Tuberculinum

(4 CH)


POCHODZENIE I OPIS

Bioterapeutyk Tuberculinum* aktualnie jest przygotowywany z pełnej tuberkuliny otrzymywanej w Instytucie Pasteura.

Tuberkulina ta pochodzi z kultur Mycobacterium tuberculosis ludzkiego i bydlęcego, hodowanych na pożywce glicerynowej przez sześć tygodni. Każda kultura jest sterylizowana, koncentrowana, filtrowana, a następnie identyfikowana i pasażowana na uprzednio uczulonej na tuberkulinę śwince morskiej, u której wywołuje reakcję nadwrażliwości typu późnego.

W praktyce klinicznej tuberkulinę stosuje się do wykrywania alergii tuberkulinowej, gdyż powstanie nacieczonej rumieniowej grudki świadczy o nadwrażliwości typu późnego, będącej reakcją typu komórkowego.

Reakcja ta polega przede wszystkim na odpowiedzi cytotoksycznej wywołanej komórkami T i aktywacji krążących monocytów. Kontrolę nad całością reakcji sprawuje układ HLA, zatem reakcja ta z jednej strony zalety od tuberkuliny, z drugiej zaś od predyspozycji immunologicznych organizmu.

DZIAŁANIE OGÓLNE

Informacje dotyczące działania patogenetycznego Tuberculinum pochodzą przede wszystkim z opracowań Nebela i zawierają opis objawów zatrucia i objawów klinicznych. W badaniach zastosowano starą tuberkulinę Kocha. W późniejszych badaniach, przeprowadzonych z użyciem nowego materiału dostarczonego przez Instytut Pasteura, uzyskano identyczne efekty kliniczne.

Podstawowe tropizmy Tuberculinum pokrywają się z tropizmami prątka Kocha:

błony śluzowe oskrzeli, GDO i ucha, przewodu pokarmowego i układu moczowo-płciowego

tkanka limfatyczna – powiększenie węzłów chłonnych

skóra, w obrębie której występują odczyny alergiczne

pogorszenie stanu ogólnego charakteryzujące się osłabieniem i wychudzeniem

układ nerwowy z bólami głowy i zmiennym zachowaniem.

OBJAWY CHARAKTERYSTYCZNE

A – ODCZUCIA

  • Wrażliwość na zimno i każdą zmianę temperatury, która sprzyja występowaniu infekcji górnych dróg oddechowych.
  • • Wrażliwość kończyn na zimno.
  • Uczucie osłabienia nasilające się pod wpływem wysiłku, potów i innych postaci nadmiernego wydalania.


B – MODALNOŚCI

POGORSZENIE

pod wpływem najmniejszego wysiłku lub ćwiczeń fizycznych

– w pozycji stojącej

– rano, o świcie: biegunka, poty, bezsenność

w zamkniętym pomieszczeniu, w którym nie ma dostępu do świeżego powietrza (ciepło zamkniętych pomieszczeń)

– pod wpływem wilgotnej i zimnej pogody.

POPRAWA

– na świeżym powietrzu

– w spoczynku (w przypadku gorączki)

– pod wpływem ruchu.

OKRESOWOŚĆ I RYTM

– różnorodność i zmienność lokalizacji objawów, zwłaszcza bólu

– naprzemienność i brak regularności.

C – OBJAWY TOWARZYSZĄCE

  • Postępujące osłabienie i wychudzenie pomimo dobrego, a nawet wzmożonego łaknienia.
  • • Częste napady nocnego głodu (Psorinum, Phosphorus).
  • Poty występujące pod wpływem najmniejszego wysiłku fizycznego, podczas gorączki (nawet niewielkiej), podczas snu poty brudzące bieliznę na żółto.
  • • Zaburzenia krążenia żylnego.
  • • Zmiany nastroju, pobudzenie psychiczne, potrzeba zmiany miejsca lub zajęcia się czymś innym.

CZYNNIKI ETIOLOGICZNE

Ze względu na działanie patogenetyczne i wyniki obserwacji klinicznych wskazaniem do podania Tuberculinum mogą być następujące okoliczności:

– nawracające infekcje o etiologii wirusowej lub bakteryjnej

– przebywanie w nieodpowiednich warunkach higienicznych, niewłaściwa dieta

– choroby wywołujące anergię

– powikłania po szczepieniach.

OGÓLNY SPOSÓB REAGOWANIA

Ze względu na naprzemienność, okresowość lub sukcesywność występowania objawów (i tropizmów) stwierdzonych na podstawie badań działania patogenetycznego i obserwacji klinicznych, Tuberculinum należy do arsenału leków psorycznego sposobu reagowania.

Zresztą już Nebel był zdania, że w kontekście hipotezy „miazmatycznej" (to znaczy infekcyjnej), do której odwoływał się Hahnemann w celu wytłumaczenia patogenezy chorób przewlekłych, czynnikiem etiologicznym objawów klinicznych psoty był prątek Kocha, a nie świerzbowiec. Nebel pisał:

,,Jeśli nazwa psora nie zasługuje, aby ją utrzymać dla uczczenia pamięci Hahnemanna, możemy ją zastąpić słowem tuberkulinizm”.

W rzeczywistości to Leon Vannier zaczął używać terminu „tuberkulinizm" w celu wyodrębnienia grupy chorych, u których uzasadnione było podawanie tuberkulin i innych leków homeopatycznych, oraz w celu zdefiniowania podłoża chorobowego predysponującego do zachorowania na gruźlicę lub do wystąpienia powikłań po tej chorobie.

Hipoteza ta, wysuwana w latach 1920-1930, jest obecnie nie do przyjęcia z punktu widzenia zarówno patogenezy, jak i opisu klinicznego. Ponadto pozostaje ona niejednoznaczna pod względem semantycznym.

Co najwyżej można powiedzieć – by wyrazić myśl dawnych autorów w duchu aktualnej wiedzy – że sposób reagowania zwany „tuberkulinicznym" powinno się uważać za podgrupę psorycznego sposobu reagowania, do której można zaliczyć osoby o psorycznym sposobie reagowania na dolegliwości chorobowe i które stanowią pewien szczególny typ. Są to osoby:

raczej szczupłe pomimo często dobrego, a nawet wzmożonego łaknienia

łatwo marznące, a dokładniej nadwrażliwe na zimno, które najczęściej sprzyja infekcjom górnych dróg oddechowych

szybko męczące się, nerwowe, wrażliwe, pobudliwe.

Ta podgrupa psorycznego sposobu reagowania charakteryzuje się:

– nieregularnym występowaniem objawów

– dużą zmiennością objawów w obrębie tego samego narządu

– naprzemiennością nadmiernego wydzielania i suchości błon śluzowych (Natrum muriaticum)

– często naprzemiennym występowaniem objawów w obrębie różnych narządów

– częstą skłonnością do stanów zapalnych lub ropnych, szczególnie w obrębie błon śluzowych górnych dróg oddechowych

– częstymi nawrotami objawów chorobowych przebiegających z osłabieniem

– skłonnością do potów, biegunek przebiegających z utratą elektrolitów

– nadwrażliwością neuropsychiczną i neurowegetatywną.

Najczęściej stosowanymi lekami tuberkulinicznymi poza Tuberculinum są: Natrum muriaticum, Sulfur iodatum, Calcarea phosphorica i Silicea.

TYP WRAŻLIWY

Poza wskazaniami leczniczymi, które pokrywają się w przypadku wyżej wymienionych leków, osoby dobrze na nie reagujące, zwłaszcza na Tuberculinum, można określić na podstawie charakterystycznej budowy ciała i sposobu zachowania.

MORFOLOGIA

Tuberculinum stosuje się przede wszystkim u pacjentów o smukłej budowie ciała, tzw. biotypów smukłych (konstytucja fosforyczna), zwłaszcza gdy ich organizm wykazuje podatność na ,,czynniki sprzyjające", czyli:

– w okresach szybkiego wzrostu przebiegających z wychudzeniem i osłabieniem pomimo dobrego łaknienia

– w nawracających infekcjach lub niewielkich zaburzeniach procesów odpornościowych wywołanych wielokrotnymi szczepieniami

– w przypadku zaburzenia przyswajania i nieprzestrzegania higieny życia

– w przypadku zaburzeń emocjonalnych i psychologicznych.


Ale w razie zaburzeń ze strony układu oddechowego wszystkie biotypy mogą wymagać podania Tuberculinum, jeśli występują objawy charakterystyczne dla obrazu działania leku: nadwrażliwość na zimno przy jednocześnie odczuwanej potrzebie świeżego powietrza i skłonność do infekcji dróg oddechowych.

ZACHOWANIE

Osoby nadwrażliwe, bardzo uczuciowe, lękliwe, o zmiennym nastroju, u których okresy depresji występują na zmianę z okresami względnego optymizmu

– często odczuwające potrzebę zmiany obiektu swych uczuć, zmiany pracy lub otoczenia

– mające skłonność do rozdrażnienia w godzinach rannych, cechujące się nadmierną aktywnością pod koniec dnia i w pierwszych godzinach nocnych

nadpobudliwe, często uskarżające się i bojaźliwe

– żyjące w świecie wyobrażeń i twórcze w okresie równowagi psychofizycznej, ale w okresach osłabienia może u nich wystąpić skłonność do zaburzeń zachowania z osłabieniem wydolności intelektualnej i ucieczka w marzenia.

PODSTAWOWE WSKAZANIA KLINICZNE I DAWKOWANIE

1 NAWRACAJĄCE INFEKCJE GDO I UCHA, UKŁADU ODDECHOWEGO I OCZU

Często nawracające stany zapalne błony śluzowej nosogardła.

Przerost migdałków podniebiennych lub migdałka gardłowego w przebiegu nawracających angin, przewlekle powiększone szyjne węzły chłonne.

Często nawracające zapalenie oskrzeli.

▲ Podrażniający kaszel nasilający się w nocy, nie wybudzający pacjenta ze snu.

Alergie oddechowe: katar sienny, astma oskrzelowa, „alergie" na czynniki bakteryjne.

▲ Zapalenia krtani przebiegające z bolesną, okresową chrypką.

Nawracające zapalenie ucha.

▲ Zapalenie powiek. Nawracające jęczmienie.

2 – CHOROBY PRZEWODU POKARMOWEGO

▲ Poranne biegunki (o godzinie 5. nad ranem) z ,,wystrzeliwanymi", ciemnymi, wodnistymi stolcami o nieprzyjemnym zapachu.

▲ Przewlekła biegunka z obfitymi potami, wychudzeniem, osłabieniem.

▲ Stany zapalne jelit.

▲ Powiększenie węzłów chłonnych krezki u dzieci.

3 – CHOROBY UKŁADU MOCZOWO-PŁCIOWEGO

▲ Nawracające lub przewlekłe infekcje wywołane Escherichia coli.

▲ Białkomocz ortostatyczny.

▲ Upławy okresu dojrzewania (Pulsatilla).

Bolesne miesiączki z krótkimi cyklami, obfite, długotrwałe, wyczerpujące, występujące u dziewcząt lub młodych kobiet.


4 – CHOROBY SKÓRY

 

Wyprysk: suchy lub sączący, umiejscowiony przede wszystkim za uszami, w obrębie owłosionej skóry głowy, w fałdach zgięciowych, któremu towarzyszy silny świąd nasilający się w cieple łóżka i zmniejszający pod wpływem zimnej wody. Częste nawroty jesienią i na wiosnę.


Alergie skórne: kontaktowe lub opóźnione.

Rumień guzowaty.

 

5 – WSKAZANIA NEUROENDOKRYNOLOGICZNE I METABOLICZNE

 

Zaburzenia wzrostu (Natrum muriaticum, Silicea, Calcarea phosphorica).
Zaburzenia czynności tarczycy przebiegające z pobudzeniem, tachykardią, wychudzeniem, biegunkami i stanem niepokoju.

Skłonność do niedoczynności nadnerczy z porannym osłabieniem i wrażliwością na zimno.

„Spazmofilia" występująca w okresie dojrzewania i u dorosłych.

▲ Wychudzenie pomimo dobrego, a nawet wzmożonego łaknienia.

 

6 – ZABURZENIA NEUROLOGICZNE I PSYCHICZNE

 

▲ Migreny oczne występujące u typu wrażliwego.

Bóle głowy okresu dojrzewania nasilające się pod wpływem najlżejszej pracy umysłowej.

▲ Chwiejność emocjonalna, częste zmiany miejsca zamieszkania, pracy, zaangażowania uczuciowego.

Lęk i nadpobudliwość.

▲ Skłonność do zaburzeń zachowania z osłabieniem wydolności intelektualnej i ucieczka w marzenia.

▲ Rozdrażnienie i smutek po przebudzeniu. Bezsenność po godzinie trzeciej nad ranem.

Stany psychasteniczne (termin obecnie używany rzadko, historycznie. Objawy psychastenii należą do odrębnych kategorii syndromologicznych: reakcji dysocjacyjnych, nerwicy lękowej, fobicznej i natręctw oraz osobowości anankastycznej – przyp. tłum.).

 

DAWKOWANIE

 

Tuberculinum jest lekiem, który stosowany zbyt często może spowodować nawroty dolegliwości ogólnych, infekcji (szczególnie układu oddechowego), a także zaburzeń zachowania.

Z tego powodu lek należy podawać w bardzo dużych odstępach czasu, dawkę lub maksymalnie dwie dawki w miesiącu (pamiętając o jak najszybszym zwiększeniu odstępu czasu w tym przypadku) w rozcieńczeniu 9, 15 lub 30 CH. Leku nie należy poda-wać w przebiegu czynnej gruźlicy.

Nasilenie istniejących wcześniej stanów chorobowych (wyprysku, astmy oskrzelowej, objawów ogólnych) po próbie tuberkulinowej jest wskazaniem do podania Tuberculinum w wysokim rozcieńczeniu (15 lub 30 CH).

Tuberculinum powinno się przepisywać jednocześnie z lekami o działaniu ogólnym, należącymi do grupy tuberkulinicznej: Sulfur iodatum, Natrum muriaticum, Silicea, Calcarea phosphorica, Phosphorus.


–––––––––––––––––––––––––––––

* Dawna nazwa: nozod.

 

 

Tyberculinum 1

Tyberculinum 2

Tyberculinum 3

Tyberculinum 4

Tyberculinum 5

Tyberculinum 6

Tyberculinum 7

 

Tuberculosis-x-ray-1
Znajduje się w: Materia Medica
© 2015 Homeopatia Polska - Strona - Forum