1992.

 

 

 

comments
© 2015 Homeopatia Polska - Strona - Forum