Thuja occidentalis

 Thuja occidentalis L.
Żywotnik zachodni (Tuja)

Cupressaceae – Cyprysowate (TM)


POCHODZENIE I OPIS

Thuja jest drzewem należącym do rodziny Cyprysowatych, nazywanym popularnie ,,drzewem życia", szeroko rozpowszechnionym w Kanadzie i Ameryce Północnej, a w Europie hodowanym przede wszystkim w celach dekoracyjnych.

Pranalewkę przygotowuje się z ulistnionych gałązek zbieranych najczęściej na wiosnę.

Zawiera ona przede wszystkim:

garbniki (5%)

flawonoidy i olejek eteryczny (1%), przede wszystkim tujon mający działanie zmniejszające dolegliwości z guzków krwawniczych i moczopędne oraz swoiste działanie w obrębie skóry i błon śluzowych. W dawkach toksycznych tujon wywołuje biegunkę lub zaburzenia żołądkowo-jelitowe oraz ma działanie neurotoksyczne powodujące skurcz i drgawki padaczkowe.

DZIAŁANIE OGÓLNE

Doświadczalne badania patogenetyczne i obserwacje kliniczne wykazały, że Thuja działa przede wszystkim na:

– układ moczowo-płciowy
skó
– układ limfatyczny

układ nerwowy.

OBJAWY ZE STRONY UKŁADU MOCZOWO-PŁCIOWEGO

W obrębie układu moczowo-płciowego Thuja wywołuje stan zapalny z towarzyszącymi owrzodzeniami, na podłożu których występują zmiany wytwórcze.

U mężczyzn obserwuje się:

– wyciek z cewki moczowej

– podrażnienie napletka

– tworzenie się brodawczaków, kłykcin.

 

U kobiet występują:

gęste zielonkawe, ropne upławy, które wtórnie wywołują zapalenie pochwy, a następnie

tworzenie się polipów lub innych zmian wytwórczych w obrębie narządów płciowych

– częste bóle jajników, zlokalizowane najczęściej po stronie lewej.

U obu płci występują obfite poty o nieprzyjemnym zapachu występujące w obrębie narządów płciowych i krocza.

SKÓRA

Thuja wywołuje:

grudkowo-pęcherzykowe lub krostkowe wykwity z występowaniem świądu o różnym stopniu nasilenia

zmiany wytwórcze lub brodawkowate

– niewielkie nacieczenie podskórnej tkanki tłuszczowej.

Powyższe zmiany mogą się pojawić w różnych częściach ciała.

Ponadto stwierdza się występowanie potu o charakterystycznym zapachu porównywanym do zapachu gotowanych porów. Poty mogą być uogólnione, ale najczęściej występują w obrębie narządów płciowych, pod pachami lub nad górną wargą – w postaci dużych kropelek opisywanych jako „kropelki rosy".

UKŁAD LIMFATYCZNY

Thuja prowadzi do przerostu narządów zawierających tkankę limfatyczną: migdałków podniebiennych, migdałka gardłowego i in.

Przeprowadzone obserwacje kliniczne pozwalają sądzić, że Thuja działa na układ immunologiczny zgodnie z hipotezą wysuniętą przez Henriego Bernarda, dotyczącą działania na układ siateczkowo-śródbłonkowy58.

UKŁAD NERWOWY

W obrębie układu nerwowego Thuja wywołuje:

nerwobóle z częstymi drżeniami włókienkowymi i miokloniami dotyczącymi unerwionego obszaru

cenestezje (dziwne odczucia dotyczące własnego ciała i funkcjonowania jego narządów), będące przyczyną wystąpienia podenerwowania, lęku i wtórnie – obsesyjnego lęku przed chorobami

uogólnioną nadwrażliwość.

 

OBJAWY CHARAKTERYSTYCZNE

 

A – ODCZUCIA

 

  • • Trudne do zniesienia nerwobóle, którym niekiedy towarzyszą mioklonie występujące w obrębie unerwionego obszaru.
  • • Różnego rodzaju cenestezje:

– wrażenie przemieszczającego się w jamie brzusznej ciała obcego

– wrażenie kruchości kończyn i obawa przed ich złamaniem

bolesność uciskowa przedniej powierzchni piszczeli.

 

B – MODALNOŚCI

 

POGORSZENIE

 

– pod wpływem zimna i wilgoci
około godziny 3. nad ranem i około godziny 15.

– na skutek szczepień i stosowania niektórych leków

po spożyciu cebuli i wypiciu herbaty.

 

POPRAWA

 

– pod wpływem suchego ciepła

pod wpływem potów

po przeciągnięciu się (w przypadku dolegliwości bólowych).

 

C – OBJAWY TOWARZYSZĄCE

 

  • • Żółte lub zielonkawe wydzieliny w obrębie różnych błon śluzowych, o mdłym lub zjełczałym zapachu.
  • • Poty o silnym zapachu gotowanych porów.
  • • Przelewania, kruczenia i inne odgłosy pochodzące z jamy brzusznej, powodujące wystąpienie cenestezji.
  • • „Idée fixe" o podłożu obsesyjnym, lęk przed chorobą występujący wtórnie do różnego rodzaju cenestezji.
  • Ogólna skłonność do depresji.

 

CZYNNIKI ETIOLOGICZNE

Thuja, jak to wykazały przeprowadzone badania doświadczalne, ma wpływ na układ limfatyczny i układ siateczkowo-śródbłonkowy, które biorą udział w podstawowych mechanizmach obronnych organizmu.

Wszystkie przyczyny mogące spowodować zaburzenia immunologiczne powinny skłaniać do przepisania Thuja. Należą do nich zwłaszcza:


iniekcje obcych białek (szczepienia, surowice i in.)

skażenie środowiska, przemysłowe, rolniczo-spożywcze i in.

długo prowadzone lub powtarzane kuracje lekami pochodzenia chemicznego: antybiotykami, hormonami (tabletki antykoncepcyjne, steroidy itp.), neuroleptykami i in.

często nawracające infekcje i ich leczenie (stan zapalny błony śluzowej jam nosowych oraz nosowej części gardła, zapalenie ucha, zapalenie oskrzeli, infekcje układu moczowo-płciowego i in.)

powtarzające się stresy, ze względu na ich negatywny wpływ na organizm.

Wyżej wymienione przyczyny składają się na etiologię SYKOTYCZNEGO SPOSOBU REAGOWANIA.

OGÓLNY SPOSÓB REAGOWANIA

Działanie patogenetyczne Thuja można wyrazić w pięciu podstawowych punktach:

wytwarzanie różnego typu łagodnych guzków w obrębie skóry i błon śluzowych

nawodnienie tkanek, w tym tkanki tłuszczowej

przewlekłe infekcje w obrębie błon śluzowych GDO i ucha, układu oddechowego, przewodu pokarmowego i narządów płciowych

powolny, podstępny, postępujący rozwój objawów chorobowych

wtórnie występująca uogólniona skłonność do depresji.

Wyżej wymienione punkty odpowiadają pięciu charakterystycznym cechom sykotycznego sposobu reagowania59,60. Z tego powodu Hahnemann uważał Thuja za podstawowy lek w chorobach adaptacyjnych, które w mniejszym lub w większym stopniu dotykają praktycznie każdego. Przyczyny te nieodłącznie wiążą się z trybem życia współczesnych społeczeństw.

TYP WRAŻLIWY

W literaturze homeopatycznej opisano typ wrażliwy Thuja charakteryzujący się szczególnym wyglądem i szczególnym sposobem zachowania.

MORFOLOGIA

Do typu wrażliwego należą osoby otyłe, lub raczej nalane, u których tkanka tłuszczowa odkłada się przede wszystkim w obrębie tułowia, o szczupłych kończynach.

Skóra twarzy jest tłusta, oleista, w okolicy skrzydełek nosa występują popękane drobne naczynka, wargi są zasiniałe.

W obrębie całego ciała mogą występować rozsiane twory brodawkowe, podczas gdy na paznokciach widoczne są podłużne bruzdy lub poprzeczne falowania.

ZACHOWANIE

Są to osoby wykazujące skłonności depresyjne, niezdecydowane, lękające się chorób, zwłaszcza nowotworowych. Tak jak w przypadku każdego opisu profilu psychologicznego, niektórzy autorzy dali upust wenie literackiej i stworzyli opisy struktur psychicznych spotykanych często w psychiatrii, odpowiadających zwłaszcza różnym typom nerwicy natręctw.

Opisy te, mimo że poprawne klinicznie, ze względu na przyjętą optykę i ich aspekt patofizjologiczny, nie odpowiadają różnego rodzaju cenestezjom czy wtórnym stanom depresyjnym wywoływanym przez Thuja. A zatem, opisywanych w ten sposób pacjentów nie można uważać za osoby dobrze reagujące na lek, dlatego też nie ma wskazań do podania im tego leku.

Trzeba zawsze pamiętać, że typ wrażliwy na daną substancję leczniczą jest definiowany na podstawie trzech kryteriów, które nie mają równorzędnego znaczenia. Są, to – poczynając od najważniejszego:

– skłonności chorobowe, które jako jedyne mają związek z działaniem patogenetycznym

– morfologia i

– cechy charakterologiczne.

Oczywiście, niektóre osoby mające skłonność do zatrzymywania wody w organizmie, o tłustej skórze usianej brodawkami, dość wrażliwe na zimno i nadwrażliwe na wilgoć, u których występują skłonności depresyjne wtórne do trapiących je przewlekłych dolegliwości, mogą spełniać warunki definicji typu wrażliwego na lek.

W praktyce jednak Thuja jest przepisywana niezależnie od fenotypu i zachowania pacjenta:

– z jednej strony – na podstawie etiologii zaburzeń, na które skarży się pacjent; dlatego też Thuja można określić jako lek etiologii niebezpośredniej

– z drugiej strony – ze względu na występujące różnego rodzaju zaburzenia związane z narządami lub czynnościami stanowiącymi punkty uchwytu leku.

PODSTAWOWE WSKAZANIA KLINICZNE I DAWKOWANIE

1 – WYNIKAJĄCE ZE SKAZY

Stany chorobowe pozostające w związku ze szczepieniami, antybiotykoterapią, antykoncepcją doustną, przeciwzapalnymi lekami steroidowymi podawanymi przez dłuższy czas (np. w przebiegu reumatycznego zapalenia stawów itp.), neuroleptykami i in.

Zapalenie błony śluzowej jam nosowych i nosowej części gardła, zapalenie oskrzeli, nawracające anginy leczone wieloma lekami.
Przerost migdałków podniebiennych i migdałka gardłowego, polipy błony śluzowej nosa*.
Alergie opóźnione: astma oskrzelowa, wyprysk i in.

2 – DOTYCZĄCE UKŁADU MOCZOWO-PŁCIOWEGO

▲ Następstwa przebytej rzeżączki lub zapalenia cewki moczowej o banalnej etiologii.
Przerost gruczołu krokowego (Sabal serrulata, Baryta carbonica, Aurum muriaticum i in.).
Polipy pęcherza moczowego (Nitricum acidum, Calcarea carbonica).
Upławy, zapalenie macicy, przewlekłe zapalenie jajowodów i jajników.
▲ Włókniaki, polipy, torbiele jajników, policystyczne jajniki.
Przewlekłe lub nawracające infekcje dróg moczowych.

3 – DERMATOLOGICZNE

Brodawki. Thuja jest lekiem głębokiego działania. Jako uzupełnienie leczenia najczęściej podaje się leki objawowe dobierane na podstawie wyglądu brodawki (Antimonium crudum, Nitricum acidum, Causticum, Graphites i in.).
Brodawczaki, kłykciny wywołane wirusem HPV.

Trądzik młodzieńczy lub różowaty, łojotok.

▲ Czyraki, wąglik, zapalenie gruczołów potowych (wszystkie choroby rozwijające się z przerośniętych mieszków włosowych).

▲ Miękkie, łamiące się, rozwarstwiające się lub pofałdowane płytki paznokciowe.

▲ Cellulitis lub miejscowy przerost tkanki tłuszczowej

4 – DOTYCZĄCE UKŁADU NERWOWEGO

Nerwobóle (szczególnie w przypadku występowania drżenia mięśni w obrębie obszaru, w którym odczuwane są nerwobóle).
Różnego typu cenestezje (bez kontekstu neurotycznego lub psychotycznego).
Wtórne depresje reaktywne (somatyczno-psychiczne).
▲ Idée fixe, lęk przed chorobą występujący wtórnie do już istniejących dolegliwości (jeśli Thuja może złagodzić już występującą dolegliwość wywołującą idée fixe).

DAWKOWANIE

Thuja jest lekiem głębokiego działania, który praktycznie zawsze przepisuje się w średnich lub wysokich rozcieńczeniach.

W przypadku zmian miejscowych, takich jak odkładanie się tkanki tłuszczowej lub przerost migdałków, lek należy podawać w średnich rozcieńczeniach, tj. 9 CH, pięć granulek raz dziennie lub trzy razy w tygodniu. W przypadku cenestezji lub nerwobólu lek należy podawać w rozcieńczeniu 15 lub 30 CH, raz do kilku razy dziennie.

Thuja najczęściej stosuje się jako lek sykotycznego sposobu reagowania, przy czym:

– jeśli dolegliwość wystąpiła stosunkowo niedawno (rzeżączka, szczepienia, podawanie surowicy itp.), lek należy podawać stosując stopniowanie dawek:

  • • jedną dawkę w rozcieńczeniu 9 CH – pierwszego dnia
  • • jedną dawkę w rozcieńczeniu 15 CH – drugiego dnia
  • • jedną dawkę w rozcieńczeniu 30 CH – trzeciego dnia,

a następnie jedną dawkę co tydzień lub co dwa tygodnie

– jeśli dolegliwość ma charakter przewlekły, np. w przypadku zmian skórnych lub astmy oskrzelowej, która pojawiła się w konsekwencji przeprowadzonych wcześniej licznych szczepień, Thuja należy przepisywać w rozcieńczeniu 15 lub 30 CH, pięć granulek codziennie lub jedną dawkę trzy razy w tygodniu. Wraz z poprawą zwiększać odstępy czasu pomiędzy kolejnymi przyjęciami leku.

Jeśli dolegliwości mają mniej ostry przebieg (dolegliwości reumatyczne, długo utrzymujące się brodawki i in.), lek należy podawać raz w tygodniu, w rozcieńczeniu 15 lub 30 CH.

We wszystkich przypadkach lek podawać przez dłuższy okres.

––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––

58 Bernard H., Réticulo-endothéliose chronique ou Sycose, Angoulême, Edition Coquemard.
59 Demarque Denis, Techniques homéopathiques, Ed. BOIRON, 1989, s. 73 i następne.

60 Jouanny J., Crapanne J. B., Dancer H., Masson J. L., Thérapeutique homéopathique, t. 2: Possibilités en pathologie chronique, Ed. BOIRON, 1988, s. 13 i następne. Wyd. polskie: Leczenie homeopatyczne, t. 2: Choroby przewlekłe, Ed. BOIRON we współpracy z IW Daimonion, Lublin 1998. s. 13 i następne.

* Agraphis mutans, cytowany w tym wskazaniu przez wielu autorów, nigdy nie wydał się nam lekiem skutecznym.

Thuja 1

Thuja 2

Thuja 3

Thuja 4

Thuja 5

Thuja 6

 

Źródło:

Tekst - Homeopatyczna materia medica,  D. Demarque, J. Jouanny, B. Poitevin,Y. Saint - Jean , CEDH

Zdjęcie - https://pl.wikipedia.org/wiki/%C5%BBywotnik_zachodni

 

800px-Thuja_occidentalis_004
Znajduje się w: Materia Medica
© 2015 Homeopatia Polska - Strona - Forum